สายตาที่อ่านไม่ออก

"คุณจะเก็บของพวกนี้ไว้อีกนานแค่ไหนครับ คุณลัลนา? ผมไม่ได้จ้างคุณมาทำอาชีพนักข่าวในห้องพักฟื้นผู้ป่วยที่ต้องการความสงบ" เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกระด้างของ นพ.กวินทร์ ดังขึ้นทันทีที่เขาก้าวพ้นประตูห้องพักฟื้นระดับวีไอพีเข้ามา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจับจ้องไปยัง 'ของเล่น' ชิ้นใหม่บนโต๊ะข้างเตียง—กล้องบันทึกเสียงรุ่นจิ๋วที่ถูกซ่อนไว้ในแจกันดอกไม้ ลัลนาไม่ได้สะดุ้งตกใจ เธอเพียงแค่เงยหน้าขึ้นจากบันทึกในมือ ส่งยิ้มหวานหยดที่ดูอย่างไรก็รู้ว่าเป็นการยิ้มแบบ 'กวนประสาท' มากกว่าจริงใจ "หมอคะ ความสงบมันก็น่าเบื่อ ถ้าไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นบ้าง ชีวิตมันจะไปมีรสชาติอะไร" หญิงสาวตอบพลางขยับแว่นสายตาทรงกลมที่เธอมักใส่เวลาปลอมตัวเป็นพยาบาลฝึกหัด "อีกอย่าง ฉันก็แค่กำลังทำหน้าที่ในฐานะ 'ผู้สังเกตการณ์' ที่ดี เผื่อหมอจะเผลอทำอะไรที่เป็นประโยชน์กับสกู๊ปข่าวของฉันบ้าง" กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าสม่ำเสมอเดินเข้ามาใกล้จนลัลนาต้องเป็นฝ่ายชะงัก เธอรับรู้ได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวศัลยแพทย์หนุ่ม กลิ่นจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นสะอาดสะอาดสไตล์ผู้ชายดูแลตัวเองของเขามันทำเอาเธอเสียสมาธิไปชั่วขณะ "ผู้สังเกตการณ์?" กวินทร์ทวนคำ เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่คืบ แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววครุ่นคิดและจับผิด "ผมเป็นหมอ ไม่ใช่เป้าหมายที่คุณจะเอาไปปั่นหัวให้คนทั้งเมืองอ่านเล่น คุณพยายามหาอะไรกันแน่ลัลนา? ข้อมูลคนไข้ที่เสียชีวิตไปเมื่อเดือนก่อน... หรือว่าเรื่อง 'ใคร' กันแน่ที่หนุนหลังคุณอยู่" ลัลนาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความประหม่าที่คุมไม่อยู่ เธอไม่เคยพลาดในการอ่านเกม แต่กับผู้ชายคนนี้... สายตาของเขาเหมือนกับมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดผ่านกำแพงที่เธอสร้างไว้จนหมดเปลือก "หมอคิดมากไปหรือเปล่าคะ?" ลัลนาเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะเริ่มประเมินความเสี่ยง "นักข่าวก็แค่อยากรู้ความจริง แต่ถ้าความจริงมันทำให้คุณหมอรู้สึกกระวนกระวายขนาดนี้... ฉันว่าเราคงต้องคุยกันยาวแล้วล่ะ" "ความจริง?" กวินทร์หยิบกล้องบันทึกเสียงนั้นขึ้นมาหมุนเล่นในมือ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับอย่างชำนาญตามสัญชาตญาณศัลยแพทย์ "ผมชอบความจริงนะ แต่มันต้องเป็นความจริงที่โปร่งใส ไม่ใช่ความจริงที่ถูกปรุงแต่งด้วยสายตาซุกซนของคุณ" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ลัลนารู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม เธอจำต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่างเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน มือเรียวสวยเอื้อมไปหมายจะคว้ากล้องคืน แต่กวินทร์กลับไวกว่า เขาจับข้อมือเธอไว้เบาๆ ทว่ามั่นคง "อย่าเพิ่งใจร้อนครับ ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าจะคืนให้" เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "คุณเก่งเรื่องหลอกล่อคนอื่น แต่กับผม... ผมมองเห็นทุกอย่างที่อยู่หลังแว่นตานั่น เห็นความระแวง เห็นความลังเล และเห็น... อะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกกว่านั้น" ลัลนาหายใจติดขัด เธอพยายามดึงมือออกแต่กลับพบว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะปล่อย ยิ่งไปกว่านั้น แววตาของกวินทร์ที่เคยเรียบเฉยกลับไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่กล้าตีความ มันไม่ใช่แค่ความสงสัย แต่มันคือการ 'อ่าน' กันอย่างลึกซึ้ง "หมอต้องการอะไรกันแน่?" ลัลนาถามเสียงแผ่ว ความมั่นใจที่เคยมีดูเหมือนจะละลายหายไปเมื่ออยู่ใกล้ระยะประชิดแบบนี้ "ผมอยากรู้ว่าคุณเป็นใคร... ก่อนที่ผมจะหลงไปให้คุณเล่นงานเข้าจริงๆ" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจทำเอาทั้งห้องตกอยู่ในภวังค์ กวินทร์เองก็ดูเหมือนจะตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกไป เขาผงะถอยหลังเล็กน้อยพลางกัดฟันแน่น แต่ก่อนที่สถานการณ์จะคลี่คลายไปในทางไหน เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรงจนทั้งสองสะดุ้ง "คุณหมอกวินทร์คะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ! คนไข้ห้องพักฟื้นวิกฤตที่เพิ่งย้ายมาเมื่อคืน... หายตัวไปค่ะ!" เสียงพยาบาลสาวหน้าห้องทำลายบรรยากาศจนสิ้น กวินทร์หันไปมองประตูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับมามองลัลนาที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนจากความประหม่าเป็นความตกใจอย่างเห็นได้ชัด กวินทร์หรี่ตาลงจดจ้องใบหน้าของเธออีกครั้ง ครั้งนี้เขาเห็นความพิรุธบางอย่างที่ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม "ดูเหมือนว่า 'คนไข้ที่หายไป' จะเป็นเรื่องที่คุณรู้อยู่ก่อนแล้วนะ ลัลนา" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก พลางวางกล้องบันทึกเสียงลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแรง "ถ้าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แม้แต่นิดเดียว... ต่อให้ผมจะเผลอใจไปมากแค่ไหน ผมก็ไม่มีวันปล่อยคุณไปแน่" กวินทร์เดินไปเปิดประตูทิ้งให้ลัลนายืนแข็งทื่ออยู่คนเดียวในห้อง ในขณะที่เสียงฝีเท้าของเขากำลังห่างออกไป พร้อมกับความจริงที่ว่า... ปมปริศนาที่เธอกำลังขุดคุ้ย กำลังจะกลายเป็นกับดักที่ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเธอเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของศัลยแพทย์ผู้เย็นชาและนักข่าวสาวผู้รั้นดื้อนะครับ ขอให้มีความสุขกับการอ่านครับ จากใจ... ราชันย์หอกทมิฬ