การปรากฏตัวในงานเปิดตัว

"แกแน่ใจเหรอว่าบัตรเชิญใบนั้นไม่ได้เก็บมาจากถังขยะ?" เสียงหัวเราะเยาะหยันของวิเวียนดังแว่วมาจากมุมหนึ่งของห้องรับรองพิเศษ ก่อนที่ร่างระหงในชุดราตรีผ้าไหมสีโรสโกลด์ปักคริสตัลระยิบระยับจะก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า ลลินชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ปลายรองเท้าส้นสูงสีดำสนิทหยุดนิ่งสนิทบนพรมเปอร์เซียเนื้อนุ่ม ลลินไม่ได้หันกลับไปในทันที เธอยกเรียวนิ้วขึ้นจัดสาบเสื้อสูทสีขาวเข้ารูปของแบรนด์ตัดเย็บชั้นสูงที่เพิ่งสวม ก่อนจะหันกลับมาสบตาอดีตเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา ความเงียบสงบชั่วขณะแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณเมื่อบรรดาแขกเหรื่อไฮโซและเซเลบริตี้ชื่อดังต่างหันมาให้ความสนใจกับความวุ่นวายตรงหน้า วิเวียนเชิดหน้าขึ้นสูง ดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวคมฉายแววดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง หล่อนกวาดสายตามองลลินตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินราคาของตกแต่งชิ้นหนึ่งในตลาดนัด "ชุดสูทสำเร็จรูปสั่งตัดโหลๆ แบบนั้น... หรือว่าเธอไปกู้หนี้ยืมสินใครมาเพื่อซื้อสิทธิ์ยืนหายใจอยู่ในงานเปิดตัวแบรนด์แฟชั่นระดับท็อปของประเทศนี้กันล่ะ ลลิน?" วิเวียนหัวเราะคิกคักในลำคอ พร้อมกับกวือกมือเรียกกลุ่มนักข่าวสายบัน当时ให้เข้ามาใกล้ขึ้น "ถ่ายรูปไว้สิคะ เผื่อว่าดีไซเนอร์ตกอับคนนี้จะไม่มีปัญญาแม้แต่จะจ่ายค่าเช่าชุด คืนนี้ฉันใจบุญพอจะให้เธอยืนเป็นฉากหลังให้ฉันถ่ายรูปสักแชะสองแชะนะ" เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่วห้องโถงหรูหรา หลายคนจำลลินได้จากข่าวฉาวเรื่องการขโมยผลงานดีไซน์เมื่อหลายเดือนก่อน แววตาทุกคู่ที่มองมาเต็มไปด้วยความดูแคลนและสมเพชเวทนา ลลินเพียงแค่แย้มยิ้ม มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเหนือชั้น เธอก้าวเข้าไปใกล้วิเวียนทีละก้าวอย่างไม่รีบร้อน แรงกดดันอันน่าประหลาดจากสตรีที่เคยถูกเหยียบย่ำจนจมดิน ทำให้อดีตเพื่อนรักชะงักไปชั่วขณะโดยไม่รู้ตัว "ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะ วิเวียน" เสียงของลลินนุ่มนวล ทว่าก้องกังวานและทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงถนัดตา "แต่เกรงว่าพื้นที่ตรงนี้... และแม้กระทั่งแบรนด์แฟชั่นที่คุณกำลังยืนแอ็คท่าถ่ายรูปอยู่นี้ อาจจะเล็กเกินไปสำหรับการเป็นฉากหลังของฉัน" วิเวียนหน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธกรำก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะ "ปากเก่งไม่เปลี่ยนนะยะ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน เป็นแค่หมาจนตรอกที่ถูกเนรเทศออกจากวงการแล้วยังกล้ามางานนี้อีก! การ์ดเชิญของเธอมีสิทธิ์แค่ยืนรอรับกระเป๋าอยู่ด้านนอกโน่นต่างหากล่ะ!" เพล้ง! เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันเบาๆ จากปลายห้องโถง ตัดผ่านความตึงเครียดได้อย่างเหมาะเจาะ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิทของคินน์ก้าวเข้ามาหยุดเคียงข้างลลินอย่างเงียบเชียบ ทว่าทรงอำนาจจนลมหายใจของทุกคนรอบบริเวณแทบสะดุด กลิ่นอายความเยือกเย็นและดุดันของทายาทหมื่นล้านแผ่ซ่ายจนวิเวียนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คินน์ไม่ได้ชายตามองวิเวียนแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นโอบเอวบางของลลินไว้หลวมๆ ท่าทีแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผยทำเอาคนทั้งงานอ้าปากค้าง "บัตรเชิญระดับวีไอพีหมายเลขศูนย์ศูนย์หนึ่ง... จำเป็นต้องเก็บมาจากถังขยะด้วยเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว ทว่าทำเอาผู้จัดงานหน้าซีดเผือด รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโค้งคำนับคินน์แทบไม่ทัน วิเวียนหน้าซีดเผือดลงเรื่อยๆ รอยยิ้มบนใบหน้าหลุดลุ่ยจนแทบรักษาทรงไว้ไม่อยู่ เมื่อคินน์ปรายตามองหล่อนด้วยแววตาคมกริบราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "เพราะที่นี่... ทั้งตึกนี้และหุ้นทั้งหมดของแบรนด์นี้ ถูกกว้านซื้อไว้ในนามของ 'คุณลลิน' ตั้งแต่เมื่อหนาวที่แล้วเรียบร้อยแล้วครับ" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องโถงกว้างในพริบตา วิเวียนเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรมทันที ลลินก้มมองอดีตเพื่อนรักด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้วงเงินขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างใจเย็น ท่ามกลางแสงแฟลชจากสื่อมวลชนนับร้อยที่หันมาสาดส่องรัวยิงใส่พวกเขาทั้งสองคนอย่างบ้าคลั่ง ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเกมนี้ได้บทสรุปแล้วนั้น เสียงทุ้มต่ำจากหูฟังบลูทูธไร้สายในหูของคินน์ก็ดังขึ้น พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากพื้นอาคารที่สะท้อนผ่านส้นรองเท้า "นายท่านครับ... เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของตระกูลรองจากต่างประเทศ ลงจอดบนดาดฟ้าตามคำสั่งเรียบร้อยแล้วครับ และคนที่ก้าวลงมา... คือประธานกรรมการบริหารสูงสุดที่ประกาศกร้าวว่าจะมาทวงคืนลิขสิทธิ์ดีไซน์ทั้งหมดของตระกูลเราด้วยตัวเองครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!