ความอดทนมีจำกัด

"ความอดทนของผมมีขีดจำกัด และโชคไม่ดีนักที่คุณเพิ่งจะเหยียบมันจนจมมิด" น้ำเสียงของคินน์ราบเรียบราวกับผิวน้ำที่นิ่งสนิท ทว่าในความนิ่งนั้นกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องประชุมคณะกรรมการบริหารเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองเอกสารที่วิเวียนพยายามรวบรวมมาเพื่อกล่าวหาลลินว่า 'ลอกเลียนแบบ' ผลงานของแบรนด์ตนเอง วิเวียนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะฝั่งตรงข้ามแค่นหัวเราะ เหยียดยิ้มเยาะเย้ยพลางประสานมือไว้บนโต๊ะอย่างผู้กุมชัยชนะ "คุณคินน์คะ กฎหมายไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องคนโกงหรอกนะคะ หลักฐานการออกแบบของฉันชัดเจนขนาดนี้ ต่อให้คุณเป็นทายาทตระกูลอสังหาฯ ที่ทรงอิทธิพลแค่ไหน ก็คงไม่อยากเสียชื่อเสียงเพราะมาปกป้องผู้หญิงตกอับแบบลลินหรอก จริงไหมคะ?" ลลินที่นั่งอยู่ข้างคินน์ไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอเพียงแค่หมุนปากกาด้ามหรูในมือเล่น สายตาจ้องมองไปยังใบหน้าของวิเวียนที่ฉาบไว้ด้วยความมั่นใจจอมปลอม เธอรู้ดีว่านี่คือละครฉากใหญ่ที่วิเวียนจัดเตรียมไว้เพื่อต้อนเธอให้จนมุมในงานเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ "ตกอับเหรอคะ?" ลลินเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเธอหวานละมุนหากแต่เย็นเฉียบถึงกระดูก "วิเวียน... คำนั้นเหมาะกับคนที่ต้องขโมยดีไซน์คนอื่นไปประดับเกียรติให้ตัวเองมากกว่านะคะ" "ลลิน! อย่ามาใส่ร้ายกันนะ!" วิเวียนตบโต๊ะเสียงดังสนั่น "พอที" คินน์แทรกขึ้นมาจังหวะเดียวกับที่เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดราคาหลายหลักแผ่รังสีแห่งอำนาจที่ใครก็ไม่อาจปฏิเสธได้ เขาหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มขึ้นมาแล้วโยนลงบนโต๊ะกลาง เสียงดัง 'ปัง!' ทำให้ทุกคนในห้องชะงัก "นั่นคืออะไรคะ?" วิเวียนเริ่มเสียอาการ มือที่ประสานกันอยู่สั่นเล็กน้อย "เอกสารฟ้องร้องคดีละเมิดลิขสิทธิ์ทางปัญญา ข้อหาฉ้อโกงประชาชน และหลักฐานการโอนเงินผิดปกติไปยังบัญชีต่างประเทศของคุณ" คินน์ขยับรอยยิ้มที่มุมปาก แต่ดวงตาของเขากลับไร้ความปรานี "ผมไม่ได้มาเพื่อเถียงกับคุณ ผมมาเพื่อประกาศว่า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป บัญชีทุกบัญชีที่คุณถือครอง รวมถึงทรัพย์สินภายใต้ชื่อบริษัท 'เวล่า อาร์ต' ของคุณ จะถูกอายัดโดยคำสั่งศาลชั่วคราว" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที ใบหน้าของวิเวียนเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดเหมือนคนไร้วิญญาณ "คุณ... คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้! ฉันมีความสัมพันธ์กับนักลงทุนในตลาดหุ้นระดับสูง!" "นักลงทุนเหล่านั้นเพิ่งได้รับไฟล์บันทึกเสียงที่คุณวางแผนจะโกงภาษีไปเมื่อห้านาทีก่อนหน้า ตอนนี้พวกเขาคงกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมทนายไว้สู้คดีฉ้อโกง ไม่น่าจะมีเวลามาช่วยคุณหรอกนะคะ" ลลินเสริมขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้วิเวียนรู้สึกเหมือนกำลังถูกเชือดนิ่มๆ คินน์ไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เขากดปุ่มเรียกเลขาหน้าห้องทันที "พาเธอออกไป และเตรียมรถตำรวจไว้ให้พร้อม ผมไม่ได้ต้องการจะเห็นหน้าเธอในตึกนี้อีกเป็นครั้งที่สอง" วิเวียนกรีดร้องด้วยความโกรธแค้น เธอพยายามจะพุ่งเข้าหาลลิน แต่การ์ดชุดดำสองคนที่คินน์เตรียมไว้ก็ล็อกตัวเธอไว้อย่างแน่นหนา แรงที่เธอใช้ดิ้นรนนั้นสูญเปล่าราวกับมดปลวกที่พยายามโค่นต้นไม้ใหญ่ "ลลิน! เธอคิดว่าเธอจะชนะเหรอ? เธอเป็นแค่ขยะที่โชคดีได้เกาะขาผู้ชายรวยๆ เท่านั้นแหละ!" วิเวียนตะโกนลั่นขณะถูกลากออกไป ลลินมองตามหลังร่างนั้นไปด้วยสายตาว่างเปล่า เธอไม่ได้รู้สึกสะใจจนตัวสั่น แต่มันคือความรู้สึกโล่งอกที่ได้ปลดแอกตัวเองออกจากพันธนาการของความแค้นที่ยืดเยื้อมานาน เธอหันกลับมามองคินน์ที่ตอนนี้กำลังมองเธอด้วยสายตาอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน "จัดการได้เรียบร้อยแล้วนะคะ" คินน์เอ่ยเสียงนุ่ม พร้อมกับกุมมือของลลินไว้แน่น "จากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนมาขวางทางของคุณได้อีก" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของคินน์ก็ดังขึ้น เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรับสายผ่านบลูทูธ เพียงประโยคเดียวที่ปลายสายแจ้งมา ทำให้สีหน้าของคินน์เปลี่ยนไปทันที เขาหันมาสบตาคนรักด้วยแววตาที่จริงจังกว่าเดิม "ลลิน... ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะไม่ได้จบที่วิเวียนคนเดียว" คินน์วางสายแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำ "คนในตระกูลของคุณที่เคยถูกตัดขาดไปเมื่อสิบปีก่อน เพิ่งจะปรากฏตัวที่ล็อบบี้บริษัทพร้อมหมายเรียกประชุมผู้ถือหุ้นกะทันหัน" ลลินเบิกตากว้าง เธอจำชื่อที่คินน์เพิ่งเอ่ยมาได้ดี... มันคือชื่อของคนที่เธอคิดว่าหายสาบสูญไปพร้อมกับความลับของบริษัทพ่อเธอตั้งแต่วันที่เธอสิ้นเนื้อประดาตัว และการปรากฏตัวของเขาในวันนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาพบกับความเข้มข้นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!