เสียงนินทาที่กลายเป็นอาวุธ

เสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ที่ดังลอดมาจากมุมหนึ่งของห้องรับรองวีไอพีในงานแฟชั่นโชว์การกุศล ไม่ได้ทำให้ลลินรู้สึกสะท้านแม้แต่น้อยค่ะ เธอยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ มือเรียวภายใต้ถุงมือผ้าไหมสีดำสนิทกำลังจัดระเบียบปกเสื้อสูทกำมะหยี่สีไวน์แดงของตัวเองอย่างใจเย็น ทุกย่างก้าวและทุกการขยับตัวแผ่ซ้ำความมั่นใจที่เฉียบคมจนคนมองต้องหลบตา "ดูสิคะ นั่นมันลลินนี่นา... คนที่เคยมีข่าวฉาวเรื่องก๊อปปี้งานจนแบรนด์ล้มละลาย กล้าโผล่หัวมางานสังคมระดับนี้ได้ยังไงกัน หน้าด้านเป็นบ้าเลยเนอะ" เสียงกระซิบกระซาบจากวิเวียน—อดีตเพื่อนสนิทที่สวมชุดราตรีปักเลื่อมระยิบระยับราคาแปดหลัก ลอยเข้ากระทบโสตประสาทอย่างจงใจ วิเวียนจงใจปรายตามองมาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคลือบไว้ด้วยความสะใจ พร้อมกับเหล่าไฮโซสาวปลายแถวที่พากันหัว Puerto ขำขันตามน้ำเพื่อประจบประแจง ลลินไม่ได้หันกลับไปทันทีค่ะ เธอบรรจงติดเข็มกลัดเพชรเม็ดโตที่ดีไซน์ขึ้นมาใหม่ลงบนปกเสื้อ ช้าๆ ชัดๆ ให้ทุกสายตาที่จับจ้องอยู่ได้เห็นความประณีตนั้นอย่างเต็มตา ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ทรงพลังที่สุด "การที่ฉันมายืนอยู่ตรงนี้ได้ มันคงสร้างความหวาดกลัวให้คนบางกลุ่มจนต้องรวมหัวกันนินทาเพื่อเรียกความมั่นใจสินะคะวิเวียน" เสียงหวานใสแต่บาดลึกดังขึ้นกังวานไปทั่วห้องรับรองที่พลันตกอยู่ในความเงียบกริบ "แต่ก็นะ... เข้าใจได้ค่ะ คนที่ไม่มีปัญญาหาทางยืนด้วยลำแข้งตัวเอง ก็ทำได้แค่วิ่งตามเงาคนอื่นไปวันๆ" วิเวียนหน้าถอดสีทันที ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีแดงสดสั่นระริกด้วยความโกรธ "เธอ! นังลลิน ปากดีนักนะ! คิดว่ามีใครเขาอยากต้อนรับเธอรึไง งานนี้เขาเชิญแต่คนระดับท็อปของวงการ ไร้ค่าอย่างเธอ—" "ใครบอกว่าเธอไร้ค่ากันล่ะครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำ ทรงอำนาจ และเยือกเย็นจนกระดูกสันหลังวาบตัดบทขึ้นอย่างเฉียบขาด ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากมิลานของคินน์ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างลลิน มือหนาวางลงบนเอวคอดกอดกระชับไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย สายตาดุดันคมกริบกวาดมองกลุ่มของวิเวียนราวกับพวกเขากำลังมองมดปลวกไร้ค่า บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ทุกคนต่างรู้ดีว่าคินน์คือใคร—ทายาทมหาเศรษฐีผู้กุมอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และสื่อยักษ์ใหญ่ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ ชายหนุ่มที่ไม่เคยสนใจออกงานสังคมที่ไหน กลับมายืนโอบเอวดีไซเนอร์ตกอับที่พวกเขากำลังรุมเหยียดหยาม! วิเวียนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "คุณ... คุณคินน์คะ คือว่าเราแค่..." "ผมไม่ได้อนุญาตให้คุณพูดชื่อผม" คินน์ตัดบทเสียงเรียบแต่น่ากลัว ดวงตาคมกวาดมองวิเวียนด้วยความรังเกียจเปิดเผย "คนที่ไม่มีแม้แต่มารยาททางสังคม รุมนินทาคนอื่นลับหลังแบบนี้... ทางเราคงต้องทบทวนสิทธิ์การเป็นแขกรับเชิญในค่ำคืนนี้แล้วกระมังครับ" เพียงแค่คำพูดประโยคเดียว ผู้จัดการงานที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโค้งคำนับคินน์แทบไม่ทัน "ข... ราบท่านคินน์ ทางเราต้องขออภัยอย่างยิ่งครับ! เชิญคุณวิเวียนออกไปจากงานได้ทันทีครับ ทางเราจะระงับสิทธิ์การเข้าร่วมงานตลอดกาล" เสียงฮือฮาดังระงับขึ้นรอบทิศทาง วิเวียนหน้าซีดเผือดราวกับไก่ต้ม ความอับอายพุ่งขึ้นถึงขีดสุดเมื่อถูกรปภ.เดินเข้ามาเชิญตัวออกไปท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว ลลินยืนมองภาพนั้นด้วยแววตาสงบนิ่ง ไม่มีความสงสารใดๆ เจือปน มีเพียงความสะใจที่ได้เห็นคนทำชั่วได้รับผลกรรมอย่างรวดเร็ว ทว่า... ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลายและเสียงชื่นชมในตัวลลินเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มนักธุรกิจรอบข้าง หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่ของคินน์ก็สั่นเตือนขึ้นมาอย่างรุนแรง ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย กดรับสายโดยเปิดสปีกเกอร์โฟนท่ามกลางความเงียบ "ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ! หุ้นของบริษัทคู่แข่งหลักกำลังเทขายอย่างหนัก และมีคำสั่งซื้อลึกลับกว้านซื้อหุ้นของเราในตลาดหลักทรัพย์พรีมาร์เก็ตไปกว่าสี่สิบเปอร์เซ็นต์แล้วครับ! ตอนนี้... ทางฝั่งนั้นกำลังส่งคนมาขอเข้าพบคุณลลินเป็นการด่วนครับ!" คินน์ชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะหันมาสบตากับลลินที่ประกายตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นมาทันที และในวินาทีนั้นเอง ประตูบานใหญ่ของห้องรับรองก็เปิดผางออก ปรากฏร่างของชายสูงวัยผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือที่ก้าวตรงดิ่งเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าลลินด้วยรอยยิ้มลึกลับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!