เส้นแบ่งเขตแดน

กลิ่นอายแชมเปญราคาแพงผสมผสานกับความกดดันที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในห้องจัดเลี้ยงหรูหรา มันไม่ใช่บรรยากาศของการเฉลิมฉลอง แต่เป็นสนามรบขนาดย่อมที่ซ่อนคมดาบไว้ภายใต้รอยยิ้มเคลือบน้ำตาล "คุณลัลนาครับ... ดูเหมือนว่าการสืบหาความจริงของคุณ จะพาตัวเองเดินเข้ามาในกรงขังที่ทางออกถูกเชื่อมด้วยโซ่ตรวนเสียแล้ว" เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหูนั้นเย็นเยียบ แต่มันกลับแผดเผาผิวแก้มของเธอให้ร้อนผ่าว ลัลนาไม่แม้แต่จะหันไปมองเจ้าของเสียงทันที เธอเพียงแต่ยกแก้วทรงสูงขึ้นจิบรสชาติฝาดเฝื่อนเพื่อซ่อนจังหวะหัวใจที่เต้นรำอย่างไร้ระเบียบ เธอเกลียดความจริงข้อหนึ่ง—เกลียดที่สัมผัสอันคุ้นเคยของนายแพทย์หนุ่มผู้เย่อหยิ่งคนนี้ มักจะมีอิทธิพลต่อสติสัมปชัญญะของเธอยิ่งกว่ากระสุนปืนหรือหลักฐานชิ้นโบแดงในแฟ้มลับ "กรงขังเหรอคะ... อ้อ, ขออภัยครับ หมอกวินทร์" ลัลนาเปลี่ยนสรรพนามและปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอหันกลับไปสบตาคมกริบที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกแผนการในหัว "สำหรับฉันแล้ว ที่นี่เป็นแค่ตลาดประมูลข่าวสาร และบังเอิญว่าสินค้าชิ้นเอกกำลังยืนทำหน้าบึ้งตึงอยู่ตรงหน้าฉันนี่พอดี" กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที—รอยยิ้มที่ทำให้ผู้หญิงครึ่งค่อนประเทศยอมสยบ แต่สำหรับนักข่าวสายขุดอย่างเธอ มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดง "ปากเก่งไม่เปลี่ยน" เขาว่า พรางก้าวเท้าเข้ามาประชิดจนพื้นที่หายใจระหว่างกันแทบไม่เหลือ "ระวังเถอะ... ปากที่ชอบท้าทายคนอื่น วันหนึ่งอาจจะไม่ได้ใช้แค่พูดปฏิเสธความจริง แต่จะใช้ร้องขอชีวิตแทน" "ถ้าวันนั้นมาถึงจริง ๆ คนแรกที่ฉันจะวิ่งไปหา ก็คงไม่ใช่ตำรวจหรือศาล แต่เป็นคุณหมอผู้เชี่ยวชาญด้านหัวใจคนนี้นี่แหละครับ... เผื่อว่าคุณจะได้ช่วยผ่าตัดเอาความใจร้ายออกไปจากอกซ้ายให้หน่อย" เธอย้อนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย ไม่ยอมก้มหัวให้ความกดดันใดๆ ทั้งสิ้น จังหวะนั้นเอง เสียงดนตรีคลาสสิกในงานก็เปลี่ยนจังหวะเป็นเพลงลีลาศจังหวะช้า ท่วงทำนองที่เย้ายวนและบีบคั้นหัวใจถูกบรรเลงขึ้น ไฟในห้องโถงหรี่แสงลงเหลือเพียงความนวลตา คู่สนทนาหลายคู่เริ่มเคลื่อนตัวเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำ แต่สำหรับกวินทร์และลัลนา... พื้นที่ตรงมุมเสานี้กลับกลายเป็นเขตสงครามที่เงียบงันที่สุด สายตาของแขกเหรื่อเริ่มจับจ้องมาที่พวกเขา นพ.กวินทร์ ศัลยแพทย์มือหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องความถือตัวและเกลียดงานสังคมยิ่งกว่าสิ่งใด กลับเป็นฝ่ายยื่นมือหนาออกมาตรงหน้า ลัลนามองมือนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความลังเลฉายชัดในแววตาชั่วขณะ "อย่าบอกนะว่าหมอผู้เก่งกาจ กลัวการเต้นรำกับนักข่าวต๊อกต๋อยอย่างฉัน?" เธอเลิกคิ้วท้าทาย กวินทร์ถอนหายใจยาวพรืด แววตาคมกริบฉายแววระAระอุ "ผมไม่ได้กลัวการเต้นรำ... แต่ผมกำลังกลัวว่า ความลับที่คุณพยายามขุดคุ้ย จะทำให้เราต้องเต้นรำบนกองไฟต่างหาก ลัลนา" ก่อนที่เธอจะได้สวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบอะไร มืออุ่นจัดของเขาก็คว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงเหวี่ยงนั้นทำให้ร่างของเธอปะทะเข้ากับแผงอกกว้างโดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกลิ่นบุรุษจางๆ พัดผ่านปลายจมูกจนเธอต้องเผลอกลั้นหายใจ "ยินดีต้อนรับสู่กับดักของผมครับ คุณนักข่าว" เขากระซิบชิดริมหูขณะพาเธอก้าวเข้าสู่กลางฟลอร์เต้นรำ การเคลื่อน 1 ก้าวของเขามั่นคง ทรงพลัง และบีบบังคับให้เธอต้องขยับตามสัญชาตญาณ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่าง เส้นแบ่งเขตแดนระหว่าง 'แหล่งข่าว' กับ 'เป้าหมาย' พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่าในทุกจังหวะหมุนตัว ลัลนาพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉย แต่มือที่เกาะอยู่บนไหล่กว้างของเขากลับเผลอจิกปลายนิ้วลงไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อปลายนิ้วเรียวสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นและจังหวะการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายที่ดังโครมครามไม่แพ้ของเธอเอง มันไม่ใช่จังหวะหัวใจของคนที่เยือกเย็น... แต่มันคือหัวใจของคนที่กำลังพยายามควบคุมความคลั่งรักเอาไว้ด้วยสติอันน้อยนิด "คุณกำลังทำให้ฉันไขว้เขว หมอกวินทร์" เธอกระซิบเสียงลอดไรฟัน ขณะที่วงแขนแข็งแรงของเขาโอบกระชับเอวเธอแน่นขึ้นเพื่อหมุนตัวหลบหลีกคู่เต้นรำคู่อื่น "ผมก็แค่ทำตามหน้าที่... ในฐานะเจ้าภาพที่ดี ที่ต้องดูแลแขกไม่ให้ตกลงไปในหลุมพรางที่ตัวเองขุดขึ้นมา" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แฝงความเย้าแหย่ที่อันตรายต่อหัวใจเธอยิ่งกว่าความเย็นชาเสียอีก ดวงตาสองคู่ประสานกันท่ามกลางแสงไฟสลัว เคมีที่ดึงดูดและผลักไสทำงานพร้อมกันอย่างรุนแรง ปากบอกว่าเกลียดความเจ้าเล่ห์ของเขา แต่ร่างกายกลับจดจำสัมผัสอุ่นร้อนนี้ได้อย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวของการเต้นรำเหมือนการดึงพวกเขาทั้งคู่เข้าสู่ศูนย์กลางของแรงโน้มถ่วงที่ไม่มีวันหนีพ้น แต่แล้ว ในวินาทีที่ลัลนาเกือบจะเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความปากร้ายนั้น... จังหวะเพลงก็สะดุดลง เสียงปรบมือดังขึ้นจากทางด้านทางเข้าห้องจัดเลี้ยง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของชายในชุดสูทสากลสีเข้ม ผู้ซึ่งกุมอำนาจเบื้องหลังข่าวฉาวทั้งหมดที่เธอกำลังตามล่า "ดูเหมือนว่าการเต้นรำจะสนุกเกินไป จนลืมแขกคนสำคัญคนนี้สินะครับ... หมอกวินทร์" กวินทร์หยุดชะงักทันที กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งขึ้นมาอย่างฉับพลัน แววตาที่มองไปยังผู้มาใหม่ไม่ได้มีเพียงความรังเกียจ แต่มันคือประกายไฟแห่งการแก้แค้นที่รอวันชำระ และที่สำคัญที่สุด... มือหนาที่เคยโอบกอดเอวบางของลัลนาไว้ กลับกระชับแน่นขึ้นราวกับต้องการปกป้องเธอจากอะไรบางอย่างที่กำลังจะพุ่งเข้ามาทำลายทุกอย่างให้พินาศ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายนี้ด้วยกันนะครับ