รอยร้าวในกลุ่มอำนาจเก่า

เสียงกระแทกของแก้วคริスタルทรงสูงที่กระทบลงบนโต๊ะหินอ่อนราคาแพงในห้องอาหารส่วนตัวระดับมิชลินสตาร์ ดังกลบเสียงเพลงบรรเลงเบาสบายจนมิด วิเวียนพยายามควบคุมริมฝีปากที่กำลังสั่นระริกของตัวเองไม่ให้แสดงอาการตื่นตระหนกออกมา ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจยามเหยียบย่ำผู้อื่น กลับกวาดมองใบหน้าของชายวัยกลางคนตรงหน้าด้วยความหวาดระแวง—คุณประเสริฐ นักลงทุนผู้ถือหุ้นใหญ่สัดส่วนยี่สิบเปอร์เซ็นต์ในแบรนด์แฟชั่นของเธอ "คุณประเสริฐหมายความว่าอย่างไรคะ? สัญญาที่เราเซ็นร่วมกันมีข้อผูกมัดชัดเจน ถ้าคุณถอนทุนตอนนี้ เท่ากับคุณฉีกสัญญา และบริษัทของคุณจะต้องชดใช้ค่าเสียหายมหาศาล!" วิเวียนเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษามาار์ยาของนักบริหารสาวผู้ประสบความสำเร็จ แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึม1ตามไรผม คุณประเสริฐเพียงแต่ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความเย้ยหยันและเล่ห์เหลี่ยมของนักธุรกิจเขี้ยวลากดิน เขายกชาจีนขึ้นจิบอย่างใจเย็น ก่อนจะวางลงเบาๆ จนแทบไม่มีเสียง "ค่าเสียหายเหรอครับ วิเวียน... อ่า ขอโทษที ฉันต้องเรียกว่าคุณวิเวียนสินะ" คุณประเสริฐทอดเสียงยาวอย่างจงใจ "สัญญาที่คุณว่า มันมีช่องโหว่ที่ใหญ่เกินกว่าจะเยียวยา ตั้งแต่ที่คุณตัดสินใจขโมยผลงานของเด็กสาวคนนั้นมาเป็นของตัวเอง แล้วคิดว่าไม่มีใครขุดคุ้ยขึ้นมาได้" หัวใจของวิเวียนกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงสันหลัง "คุณ... คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เห็นเข้าใจ" "ไม่ต้องไขสืบให้เหนื่อยหรอกค่ะคุณวิเวียน" เสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมมืดของห้องอาหารส่วนตัว เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวออกมาจากแสงไฟสลัว กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและทรงอิทธิพลที่แผ่ซ่านออกมาทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งทันที คินน์... ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเนี๊ยบกริบ เขายืนเอามุกซุกกระเป๋ากางเกง สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีมองตรงมาที่วิเวียนราวกับเธอกำลังดิ้นรนอยู่ในกำมือของมัจจุราช วิเวียนหน้าซีดเผือด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คุณคินน์... คุณมาทำอะไรที่นี่ นี่มันเรื่องธุรกิจของฉันกับคุณประเสริฐ!" "ธุรกิจของคุณกำลังจะกลายเป็นเศษกระดาษไร้ค่าต่างหากล่ะ" คินน์ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอาหารช้าๆ ฝ่ายคุณประเสริฐรีบลุกขึ้นยืนโค้งคำนับให้ทายาทตระกูลใหญ่ด้วยความนอบน้อมทันที ภาพนั้นบาดตาบาดใจวิเวียนจนแทบกรีดร้อง "ผมต้องขอโทษด้วยนะครับคุณวิเวียน ที่ผมต้องตัดหน้าคุณมาเจรจากับคุณประเสริฐก่อน" คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความเฉียบขาดที่บดขยี้ความมั่นใจของวิเวียนจนแหลละเอียด "แต่พอดีว่า หุ้นสัดส่วนยี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่คุณประเสริฐถืออยู่... ผมเหมาซื้อไว้หมดแล้ว ในราคาที่สูงกว่าที่คุณจ้างเขาถึงสามเท่า" "คุณว่าอะไรนะ!" วิเวียนผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือทั้งสองข้างจิกขอบโต๊ะจนข้อต่อขาวโพลน ดวงเบิกกว้างด้วยความโกรธแค้นและไม่เชื่อสายตา "คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ! คุณเอาเงินมาซื้อหุ้นตัดหน้าฉัน มันผิดกฎตลาด..." "กฎตลาดเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความ "สำหรับผม กฎเดียวที่มีคือความพึงพอใจของผมเอง" เขาหันไปพยักเพยิดให้กับคุณประเสริฐ ซึ่งรีบโค้งลาแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้วิเวียนยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความพ่ายแพ้ที่กำลังคืบคลานเข้ามา ในห้องอาหารเหลือเพียงแค่เขากับเธอ วิเวียนหายใจหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโกรธที่อัดแน่นจนจุกอก เธอจ้องหน้าชายหนุ่มด้วยแววตาอาฆาต "คุณทำเพื่อยัยลลินผู้หญิงไร้น้ำยาคนนั้นสินะ!" วิเวียนกรีดเสียงแหลม ความอิจฉาริษยาพุ่งทะยานจนสูญเสียการควบคุม "มันมีดีอะไรนักหนา ทำไมพวกคุณถึงพากันปกป้องมัน! ทั้งที่คุณเป็นถึงทายาทตระกูลใหญ่โต ทำไมต้องมาลดตัวลงเล่นเกมสกปรกกับผู้หญิงตกอับแบบนี้ด้วย!" คินน์ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับคำดูถูกนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาย่างสามขุมเข้ามาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว ความสูงและแรงกดดันจากตัวเขาล้อมกรอบวิเวียนเอาไว้จนเธอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ลลินไม่ใช่ผู้หญิงไร้น้ำยา..." คินน์กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้มที่เย็นเยียบจนน่ากลัว ดวงตาคมกวาดมองวิเวียนด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "และผลงานทุกชิ้นที่เธอสร้างขึ้น มันมีค่ามากกว่าชีวิตเน่าๆ ของคุณทั้งชีวิตมารวมกันเสียอีก" วิเวียนถอยหลังไปจนสะดุดเก้าอี้เกือบจะล้ม เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือการตบหน้าฉาดใหญ่ที่ทำให้เธอรู้ตัวว่า เธอกำลังจะสูญเสียทุกอย่างที่เคยแย่งชิงมา "คุณไม่มีทางชนะฉันได้หรอก..." วิเวียนเค้นเสียงสั่นเทา "แบรนด์ของฉันมีชื่อเสียง ลูกค้าชั้นสูงต่างก็ภักดีกับฉัน ต่อให้คุณซื้อหุ้นของคุณประเสริฐไป ฉันก็ยังเหลือ..." "ยังเหลืออะไรเหรอครับ?" เสียงใสแต่ทรงพลังดังขัดขึ้นที่หน้าประตูห้องอาหาร วิเวียนสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองผู้มาใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามา ลลินยืนอยู่ตรงนั้น สวมชุดสูทสีขาวสะอาดตา ใบหน้าเรียบเฉยแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจและรัศมีของชัยชนะที่เจิดจ้าจนแสบตา เธอก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม โดยมีสายตาชื่นชมและอ่อนโยนจากคินน์คอยโอบล้อมอยู่ไม่ห่าง ในมือของลลินถือแท็บเล็ตเครื่องบาง เธอกดหน้าจอสองสามครั้งก่อนจะพลิกหน้าจอเข้าหาหน้าวิเวียน "นี่คือรายชื่อลูกค้าวีไอพีเจ็ดรายสุดท้ายที่สั่งชุดคอลเลกชันใหม่จากคุณ..." ลลินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำเอาวิเวียนรู้สึกเหมือนตกลงไปในหลุมพรางที่ขุดไว้ฝังตัวเอง "และนี่คือหลักฐานการโอนเงินมัดจำคืนทั้งหมด พร้อมกับจดหมายยกเลิกสัญญาที่พวกเขาส่งตรงถึงบริษัทฉัน... เมื่อสามนาทีที่แล้วค่ะ" วิเวียนเบิกตากว้างจนแทบถล่น มือเรียวคว้าแท็บเล็ตมาดูด้วยความลนลาน ตัวเลขและชื่อของเหล่าไฮโซระดับแถวหน้าที่เคยสนับสนุนเธอกำลังทยอยเปลี่ยนใจไปซบแบรนด์ใหม่ของลลินทีละคน... ทีละคน! "ไม่จริง... แกทำอะไรกับลูกค้าของฉัน! แกแย่งพวกเขาไปได้ยังไง!" วิเวียนสติแตกพุ่งตัวเข้าใส่ลลินด้วยความโกรธแค้นหมายจะตบหน้าให้หายแค้น แต่ทว่า... หมับ! มือหนาของคินน์คว้าข้อมือของวิเวียนเอาไว้กลางอากาศ บีบแน่นจนเธอต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด คินน์ผลักเธอกระเด็นถอยหลังไปชนโต๊ะอาหารจนจานชามแตกกระจาย "อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องเธอ" คินน์พูดเสียงเหี้ยมเกรียม สายตาดุดันราวกับจะฆ่าคนให้ตายคามือ ลลินก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างคินน์ เธอปัดเสื้อแจ็คเก็ตเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูวิเวียนที่กำลังทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง "สิ่งที่เธอขโมยไปจากฉัน ฉันจะทยอยทวงคืนมันทีละนิด... จนกว่าเธอจะไม่เหลือแม้กระทั่งศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เลยล่ะค่ะ" วิเวียนเงີยหน้าขึ้นมองภาพคนทั้งคู่ที่ยืนเคียงคู่กันอย่างเหมาะสมและทรงพลัง รัศมีของความร่ำเรือดและอำนาจที่ล้นเหลือแผ่กระจายออกมาจนเธอกลายเป็นเพียงแค่ตัวตลกน่าสมเพช ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือของวิเวียนก็ดังขึ้นติดต่อกันไม่หยุด หน้าจอแสดงยอดหนี้มหาศาลและหมายศาลคดีละเมิดลิขสิทธิ์ที่ถูกส่งตรงถึงบริษัทของเธอในเวลาไล่เลี่ยกัน วิเวียนกรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความสติหลุด... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!