เมื่อความอิจฉาทำให้หน้ามืด

เศษกระจกเกลื่อนกลาดสะท้อนแสงไฟนีออนสีนวลจากเพดานสตูดิโอ ลลินก้มมองผลงานปักผ้าไหมชั้นสูงที่ถูกสาดทับด้วยน้ำยาสีดำส่งกลิ่นฉุนรุนแรง ผ้าทอโบราณอายุกว่าสามสิบปีที่เธอใช้เวลาฟื้นฟูแรมเดือน บัดนี้เปื่อยยุ่ยและเสียหายจนเกินเยียวยา ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีหยดน้ำตา ความโกรธขอดแน่นอยู่ในอกจนกลายเป็นความนิ่งสนิทที่น่ากลัว ดวงตาคู่คมกวาดมองความพินาศตรงหน้าอย่างละเอียด นี่ไม่ใช่การพังร้านธรรมดา... นี่คือการฆาตกรรมความฝันโดยฝีมือของคนที่จนมุมจนต้องใช้กำลังป่าเถื่อน "ดูท่าทางคุณวิเวียนจะร้อนรนจนทนไม่ไหวแล้วสินะคะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมมืดของสตูดิโอ คินน์ก้าวออกมาจากเงาสลัว เสื้อสูทสั่งตัดเข้ารูปไร้รอยยับ มือหนาสอดไว้ในกระเป๋ากางเกง ดวงตาคมกริบมองความเสียหายรอบตัวก่อนจะหยุดที่ใบหน้าของหญิงสาว ลลินหันไปสบตาเขา มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขแต่เต็มไปด้วยประกายแห่งความเฉียบคม "คนใกล้ตายมักจะดิ้นรนอย่างไร้ความสวยงามเสมอค่ะคุณคินน์... แต่ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้าเล่นสกปรกถึงขนาดส่งคนมาทุบสตูดิโอตอนตีสองแบบนี้" ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตรในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง วิเวียนกำลังเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวาย รองเท้าส้นสูงยี่ห้อดังกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงดังน่ารำคาญ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือสั่นไหวด้วยข้อความจากชายฉగ్రคนที่เธอจ้างวาน *‘จัดการเรียบร้อยแล้วครับคุณวิเวียน เละไม่เหลือชิ้นดี’* วิเวียนสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากเคลือบลิดสติกสีแดงสดแย้มยิ้มด้วยความสะใจ ความกดดันตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาจากการถูกลลินแย่งพื้นที่สื่อและกวาดซื้อวัตถุดิบเกรดพรีเมียมไปจนหมด ทำให้เธอสติหลุดจนต้องเลือกวิธีนี้ "สมน้ำหน้าแก... ลลิน! คิดเหรอว่าแกจะกลับมาผงาดได้อีกครั้ง แกมันก็แค่ดีไซเนอร์ตกอับที่เกาะผู้ชายกินเท่านั้นแหละ!" เธอกล่าวพึมพำกับตัวเองด้วยแววตาบิดเบี้ยวจากความริษยา แต่ความสะใจของวิเวียนกลับอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันข่าวเศรษฐกิจและหน้าฟีดโซเชียลมีเดียชื่อดังเด้งขึ้นมาพร้อมกันนับร้อยข้อความ นิ้วมือเรียวที่สั่นเทาด้วยความสังหรณ์ใจบางอย่างกดเปิดหน้าจอ... ภาพถ่ายและคลิปวิดีโอวงจรปิดความคมชัดสูงกำลังเล่นวนซ้ำ ในจอภาพเผยให้เห็นชายฉగ్రสามคนกำลังทุบทำลายข้าวของในสตูดิโอของลลินอย่างชัดเจน และที่แย่ไปกว่านั้นคือ ใบหน้าของหนึ่งในผู้ก่อเหตุหันมามองกล้องพอดิบพอดี แถมยังมีหลักฐานการโอนเงินสดก้อนโตจากบัญชีส่วนตัวของเธอเข้าบัญชีของชายคนนั้นอย่างมัดตัวดิ้นไม่หลุด! หัวใจของวิเวียนกระตุกวูบ ร่างกายเย็นเฉียบจนไร้เรี่ยวแรง โทรศัพท์มือถือในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นแตกกระจาย "ไม่... เป็นไปได้ยังไง! พวกมันบอกว่าไม่มีกล้องวงจรปิดไม่ใช่เหรอ!" เธอกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่นห้องอย่างไร้สติ เมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เธอตกลงไปในหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดรอไว้อย่างสมบูรณ์แบบ กลับมาที่สตูดิโอของลลิน บรรยากาศยังคงนิ่งสงบแต่วิวาทะในใจกลับร้อนระอุ ลลินมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่แสดงรายงานสถานการณ์ทุกอย่างแบบเรียลไทม์จากทีมกฎหมายของคินน์ "คุณทำราวกับรู้ว่าเธอจะส่งคนมาในคืนนี้นะคะคุณคินน์" ลลินเอ่ยถามพร้อมกับปรายตามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ คินน์ยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ผมแค่เตรียมของขวัญต้อนรับการกลับมาของคุณวิเวียนไว้ให้ก็เท่านั้นเองครับ คนประเภทนั้น... ถ้าไม่ทำให้จนตรอกด้วยหลักฐานคาตา เธอก็จะไม่มีทางหยุดเห่า" เขายื่นมือมาแตะเบาๆ ที่ไหล่บางของเธอ สัมผัสอบอุ่นที่ถ่ายทอดความมั่นคงและอำนาจมหาศาลเบื้องหลัง ทำให้ลลินรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังถือไพ่เหนือกว่าในทุกๆ ด้าน "ได้เวลาไปเยี่ยมเธอกันแล้วล่ะค่ะ... ในฐานะเจ้าของแบรนด์ที่กำลังจะฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายระดับล้างบาง" ลลินกล่าวเสียงเรียบ แต่แววตากลับลุกโชนไปด้วยไฟแห่งการชำระแค้น ทว่า ในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวเดินออกจากสตูดิโอที่เสียหาย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกระจกที่แตกละเอียด เงาร่างของชายชุดดำกลุ่มใหญ่เดินเข้ามาล้อมรอบพื้นที่ไว้ทั้งหมด พร้อมกับบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเท้าเข้ามาท่ามกลางเศษกระจก ใบหน้านั้นซีดเผือดแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งขั้นสุด "ลลิน... แกส่งใครมาพังชีวิตฉัน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!