ล่มสลายจากภายใน

"ใบลาออกฉบับที่ห้าของเช้าวันนี้... คุณวิเวียนคะ จะให้ดิฉันเซ็นอนุมัติ หรือจะให้รอยด่างพร้อยนี้ประจานความล้มเหลวของคุณต่อหน้าบอร์ดบริหารในอีกสิบนาทีข้างหน้าดีคะ?" เสียงของลลินราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ของอาณาจักรแฟชั่นที่เคยรุ่งโรจน์ วิเวียนสะดุ้งสุดตัว มือที่สั่นเทาของเธอพยายามหยิบจับเอกสารบนโต๊ะไม้สักราคาแพง แต่ทุกอย่างดูจะพังทลายลงตรงหน้า ดวงตาที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบรนด์เนมดูอิดโรยและไร้ซึ่งประกายแห่งอำนาจอย่างที่เคยเป็นมา "แก... แกทำอะไรลลิน!" วิเวียนตวาดเสียงสั่น พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิด "บริษัทนี้เป็นของฉัน! ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง!" ลลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มอย่างเย็นชา เธอหมุนเก้าอี้หนังหรูหราหันมาสบตากับอดีตเพื่อนรักด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "ของเธอเหรอคะ? บริษัทที่กำลังขาดสภาพคล่องหนัก แบรนด์แอมบาสเดอร์ถอนตัวเพราะดีไซน์ของคุณมัน... ห่วยเกินกว่าจะเรียกได้ว่าศิลปะ และที่สำคัญที่สุด พนักงานระดับหัวกะทิที่ฉันเป็นคนปั้นมากับมือ ต่างก็ทยอยเดินออกจากตึกนี้ไปเพราะไม่อยากจมน้ำตายไปกับ 'กัปตัน' ไร้สมองอย่างคุณ" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน วิเวียนกวาดสายตาไปรอบห้อง ความเงียบงันคือคำตอบที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ไม่มีใครสบตาเธอ ไม่มีใครปกป้องเธอ และที่สำคัญที่สุด... ที่นั่งข้างกายเธอว่างเปล่า ไร้เงาของผู้สนับสนุนที่เธอเคยภูมิใจ ในขณะที่วิเวียนกำลังเผชิญกับความวิบัติ คินน์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสง่างาม กลิ่นอายของอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้ผู้ที่ยังเหลืออยู่ต้องก้มหน้าหลบสายตา เขาเดินไปหยุดข้างหลังลลิน มือหนาวางลงบนพนักพิงเก้าอี้ของเธออย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "วิเวียน ผมว่าคุณควรอ่านข้อเสนอฉบับสุดท้ายบนโต๊ะนั้นดีกว่านะ" คินน์กล่าวพลางกวาดสายตาคมกริบมองเอกสารปึกหนึ่ง "การล้มละลายหรือการขายกิจการแบบยอมจำนน... ผมให้เวลาคุณตัดสินใจภายในหนึ่งนาที" "คุณคินน์... คุณทำแบบนี้ไม่ได้!" วิเวียนโพล่งออกมา น้ำตาแห่งความคับแค้นเริ่มเอ่อล้น "ฉันทุ่มเททุกอย่างเพื่อที่นี่ ฉันสร้างมันขึ้นมา!" "คุณไม่ได้สร้าง" ลลินขัดจังหวะน้ำเสียงนิ่งสนิท "คุณแค่ 'ขโมย' แล้วทำลายมันทิ้งด้วยความหลงระเริงต่างหาก ความสำเร็จที่ไม่ได้มาจากฝีมือตัวเอง สุดท้ายมันก็เหมือนปราสาททรายที่รอวันคลื่นซัดหายไปเท่านั้น" ลลินลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีขาวสะอาดตาดูโดดเด่นและทรงพลัง เธอเดินเข้าไปใกล้วิเวียนก่อนจะกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู "และสิ่งที่น่าสมเพชที่สุดคือ ตอนนี้แม้แต่ 'คอลเลกชันใหม่' ที่คุณพยายามจะก๊อปปี้งานฉันมา ก็ถูกตีกลับว่าละเมิดลิขสิทธิ์ทั่วประเทศแล้วนะคะ เตรียมตัวรับหมายศาลได้เลย" วิเวียนทรุดตัวลงกับพื้น ราวกับสูญเสียแรงยึดเหนี่ยวสุดท้ายไป ลลินหันหลังกลับอย่างไม่ไยดี เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการชำระแค้นที่สาสม ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของทุกคนในห้องก็ดังขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงสัญญาณมรณะ ข้อความพาดหัวข่าวในทุกสื่อออนไลน์และจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ในห้องประชุมถูกแฮกด้วยภาพหลักฐานการทุจริตและการยักยอกเงินกองทุนบริษัทของวิเวียนที่ถูกจัดฉากไว้อย่างแนบเนียน ทว่า ก่อนที่เสียงฮือฮาจะทันได้ดังขึ้น ประตูกระจกบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกโดยชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบ เขาคือทนายความมือหนึ่งของตระกูลคินน์ที่ทุกคนต่างหวาดกลัว เขาเดินตรงมาที่โต๊ะพลางวางเอกสารสีทองแผ่นหนึ่งลงตรงหน้าลลินด้วยท่าทีนอบน้อม "คุณลลินครับ นี่คือโฉนดที่ดินของอาคารสำนักงานแห่งนี้ และสิทธิ์ขาดในการครอบครองลิขสิทธิ์ชื่อแบรนด์ทั้งหมด ท่านประธานอนุมัติให้โอนเข้าชื่อคุณเรียบร้อยแล้วครับ" วิเวียนเงยหน้ามองด้วยความตื่นตะลึง ดวงตาเบิกโพลงราวกับเห็นผี ลลินหยิบปากกาหมึกซึมราคามหาศาลขึ้นมาเซ็นชื่อลงบนเอกสารนั้นด้วยความมั่นใจ ก่อนจะหันมามองวิเวียนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นผู้ชนะอย่างเต็มตัว "ขอบคุณที่อุตส่าห์บริหารให้จนราคาหุ้นตกลงต่ำสุดๆ นะคะวิเวียน... เพราะนั่นแหละ คือเวลาที่ฉันจะซื้อ 'บ้าน' ของฉันคืน" ในวินาทีนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังสนั่นมาจากด้านหน้าตึกพร้อมกับชายชุดดำหลายสิบคนที่พุ่งตัวเข้ามาล้อมห้องประชุมไว้ ลลินก้าวเดินผ่านวิเวียนที่กำลังสั่นสะท้านอย่างผู้กุมชะตาชีวิต โดยมีคินน์โอบไหล่เธอไว้เคียงข้าง ทิ้งให้วิเวียนจมอยู่กับความพินาศที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อเพียงลำพัง ขณะที่ทั้งสองเดินไปถึงลิฟต์ส่วนตัว คินน์กดปุ่มชั้นดาดฟ้าที่เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวกำลังจอดรอรับอยู่ ลลินหยุดชะงักเมื่อเห็นชายในชุดเครื่องแบบทหารระดับสูงยืนรออยู่ที่นั่นพร้อมแฟ้มเอกสารสำคัญ "คุณลลินครับ... สิ่งที่คุณตามหาจากคดีเมื่อห้าปีก่อน อยู่ในนี้ทั้งหมดแล้ว" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของลลินมาจนถึงบทนี้นะคะ รี้ดเดอร์ทุกคนคือพลังใจที่สำคัญที่สุดของเค้กวานิลลาเลยค่ะ!