กำแพงที่ค่อยๆ พัง

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาตัวไปขวางหน้าไม้กั้นรถไฟมันคือวิธีพิสูจน์ความจริงที่ฉลาด ผมว่าคุณควรไปปรึกษาจิตแพทย์ มากกว่ามานั่งทำแผลโง่ๆ นี่นะคุณลัลนา" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของกวินทร์ดังก้องอยู่ในห้องฉุกเฉินที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเป็นเพื่อน นพ.กวินทร์ก้มหน้าก้มตาจัดการกับรอยถลอกยาวที่ต้นแขนของหญิงสาว มือหนาที่ผ่านการผ่าตัดกู้ชีวิตคนมานับไม่ถ้วนกำลังบรรจงเช็ดแผลด้วยความระมัดระวัง แม้ถ้อยคำที่พ่นออกมาจะบาดลึกเหมือนมีดหมอ ลัลนาแค่นยิ้ม เธอเม้มริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นความเจ็บแสบพลางจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเคร่งเครียดเกินเหตุของหมอหนุ่ม "ถ้าไม่ทำแบบนั้น ข้อมูลชิ้นสำคัญก็คงหลุดลอยไปพร้อมกับรถตู้คันนั้น คุณคงไม่เข้าใจหรอก... อาชีพของฉันมันไม่มีที่ว่างให้รอคำอนุญาตจากใคร" "อาชีพของคุณมันกำลังจะพรากชีวิตคุณไปต่างหาก" กวินทร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความกังวลที่เขาพยายามปกปิดภายใต้หน้ากากเย็นชา "ถ้าคราวหน้าพลาดไม่ใช่แค่แผลถลอก คุณอาจจะไม่มีโอกาสได้เขียนข่าวฉบับไหนอีกเลย เข้าใจไหม?" "เป็นห่วงหรือไงคะ?" ลัลนาถามสวนทันควัน รอยยิ้มยียวนปรากฏที่มุมปากแม้จะเจ็บจนน้ำตาเล็ด กวินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาวางสำลีลงบนถาดสแตนเลสเสียงดังเคร้ง ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้จนลัลนาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสะอาดแบบโรงพยาบาลที่ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา มันทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเธอผิดจังหวะ "ห่วง? เพ้อเจ้อ" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ฝ่ามือที่แตะลงบนหัวไหล่ของเธอกลับอบอุ่นและมั่นคง "ผมแค่ขี้เกียจเสียเวลามาเย็บแผลให้คนไข้ที่ดื้อรั้นจนน่ารำคาญแบบคุณอีกรอบก็เท่านั้น" ลัลนาสบตาเขานิ่ง เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในแววตานั้น กวินทร์อาจจะปากร้ายและเย็นชาเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก แต่ในจังหวะที่เขากำลังพันผ้าก๊อซให้เธออย่างเบามือนั้น เธอกลับมองเห็น 'ความเปราะบาง' บางอย่างที่เขากำลังพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความสมบูรณ์แบบ "คุณหมอคะ..." "หืม?" "ทำไมต้องมือสั่นด้วยคะ" คำถามของเธอทำเอากวินทร์นิ่งค้างไปสนิท เขาชะงักมือที่กำลังติดเทปพันแผล ลัลนาสังเกตเห็นประกายไหววูบในดวงตาสีเข้มนั้น กวินทร์ไม่ใช่คนมือสั่นเพราะความเหนื่อยล้า หรือตื่นเต้นกับเคสคนไข้ธรรมดา สิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ตรงหน้าคือสิ่งที่เขาสมควรจะผลักไส แต่มันกลับดึงดูดเขายิ่งกว่าแรงโน้มถ่วง เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูงถอยห่างออกไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะเสมองไปทางอื่น "ห้องนี้แอร์เย็นเกินไปต่างหาก... คุณควรพักได้แล้ว ผมจะให้พยาบาลมาดูอีกที" เขากำลังหนี ลัลนาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่าตัวเองเพิ่งกระเทาะกำแพงน้ำแข็งก้อนยักษ์ที่ชื่อ 'กวินทร์' ให้มีรอยร้าวได้สำเร็จ แม้เขาจะปฏิเสธ แต่ทุกสัมผัสที่เขามอบให้มันฟ้องความจริงทั้งหมด "ขอบคุณนะ... กวินทร์" คนถูกเรียกชื่อหันขวับมามองทันที ดวงตาคมคู่นั้นดูราวกับจะพุ่งเข้ามาถามหาความหมายจากคำเรียกที่สนิทสนมเกินกว่าฐานะ 'หมอ' กับ 'คนไข้' ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากตอกกลับด้วยถ้อยคำเย็นชา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องฉุกเฉิน พร้อมกับการเปิดประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ร่างของชายชุดดำในชุดสูทภูมิฐานก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ ใบหน้าของเขาราบเรียบไร้อารมณ์ แต่สายตาที่กวาดมองมายังกวินทร์และลัลนาที่นั่งใกล้ชิดกันเกินงามนั้นเต็มไปด้วยความหมายที่อ่านไม่ออก "หมอกวินทร์ครับ ผมมีเรื่องด่วนจากบอร์ดบริหารที่ต้องคุยกับคุณเดี๋ยวนี้... เกี่ยวกับข่าวที่เพิ่งหลุดออกไปเมื่อห้านาทีก่อน" กวินทร์ชะงัก กรามหันเป็นสันนูนขึ้นทันทีเมื่อเห็นท่าทีของผู้มาเยือน เขาหันกลับมามองลัลนาที่สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาในทันที ทั้งคู่รู้ดีว่าเหตุการณ์ที่พวกเขาเพิ่งจะก้าวข้ามมาด้วยกันนั้น กำลังจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม "ลัลนา... คุณห้ามก้าวขาออกจากห้องนี้จนกว่าผมจะกลับมา เข้าใจไหม?" เสียงกวินทร์เข้มข้นและเต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด ทว่าในความเข้มงวดนั้น เขากลับเอื้อมมือมาจัดปอยผมที่ปรกหน้าเธออย่างแผ่วเบา โดยไม่สนสายตาของคนที่ยืนรออยู่ตรงประตู ลัลนามองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินออกไปพร้อมกับชายชุดดำ หัวใจของเธอเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อข่าวที่อาจจะทำลายทุกอย่าง แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่บนผิวหน้า... กำแพงของเขากำลังพังลงจริงๆ และเธอก็เป็นคนเดียวที่รู้ว่ามันกำลังจะพังถล่มลงมาทับเขาทั้งคู่ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 14 กับผมนะครับ หวังว่าหัวใจของทุกท่านจะเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครในตอนนี้ ราชันย์หอกทมิฬครับ