หลักฐานมัดตัว

“ของขวัญชิ้นนี้... ฉันมอบให้เธอด้วยความจริงใจเลยนะวิเวียน หวังว่าเธอจะชอบมันมากพอๆ กับที่ชอบขโมยชีวิตของคนอื่นไปสวมรอย” ลลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตากลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ภายในห้องทำงานส่วนตัวของวิเวียน ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง ในขณะที่วิเวียนกำลังก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก “พูดอะไรของเธอ ลลิน? เลิกเพ้อเจ้อแล้วไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมาลากคอเธอออกไปดีกว่า วันนี้ฉันมีประชุมสำคัญเรื่องการเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ที่เป็นผลงานของฉัน... ไม่ใช่ของขยะอย่างเธอ” วิเวียนสะบัดหน้าอย่างถือดี เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าลลินไม่ได้มีทีท่าหวาดหวั่นแม้แต่น้อย “คอลเลกชันใหม่เหรอคะ? ผลงานที่เธอพยายาม ‘ตัดแปะ’ จากสมุดสเก็ตช์ภาพที่หายไปของฉันน่ะหรือคะ?” ลลินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายระหงในชุดสูทสีขาวสะอาดตาดูโดดเด่นและทรงอำนาจ เธอเดินเข้าไปใกล้วิเวียนจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อีกฝ่ายฉีดมาเพื่อข่มขวัญ “น่าเสียดายนะคะที่คนบางคน... มักจะคิดว่าสิ่งที่ตัวเองขโมยมาได้นั้น จะเป็นของตนเองไปตลอดกาล” วิเวียนชะงัก สายตาที่เคยเหยียดหยามเริ่มสั่นไหวด้วยความไม่ไว้วางใจ “เธอทำอะไรลงไป ลลิน?” “ฉันก็แค่... ทำในสิ่งที่คนฉลาดเขาทำกันไงคะ” ลลินกระซิบเบาๆ ข้างหูอีกฝ่าย ราวกับคำสาปแช่ง “ฉันไม่ได้แค่เฝ้ามองดูเธอขโมยผลงาน แต่ฉันเฝ้ามองดูเธอเปิดเผยสันดานดิบออกมาหน้ากล้องวงจรปิดทุกตัวที่ฉันอุตส่าห์ติดไว้ให้เป็นของขวัญยังไงล่ะคะ” ใบหน้าของวิเวียนถอดสีในทันที เธอรีบกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา ก่อนจะพบกับจุดเล็กๆ บนเพดานที่เธอไม่เคยสังเกตมาก่อน หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบ ลลินรู้ดีว่าความมั่นใจของวิเวียนพังทลายลงในวินาทีนั้น “เธอ... เธอทำแบบนี้ไม่ได้นะ!” วิเวียนแผดเสียง พยายามจะพุ่งเข้าใส่ลลิน แต่ทว่าประตูห้องทำงานกลับถูกเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก คินน์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าดุดัน รัศมีอำนาจของเขาแผ่ซ่านจนคนในห้องต้องหยุดชะงัก สายตาคมกริบของเขาจ้องมองวิเวียนด้วยความรังเกียจราวกับมองเศษฝุ่นผง เขาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา แล้วกดปุ่มเพียงครั้งเดียว หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ในห้องก็สว่างขึ้น เผยให้เห็นภาพที่วิเวียนกำลังนั่งรื้อค้นสมุดสเก็ตช์ภาพของลลินในห้องทำงานเก่า แล้วรีบนำมาถ่ายรูปส่งให้โรงงานตัดเย็บพร้อมข้อความสั่งการอย่างชัดเจน “หลักฐานมัดตัว... ครบถ้วน” คินน์เอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังจนทำให้อากาศในห้องดูเบาบางลง “ทั้งบันทึกการแชท หลักฐานการโอนเงินให้โรงงาน และคลิปวิดีโอที่เธอสารภาพกับลูกน้องเรื่องการขโมยผลงาน... ทั้งหมดนี้จะส่งตรงถึงสำนักงานทนายความของตระกูลฉันในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า” วิเวียนทรุดเข่าลงกับพื้น ความหรูหราที่เธอเคยมีกลับกลายเป็นเพียงเปลือกนอกที่แตกกระจาย ลลินก้มลงมองคู่ปรับเก่าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะก้าวเดินไปที่โต๊ะทำงานของวิเวียนแล้วหยิบแฟ้มงานชิ้นสำคัญขึ้นมาดู “เธอรู้ไหมคะวิเวียน การได้เห็นคนโง่เขลาตกหลุมพรางตัวเอง... มันช่างเป็นรสนิยมที่หอมหวานยิ่งกว่าเค้กวานิลลาที่ฉันชอบเสียอีก” ทว่า ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของคินน์ก็ดังขึ้น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากรับสาย สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันมามองลลินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง “ลลิน... มีคนแอบส่งข้อมูลชุดนี้ไปให้สื่อมวลชนก่อนที่เราจะดำเนินการทางกฎหมาย และตอนนี้... เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของใครบางคนกำลังร่อนลงจอดที่ดาดฟ้าตึกนี้” คินน์กล่าวพลางก้าวเข้ามาคว้ามือลลินไว้แน่น “ดูเหมือนว่าคนที่อยู่เบื้องหลังวิเวียนจริงๆ จะไม่ใช่แค่เธอคนเดียว แต่เป็นคนที่ใหญ่กว่านั้นมาก” เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ดังสนั่นหวั่นไหวผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามาในห้อง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่ก้าวพ้นจากลิฟต์วีไอพี โดยมีบอดี้การ์ดนับสิบนายขนาบข้าง... คนคนนั้นคือกรรมการบริหารระดับสูงที่กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายอาณาจักรแฟชั่นทั้งหมด และเขากำลังถือแฟ้มเอกสารที่ประทับตรา ‘ลับที่สุด’ เดินตรงมาที่พวกเขาด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาพบกับความเข้มข้นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!