ผู้ช่วยจำเป็น

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อคละคลุ้งปะปนกันในอากาศยามวิกาล ประตูกระจกบานเลื่อนของห้องฉุกเฉินถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาล ร่างของบุรุษพยาบาลสองคนกำลังเข็นเปลนอนที่มีผู้ป่วยหายใจร่วงโรย เสียงสัญญาณชีพจากจอมอนิเตอร์ดัง "ติ๊ด... ติ๊ด..." ถี่กระชั้นจนน่าใจหาย "ภาวะหัวใจห้องล่างสั่นพลิ้ว! ความดันดรอปเหลือแปดสิบห้า! เตรียมห้องผ่าตัดด่วน!" เสียงตะโกนของแพทย์เวรดังลั่นแข่งกับเสียงล้อเตียงที่กระแทกพื้นยาง นพ.กวินทร์ ที่ยืนคุมสถานการณ์อยู่ก่อนแล้วขยับแว่นตากรอบเงินเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบเลนส์กวาดมองสภาพคนไข้บนเตียงอย่างรวดเร็วราวกับสแกนเอ็กซ์เรย์ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเข้าไปประชิดเตียงแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดและแม่นยำ แต่วินาทีที่หางตาของเขาเหลือบไปเห็นร่างของผู้มาใหม่ที่เดินตามหลังทีมแพทย์ฝึกหัดเข้ามา... โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน กวินทร์หยุดชะงักทันที กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งขึ้นมาอย่างฉับพลัน แววตาที่มองไปยังผู้มาใหม่ไม่ได้มีเพียงความรังเกียจ แต่มันคือประกายไฟแห่งการแก้แค้นที่รอวันชำระ และที่สำคัญที่สุด... มือหนาที่เคยโอบกอดเอวบางของลัลนาไว้ กลับกระชับแน่นขึ้นราวกับต้องการปกป้องเธอจากอะไรบางอย่างที่กำลังจะพุ่งเข้ามาทำลายทุกอย่างให้พินาศ "คุณกวินทร์..." ลัลนาครางเบาๆ เมื่อแรงบีบที่เอวเริ่มส่งผ่านความตึงเครียดจากร่างกายของเขามาสู่เธอ ดวงตากลมโตไหวระริกยามที่เธอเงยหน้าขึ้นมองสันจมูกโด่งเป็นคมที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโกรธ "ถอยไปอยู่ตรงมุมห้อง... ห้ามขยับไปไหนเด็ดขาด ลัลนา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน น้ำเสียงนั้นจริงจังจนไม่อนุญาตให้เธอต่อรอง "แต่ว่าฉัน..." "ผมบอกให้ถอย!" กวินทร์หันมาตวาดใส่เธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงโปรดของชายในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้องฉุกเฉิน ใบหน้านั้นคมคายแต่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่ใครเห็นก็ต้องหมั่นไส้ "โอ๊ะ... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทของคุณหมอคนเก่งกับ... นักข่าวสาวฝีปากกล้าคนนี้หรือเปล่าครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่น่ารังเกียจดังขึ้น นพ.อคิน อดีตเพื่อนร่วมรุ่นที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของกวินทร์เมื่อหลายปีก่อน ก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงปะปนกับกลิ่นคาวเลือด ลัลนาขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาสาวนักข่าวสืบสวนหรี่ลงทันที เธอกวาดตามองการแต่งท่าทางและรอยยิ้มจอมปลอมนั่น สมองอันปราดเปรื่องทำงานด้วยความเร็วสูงทันที ผู้ชายคนนี้... คือคนที่อยู่ในแฟ้มลับคดีทุจริตงบประมาณจัดซื้อเวชภัณฑ์ที่เธอเพิ่งขุดคุ้ยเมื่อสัปดาห์ก่อนนี่เอง! "อ๋อ ที่แท้ก็คุณนักข่าวลัลนานี่เอง มิน่าล่ะ... ข่าววงในของโรงพยาบาลเราถึงหลุดไปถึงสำนักพิมพ์ของคุณได้รวดเร็วนัก เก่งนี่ครับ... ใช้เตียงคนไข้หรือใช้เรือนร่างไต่เต้าล่ะถึงได้ข้อมูลมาเขียนข่าวเสื่อมเสียแบบนั้น?" อคินจงใจลอยหน้าลอยตาพูดจาดูถูกเหยียดหยาม หวังจะสะกิดต่อมโมโหของทั้งคู่ให้ระเบิด เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่นลั่นห้องฉุกเฉิน ไม่ใช่กวินทร์ที่ลงมือ แต่เป็นลัลนาที่ก้าวฉับๆ ออกมาแล้วฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าของอคินอย่างเต็มแรงจนหน้าหัน รอยนิ้วมือสีแดงปรากฏขึ้นเด่นชัดบนแก้มขาว "ปากเน่าๆ แบบนี้ เก็บไว้ใช้ตอนใกล้ตายเถอะค่ะคุณหมออคิน" ลัลนาเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วมองชายหนุ่มด้วยแววตาเย้ยหยันไม่แพ้กัน "การใช้สมองทำงานด้วยความสุจริต มันอาจจะยากเกินกว่าที่คนสมองกลวงอย่างคุณจะเข้าใจ... เชิญไสกหัวออกไปจากห้องฉุกเฉินก่อนที่ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุกพื้นที่ทางการแพทย์และหมิ่นประมาทดีกว่านะคะ" อคินหันกลับมามองเธอด้วยแววตาวาวโรจน์ ความโกรธเกรี้ยวทำให้ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบิดเบี้ยว "นังผู้หญิงปากดี! แกกล้าดียังไง..." "ถ้าไม่อยากให้มือคู่นี้ที่เพิ่งจับมีดผ่าตัด ควักลูกตาคุณออกมาเล่นสนุก ก็ไสหัวออกไปซะ" เสียงของกวินทร์ดังแทรกขึ้นมาด้วยโทนเสียงต่ำลึกที่เยือกเย็นจนน่ากลัว เขาก้าวเข้ามาบังร่างบางของลัลนาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองอคินราวกับจะฉีกร่างให้เป็นชิ้นๆ พลังกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวศัลยแพทย์หนุ่มจนอคินถึงกับผะเผงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ฝากไว้ก่อนเถอะ... แกสองคน!" อคินกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจเมื่อเห็นพยาบาลและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเริ่มเดินเข้ามาล้อมรอบ เขาชี้หน้าคาดโทษก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีออกไปอย่างหัวเสีย บรรยากาศในห้องฉุกเฉินกลับมาตึงเครียดด้วยเสียงสัญญาณชีพที่ดังถี่ขึ้นอีกครั้ง เตียงผู้ป่วยตรงหน้าอาการทรุดหนักลงอย่างรวดเร็ว "ความดันตกต่อเนื่อง! เลือดออกในช่องอกปริมาณมาก! ต้องเปิดหน้าอกเดี๋ยวนี้!" แพทย์เวรร้องตะโกนหน้าตาตื่น ลานเลือดเปรอะเปื้อนถุงมือยาง กวินทร์ดึงสติกลับมาสู่โหมดศัลยแพทย์มือหนึ่งในเสี้ยววินาที เขาก้าวเข้าไปที่โต๊ะวางเครื่องมือ หยิบมีดผ่าตัดขึ้นมาเตรียมพร้อม ทว่าจังหวะนั้นเอง... แพทย์ผู้ช่วยรุ่นน้องเกิดอาการมือสั่นจนทำคีมหลุดมือร่วงกระแทกพื้น เสียงโลหะดังเคร้ง! "ผม... ผมทำไม่ได้ มือผมสั่น..." แพทย์ฝึกหัดหน้าซีดเผือดจนแทบเป็นลม สถานการณ์เป็นตายเท่ากัน หากช้าไปแม้แต่สามวินาที คนไข้บนเตียงจะไม่มีวันได้ลืมตาขึ้นมาอีกเลย "คุณกวินทร์..." ลัลนาเอ่ยขึ้นเบาๆ เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างไม่น่าเชื่อ "ฉันช่วยคุณเอง" กวินทร์หันขวับมามองเธอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่เห็นด้วย "เธอพูดบ้าอะไร ลัลนา? นี่มันห้องผ่าตัด ไม่ใช่สนามข่าวของคุณ!" "ฉันเคยผ่านการอบรมปฐมพยาบาลขั้นสูงและติดตามทำสารคดีห้องฉุกเฉินที่อเมริกามาสามปี คุณเชื่อมือฉันเถอะน่า!" ลัลนาก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย "ฉันจะเป็นมือเป็นไม้ให้คุณเอง... หมอกวินทร์ พาคนไข้กลับมาจากความตายเถอะค่ะ ฉันพร้อมสนับสนุนคุณแล้ว" คำว่า *"ฉันพร้อมสนับสนุนคุณ"* วิ่งวนก้องอยู่ในหัวของกวินทร์ ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นพล่านเข้ามาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของการแก้แค้น ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นก่อนที่เขาจะพยักหน้าสั้นๆ อย่างจำยอม "สวมถุงมือแล้วยืนทางขวา... ส่งรีแทรกเตอร์ให้ผมตามจังหวะ ห้ามพลาดแม้แต่นิ้วเดียวเข้าใจไหม!" "รับทราบค่ะ คุณหมอ" ลัลนาตอบรับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ ทั้งคู่หันกลับไปเผชิญหน้ากับเตียงผ่าตัด ร่างสูงและร่างบางเคลื่อนไหวประสานกันอย่างเข้าขา ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้เพิ่งทำมันเป็นครั้งแรก แต่มันคือจังหวะชีวิตที่ถูกออกแบบมาเพื่อเติมเต็มกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า... ในขณะที่คมมีดกำลังกรีดลงบนหน้าอกเพื่อช่วยชีวิตคนไข้ ประตูห้องฉุกเฉินด้านหลังก็เปิดผางขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษปริศนาในชุดเสื้อคลุมสีเข้มที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ และแฟ้มเอกสารลับในมือที่ทำให้เลือดในกายของกวินทร์เย็นเฉียบลงทันที... โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของราชันย์หอกทมิฬด้วยดีเสมอมานะครับ)