แผนลับที่วิเวียนไม่รู้ตัว

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแพงลิบลิ่วดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของตระกูลวอน "แกหมายความว่ายังไง! ที่บอกว่าหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์สุดท้ายในมือของกลุ่มทุนต่างชาติ... มันหลุดไปอยู่ในชื่อของคนอื่นแล้ว!" เสียงตวาดด้วยความเกรี้ยวกราดของประธานบริษัทผู้ยิ่งใหญ่ดังขึ้นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปーン ดวงตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกยามกวาดมองหน้าทนายความประจำตระกูลและผู้บริหารระดับสูงที่ต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ความเงียบงันอันน่าอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศ วิเวียนที่นั่งอยู่มุมห้องถึงกับหน้าซีดเผือก มือเรียวที่เพิ่งทำเล็บมาอย่างประณีตสั่นระริกจนต้องจิกเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ในขณะที่วิเวียนกำลังหมกมุ่นอยู่กับการวางแผนเหยียบย่ำลลินในงานแฟชั่นโชว์สัปดาห์หน้า เธอกลับไม่เคยรู้เลยว่า รากฐานทั้งหมดที่เธอยืนหยัดอยู่ได้ด้วยความภาคภูมิใจและอำนาจจอมปลอม กำลังถูกกัดเซาะจนกลายเป็นผุยผงจากฝีมือของใครบางคน... คนที่เธอและครอบครัวเคยเหยียดหยามว่าเป็นเพียงแค่สุนัขจนตรอก ย้อนกลับไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน ในเพนต์เฮาส์หรูหราลอยฟ้าที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ได้แบบพาโนรามา ลลินกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีมรกต ในมือถือแก้วแชมเปญทรงสูงที่บรรจุของเหลวสีอำพันสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงกราฟตัวเลขการซื้อขายหุ้นแบบเรียลไทม์ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างงดงามแต่ทรงพลัง "ดูเหมือนว่าปลาตัวใหญ่จะเริ่มดิ้นพล่านแล้วนะคะคุณคินน์" ลลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงไปด้วยความสะใจลึกๆ ในสัญชาตญาณนักล่า คินน์ในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทที่ไม่ได้ผูกเนคไท เผยให้เห็นกระดุมเม็ดบนที่ปลดออกอย่างลวกๆ ขับเน้นความดุดันและทรงอำนาจตามธรรมชาติของเขา ชายหนุ่มโน้มตัวลงจากด้านหลัง วางมือหนาลงบนพนักพิงโซฟาใกล้กับไหล่บอบบางของหญิงสาว กลิ่นอายความเป็นผู้นำและน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นชาจางๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัวเขา "ปลาที่โง่เขลา ย่อมไม่รู้ตัวเลยว่าเหยื่อที่ตัวเองฮุบเข้าไป... แท้จริงแล้วคือเบ็ดมรณะที่เกี่ยวลำคออยู่" คินน์กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง แต่แฝงความเหี้ยมเกรียมไว้อย่างแนบเนียน นิ้วเรียวของเขาเคาะเบาๆ ลงบนหน้าจอแท็บเล็ต ยืนยันคำสั่งซื้อขายล็อตสุดท้ายที่กวาดหุ้นบริษัทของพ่อวิเวียนจนเกลี้ยงพอร์ต "ตอนนี้ ตระกูลวอนไม่ได้เป็นเจ้าของอาณาจักรนั้นอย่างแท้จริงอีกต่อไปแล้ว ทุกตารางเมตร ทุกผืนผ้า และทุกสิทธิ์ในการตัดสินใจ อยู่ในมือของเธอแล้ว... ลลิน" ลลินหันไปสบตากับชายหนุ่มผู้เป็นทั้งแบ็คอัพไร้ขีดจำกัดและพันธมิตรหัวใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะเคมีอันร้อนแรงที่หลอมรวมความดุดันของเขากับความเฉียบคมของเธอเข้าไว้ด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ มือเรียวยื่นไปแตะแก้วแชมเปญของเขาเบาๆ เป็นเชิงชนแก้วเฉลิมฉลองชัยชนะที่กำลังจะมาถึง "ขอบคุณนะคะ... สำหรับของขวัญชิ้นใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉัน" เธอยิ้มหวาน หยาดเยิ้มแต่แฝงพิษสง "แค่เธอยิ้ม... โลกทั้งใบของพวกมันก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจแล้วล่ะ" คินน์กระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดผ่านแก้วผิวเนียนทำเอาลลินต้องแกล้งเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายที่เจือความพึงพอใจอย่างเต็มเปี่ยม ตัดกลับมาปัจจุบัน ณ ห้องประชุมตระกูลวอน เสียงโวยวายด้วยความสติแตกดังขึ้นอีกระลอกเมื่อเอกสารชิ้นสุดท้ายถูกโยนลงตรงหน้าวิเวียน "วิเวียน! นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ลูกไปทำอีท่าไหนทำไมหุ้นของบริษัทเราถึงตกไปอยู่ในชื่อของ 'กลุ่มทุนแอลเค' ได้! แล้วรู้ไหมว่าตอนนี้ผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดที่ถือครองสิทธิ์ขาดถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์คือใคร!" ผู้เป็นพ่อตบโต๊ะเสียงดังลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความดันโลหิตที่พุ่งสูง วิเวียนหยิบเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบถסתออกจากเบ้า เมื่อกวาดสายตาอ่านชื่อภาษาอังกฤษที่ปรากฏหราในช่อง 'ผู้มีอำนาจลงนามสูงสุด' ตัวอักษรแต่ละตัวราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจ *LALIN K. (ลลิน เค.)* "เป็น... เป็นไปไม่ได้!" วิเวียนหวีดร้องออกมาสุดเสียง ใบหน้าที่เคยเชิดชูด้วยความหยิ่งผยองบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เมคอัพราคาแพงไม่อาจปิดบังความตื่นตระหนกและหวาดกลัวที่ฉายชัดออกมาได้ "นังลลิน! มันเป็นแค่ดีไซเนอร์ตกอับที่ไม่มีแม้แต่เงินกินข้าว! มันเอาเงินที่ไหนมาซื้อหุ้นบริษัทเรา! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!" "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ... อดีตเพื่อนรัก" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นที่ประตูห้องประชุม ทุกสายตาหันขวับไปมองตามต้นเสียงทันที บานประตูไม้สักแกะสลักถูกผลักให้เปิดออกช้าๆ แสงไฟจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามาขับร่างระหงในชุดสูทกระโปรงเข้ารูปสีขาวบริสุทธิ์ ตัดกับผมยาวสลวยที่ดัดลอนใหญ่ปลายอย่างประณีต ลลินก้าวเข้ามาด้วยจังหวะการเดินที่มั่นคง ท่วงท่าสง่างามราวนางพญาผู้กุมชะตาชีวิตของทุกคนในที่นี้ ด้านหลังของเธอคือคินน์ที่เดินตามมาเงียบๆ แต่ทว่าแผ่รังสีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวจนทุกคนในห้องต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก วิเวียนลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ชี้หน้าลลินด้วยความโกรธแค้นจนตัวสั่นเทา "แก! นังสารเลว แกกล้าดียังไงบุกเข้ามาที่นี่! รปภ.! รปภ.อยู่ไหน! ลากตัวนังนี่ออกไปเดี๋ยวนี้!" ไม่มีเสียงตอบรับจากภายนอก มีเพียงความเงียบงันที่น่ากลัว ลลินยกยิ้มมุมปาก เดินทอดน่องเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะประชุม ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนแฟ้มเอกสารสิทธิ์ครอบครอง แล้วเลื่อนมันไปตรงหน้าวิเวียนด้วยท่าทางสบายๆ "เรียกหา รปภ. ทำไมเหรอคะวิเวียน หรือว่าเธอกำลังลืมไปแล้วว่า... ตอนนี้ ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ตัวจริง?" ลลินหยุดยืนนิ่ง ปราบสายตากวาดมองผู้บริหารทุกคนที่เคยร่วมกันเหยียบย่ำเธอก่อนหน้านี้ทีละคน จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือกไร้สีเลือดของวิเวียน "ในฐานะ 'ประธานบริษัทคนใหม่' ฉันขอใช้สิทธิ์ในการประชุมนัดแรกนี้... ประกาศไล่พนักงานที่ไร้ความสามารถและไร้ศีลธรรมออกทันที" ลลินเว้นจังหวะ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "และคนแรกที่จะต้องเดินออกจากตึกนี้ไปอย่างมือเปล่า... ก็คือเธอกับพ่อผู้แสนดีของเธอยังไงล่ะคะ" สิ้นคำพูดนั้น วิเวียนก็เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้องประชุมทันที ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง โลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้าในเสี้ยววินาที แต่ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับชัยชนะอันเด็ดขาดของลลินนั้น จู่ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคินน์ก็แผดเสียงเตือนดังขึ้น ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบเครื่องขึ้นมาดูข้อความสั้นที่เพิ่งเด้งขึ้นมาจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของตระกูล ดวงตาคมกริบของคินน์หรี่ลงทันที รังสีอำมหิตพุ่งวาบขึ้นมาในแววตาอย่างที่ลลินไม่เคยเห็นมาก่อน เขารีบดึงตัวลลินเข้ามาชิดอกแกร่งทันทีด้วยสัญชาตญาณนักล่า "มีอะไรเหรอคะคุณคินน์?" ลลินเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจเมื่อสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดจากร่างกายของเขา คินน์ไม่ตอบคำถาม แต่หันไปมองนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่หันออกสู่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว เสียงใบคอปเตอร์คำรามก้องฟ้าก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดโค้ทสีดำสนิทก้าวลงมาจากเครื่องบินส่วนตัว... คนที่ต่อให้ตายลลินก็ไม่มีวันลืม ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาพบกับความสะใจในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!