โฉมใหม่ที่โลกต้องตะลึง

เสียงปิดประตูห้องลองเสื้อวีไอพีของห้องเสื้อชั้นนำใจกลางมหานครดังขึ้นเบาๆ แต่กลับทำให้พนักงานต้อนรับกลุ่มใหญ่ที่ยืนเรียงแถวอยู่ด้านนอกถึงกับกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "คุณลลินคะ... ทางเราจัดเตรียมคอลเลกชันพิเศษส่งตรงจากมิลานให้คุณเลือกสรรตามบัญชาของคุณคินน์เรียบร้อยแล้วค่ะ ทุกชุดถูกรังสรรค์ขึ้นจากผ้าไหมแท้ทอพิเศษและประดับด้วยอัญมณีแท้ ซึ่งมีเพียงสามชุดบนโลกเท่านั้นค่ะ" ผู้จัดการสาขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทาด้วยความยำเกรง แม้กระทั่งปลายนิ้วก็ยังไม่กล้าประสานเข้าหากันอย่างเสียมารยาท ลลินในยามนี้ไม่ได้มีสภาพของดีไซเนอร์ตกอับที่เพิ่งถูกเขี่ยทิ้งอย่างไร้ค่าจากกองเพลิงแห่งความอิจฉาริษยาอีกต่อไปแล้ว แววตากลมโตคู่นั้นฉายประกายความเย่อหยิ่ง เย็นชา และทรงพลังราวกับราชiนีที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล ร่างระหงก้าวออกมาจากห้องลองเสื้ออย่างช้าๆ ราวกับทุกย่างก้าวคือรันเวย์ส่วนตัวที่ถูกเนรมิตขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ชุดเดรสยาวเข้ารูปสีดำสนิทปักด้ายทองคำแท้ขับเน้นส่วนโค้งเว้าอันน่าทึ่งให้โดดเด่นสะกดทุกสายตา ดีไซน์เปิดไหล่เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดราวน้ำนมตัดกับความดุดันของเครื่องเพชรน้ำงามเซ็ตใหญ่ที่ทอดตัวอยู่บนไหปลูก ลลินยกมือขึ้นปัดปอยผมด้านหน้าเพียงเล็กน้อย ท่าทางเรียบเฉยแต่น่าเกรงขามนั้นทำเอาบอดี้การ์ดในสูทสีดำสนิทที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบบริเวณถึงกับต้องก้มศีรษะลงต่ำเพื่อแสดงความเคารพ "ยังดูขาดความเฉียบคมไปนิดค่ะ" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะกวาดสายตามองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกเงาบานใหญ่ "วิเวียนคงคิดว่าฉันจะจมปลักอยู่กับชุดตกรุ่นที่เธอขโมยดีไซน์ไปสวมใส่ในงานสังคมคืนนี้... น่าเสียดายแทนเธอนะคะ ที่ความฝันอยากเป็นที่หนึ่งต้องพังทลายลงในพริบตาเดียว" ที่มุมห้องรับรองส่วนตัว คินน์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม สายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีทอดมองร่างบางด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ ชายหนุ่มวางแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีอำพันลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ ดึงความสนใจทั้งหมดให้หันมาหาเขา "ถ้าคุณยังไม่พอใจ ผมสามารถสั่งปิดห้องเสื้อแห่งนี้แล้วให้ดีไซเนอร์ระดับโลกบินมาตัดชุดให้คุณใหม่ตอนนี้เลยก็ได้นะ ลลิน" เสียงทุ้มนุ่มลึกแต่เต็มไปด้วยอำนาจล้นเหลือเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอย่างถือวิสาสะ ฝ่ามือหนายื่นออกไปจัดสร้อยเพชรบนลำคอระหงให้เข้าที่อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนที่แตะโดนผิวทำเอาลลินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะอย่างไม่น่าให้อภัย แต่เธอก็รวบรวมสติแล้วเบี่ยงตัวหลบสายตาคู่นั้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งยิ้มเยาะหยันให้เขาผ่านกระจกเงา "ไม่ต้องลำบากถึงขนาดนั้นหรอกค่ะคุณคินน์ แค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้สุนัขบางตัวในงานเลี้ยงคืนนี้สำลักความอิจฉาจนตายได้แล้วล่ะค่ะ" ลลินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยพิษสงที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าขวางทาง คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างชอบใจ ความดุดันและกระหายการแก้แค้นในแววตานั้นช่างตรง2สเปกต์ที่เขาค้นหามานานเหลือเกิน ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ดอกไม้บอบบางที่รอคอยความช่วยเหลือ แต่เธอคือคมมีดอาบยาพิษที่พร้อมจะกรีดแทะศัตรูให้ตายทั้งกลม และเขานี่แหละที่จะคอยถือลับมีดเล่มนี้ให้คมกริบยิ่งกว่าเดิม "ดีมาก... งั้นเราไปกันเถอะครับ คืนนี้ผมจะพาคุณไปทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของคุณกลับมา" คินน์หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไร้วงเงินจำกัด (Black Card ระดับสูงสุดที่มีเพียงสิบใบในโลก) ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทราคาแพง ยื่นให้กับผู้จัดการร้านที่ยืนตัวสั่นด้วยความระทึก "รูดให้เต็มวงเงินสำหรับค่าใช้จ่ายทั้งหมดในวันนี้... และส่งบิลไปที่ตระกูลอัศววรกุลได้เลย" เสียงรูดบัตรเครื่อง EDC ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิท *ปี๊บ!* สัญญาณไฟสีเขียวสว่างวาบขึ้นพร้อมกับใบเสร็จที่ปริ้นท์ออกมาอย่างรวดเร็ว เป็นอันยืนยันว่าทุกรายการถูกชำระเรียบร้อยอย่างไร้ข้อกังขา ผู้จัดการร้านก้มหัวคำนับจนแทบชิดพื้น ส่งร่างของทั้งคู่เดินออกจากร้านด้วยความนอบน้อมสูงสุด รถยนต์ลิมูซีนสีดำสนิทหรูหราพุ่งทะยานออกจากหน้าศูนย์การค้า ท่ามกลางแสงไฟนีออนยามค่ำคืนของมหานครที่กำลังสั่นสะเทือน ลลินนั่งไขว่ห้างมองทัศนียภาพภายนอกกระจกใส รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด ค่ำคืนแห่งการชำระแค้นกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว และวิเวียนกับพวกพ้องจะต้องชดใช้ด้วยความอับอายที่ไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต ทว่า ในขณะที่รถลิมูซีนกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้โรงแรมหรูสถานที่จัดงานแฟชั่นโชว์การกุศลประจำปี โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าถือแบรนด์เนมราคาแพงของลลินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย แต่กลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอล็อกสกรีน... *[ข้อความจากเบอร์แปลก: "ถ้าคิดว่านี่คือทั้งหมดที่คุณเตรียมมา... ระวังหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะทำให้คุณต้องพังคาเท้าฉันในอีกสิบนาทีข้างหน้านะคะ คุณดีไซเนอร์ตกอับ"]* ดวงตากลมโตหรี่ลงทันทีด้วยความตกใจ ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบกำโทรศัพท์มือถือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน คินน์ที่สังเกตเห็นความผิดปกติหันมามองด้วยสายตานิ่งขรึม "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ ลลิน?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!