การเผชิญหน้าในที่สาธารณะ

เสียงปรบมือเยาะเย้ยในงานแฟชั่นโชว์การกุศลค่ำคืนนี้ ดังระคนไปกับเสียงซุบซิบนินทาที่ลอยมาเข้าหูลลินราวกับฝูงผึ้งที่กำลังรุมต่อยร่างของคนที่ไร้ทางสู้ บนรันเวย์หรูหราอลังการใจกลางมหานคร วิเวียน ในชุดราตรีปักคริสตัลระยิบระยับราวกับเจ้าหญิงแห่งวงการแฟชั่นกำลังยืนยิ้มเยาะอยู่เบื้องหน้า เธอชูคอระหงขึ้นอย่างลำพองใจ ขณะที่ไมโครโฟนในมือถูกส่งต่อไปยังพิธีกรชื่อดังเพื่อประกาศชื่อแบรนด์เสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ ซึ่งทุกคนในวงการต่างรู้ดีว่าเป็นผลงานที่ถูกขโมยมาจากสมุดสเกตช์ภาพลับของลลินทั้งสิ้น "และนี่คือความสำเร็จอันน่าภาคภูมิใจของดีไซเนอร์สาวมือหนึ่งแห่งปี... คุณวิเวียนค่ะ!" เสียงกรีดร้องและเสียงปรบมือดังสนั่นฮอลล์ ลลินยืนอยู่ริมเสาต้นใหญ่ในมุมอับของงาน เธอสวมเพียงชุดสูทเรียบง่ายสีดำสนิทที่ตัดเย็บด้วยฝีมือของตนเอง ใบหน้าเรียบเฉยไร้รอยน้ำตา แต่ดวงตาคู่สวยกลับลุกโชนไปด้วยประกายไฟแห่งความแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกคนให้เป็นจุล ทว่าก่อนที่เธอจะได้ก้าวออกไปเผชิญหน้าและตบหน้าคนพวกนี้ด้วยหลักฐานในมือ แสงไฟทั้งฮอลล์ก็พลันหรี่ดับลงวูบหนึ่ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ประตูบานยักษ์ด้านหน้าฮอลล์จะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ทว่ากลับทรงพลังจนผู้คนนับร้อยต้องหันไปมองเป็นตาเดียว ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีสีดำสนิทรับกับเรือนร่างสมส่วน ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและเยือกเย็น บรรยากาศรอบตัวของ คินน์ แผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาราวกับพญาอินทรีที่กำลังบินวนเหนือเหยื่อ ความโกลาหลเล็กๆ เกิดขึ้นในหมู่แขกผู้มีเกียรติเมื่อจำได้ว่าผู้มาใหม่คือใคร ทายาทมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และสื่อยักษ์ใหญ่—ชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยปรากฏตัวตามงานสังคมชั้นต่ำเช่นนี้มาก่อนในรอบหลายปี วิเวียนบนเวทีถึงกับหน้าถอดสี รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ หล่อนกะพริบตาปริบๆ เมื่อเห็นว่าเป้าหมายที่ควรจะโดนเหยียบย่ำ กลับกลายเป็นจุดสนใจของบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศแทน คินน์กวาดสายตาคมกริบคู่นั้นมองผ่านฝูงชนราวกับพวกเขากำลังหายใจทิ้งไปวันๆ ก่อนที่ขายาวก้าวตรงดิ่งผ่านแถวเก้าอี้VVIP มุ่งหน้าไปยังมุมอับที่ลลินยืนอยู่ ทุกสายตาในสนามบินความสนใจต่างจับจ้องมาที่การเคลื่อนไหวของเขา หัวใจของลลินเต้นระรัวขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความตื่นกลัว แต่เป็นเพราะจังหวะการประสานสายตาที่พวกเขามีร่วมกัน—สายตาที่สื่อความหมายว่า *'เกมนี้ ผมจัดการเอง'* ชายหนุ่มหยุดยืนตรงหน้าหญิงสาว เขาไม่ได้พูดอะไรหวานเลี่ยน แต่กลับเอื้อมมือหนาขึ้นมาจัดปกเสื้อสูทให้เธออย่างทะนุถนอมและเป็นเจ้าเข้าเจ้าของต่อหน้าสาธารณชน ก่อนจะผินร่างกลับเผชิญหน้ากับเวทีใหญ่ และตวัดสายตาคมปลาบไปยังผู้จัดงานที่หน้าซีดเผือด มือหนายกโทรศัพท์มือถือขึ้นส่งสัญญาณเพียงครั้งเดียว หน้าจอ LED ขนาดยักษ์กลางรันเวย์ที่เคยฉายภาพโลโก้แบรนด์ของวิเวียน ก็เกิดอาการกระตุกวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นภาพเอกสารสิทธิ์บัตรการออกแบบลายเส้นต้นฉบับ ลายเซ็นดิจิทัล และเส้นทางการโอนเงินใต้โต๊ะที่มัดตัววิเวียนไว้แน่นหนาไม่มีทางดิ้นหลุด เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงชื่นชม แต่เป็นเสียงซุบซิบตื่นตระหนกที่พุ่งเป้าไปที่วิเวียนซึ่งกำลังตัวสั่นเทาอยู่บนเวที "ขออภัยที่ต้องขัดจังหวะความสุขปลอมๆ ของพวกคุณนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำ ทรงพลัง และเยียบเย็นก้องกังวานผ่านไมโครโฟนหลักของงานโดยที่เขาไม่ต้องหยิบมันขึ้นมาถือด้วยซ้ำ "ในฐานะที่ผม... คินน์ อัครเดชโภคิน ได้เข้ามาถือหุ้นใหญ่ร้อยเปอร์เซ็นต์ในบริษัทดีไซน์ทุกแห่งในเครือนี้ ผมขอประกาศอย่างเป็นทางการ ณ วินาทีนี้เลยว่า..." คินน์หยุดเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อสร้างความกดดัน ก่อนจะผายมือไปยังร่างบางของลลินที่ยืนเคียงข้าง "ผลงานทั้งหมดบนรันเวย์นี้ เป็นของ คุณลลิน แต่เพียงผู้เดียว และคนที่ขโมยมันไป... เตรียมตัวรับหมายศาลเรียกค่าเสียหายสามพันล้านบาทภายในเช้าวันพรุ่งนี้ได้เลยครับ" วิเวียนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นเวทีทันทีด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่เสียงชัตเตอร์จากสื่อมวลชนนับร้อยตัวรัวแฟลชแข่งกันสว่างวาบราวกับกลางวัน แต่ทว่า... ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเกมนี้จบลงแล้วและความสะใจได้เดินทางมาถึงจุดสูงสุด เสียงแจ้งเตือนข้อความทางมือถือของคินน์กลับดังขึ้นแทรก บรรยากาศรอบตัวเขากลับเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความเยือกเย็นอันตรายยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มก้มลงมองหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกระซิบเบาๆ ข้างหูลลินด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบลงทันที "ลลิน... คนที่สั่งให้วิเวียนขโมยผลงานเธอเมื่อสามเดือนก่อน ไม่ใช่แค่เพื่อนสนิททรยศคนนี้หรอกนะ แต่เป็น..." คำพูดของคินน์ขาดหายไปเมื่อหน้าจอโปรเจกต์เตอร์อีกด้านหนึ่งของฮอลล์ถูกแฮกเข้าอย่างกะทันหัน ภาพใบหน้าของบุคคลผู้ทรงอำนาจระดับประเทศคนหนึ่งปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มปริศนา... คนที่ลลินคิดว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!