กฎสามข้อของเจ้าบ้าน

“ถ้าคิดจะเหยียบเข้ามาในถิ่นของฉัน ก็จงคายอีโก้เน่าๆ นั่นทิ้งไว้หน้าประตูซะ” อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาคมกริบดุจใบมีดโกนนั้นกลับจ้องมองคินน์ราวกับจะแผดเผาให้มอดไหม้ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนก้าวเข้ามาในห้องรับแขก บรรยากาศรอบตัวเขากดดันจนอากาศดูจะเบาบางลงอย่างน่าประหลาด คินน์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตูถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าว มือบางกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้น แววตาของเชฟหนุ่มที่เคยหยิ่งผยองสั่นไหววูบหนึ่ง แต่เขาก็รีบกลบเกลื่อนมันด้วยการเชิดคางขึ้นท้าทาย “นี่คือวิธีต้อนรับแขกของนักธุรกิจระดับพันล้านงั้นเหรอครับ? หรือเพราะว่าการคุกคามคนอื่นมันเป็นงานอดิเรกที่ทำให้คุณรู้สึกเหนือกว่า?” คินน์สวนกลับ เสียงใสสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงความดื้อรั้นไว้เต็มเปี่ยม อาคเนย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน เขาก้าวเข้ามาประชิดจนคินน์สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมไม้สนจางๆ และไอความร้อนจากร่างกายอีกฝ่าย กลิ่นอายที่ทำให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “ต้อนรับเหรอ?” อาคเนย์เอียงคอถาม พลางขยับนิ้วเรียวยาวขึ้นเชยคางคนตรงหน้าให้เงยขึ้นรับสายตา “ฉันไม่ได้มองคุณเป็นแขก คินน์… คุณคือ ‘วัตถุดิบ’ ที่ฉันเพิ่งประมูลได้มาต่างหาก และกฎของฉันมีไว้สำหรับ ‘สมบัติ’ ของฉันเท่านั้น” “อย่ามาเหมาเข่งว่าผมเป็นของคุณ!” “งั้นก็พิสูจน์ให้เห็นสิว่าคุณมีค่าพอที่จะต่อรอง” อาคเนย์ผละออกแล้วเดินไปที่โต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งขนาดใหญ่ เขากดปุ่มเรียกบางอย่าง ก่อนที่หน้าจอโฮโลแกรมจะปรากฏข้อความสามข้อตัวหนาชัดเจน *กฎข้อที่หนึ่ง: ห้ามแตะต้องอุปกรณ์ในครัวหากไม่ได้รับอนุญาต* *กฎข้อที่สอง: ห้ามตั้งคำถามเกี่ยวกับที่มาของเงินหรือความสัมพันธ์ที่ฉันมีกับคนภายนอก* *กฎข้อที่สาม: เมื่อฉันสั่งให้หยุด ต้องหยุดทันที ไม่ว่าจะเรื่องงาน หรือเรื่อง... บนเตียง* คินน์อ่านข้อความเหล่านั้นแล้วพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ “ข้อแรกพอเข้าใจได้ว่าเป็นเรื่องของระเบียบ ข้อสองน่ะเรื่องส่วนตัวของคุณ แต่ข้อสาม… คุณมันโรคจิตชัดๆ!” อาคเนย์หรี่ตาลง จังหวะการก้าวเดินของเขากลับมาเชื่องช้าแต่หนักแน่นเหมือนนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม “ฉันไม่ได้บังคับให้คุณอยู่ต่อ แต่ถ้าเดินออกไปตอนนี้ คุณก็เตรียมตัวกลับไปใช้ชีวิตในกองขยะเหมือนเดิมได้เลย อย่าลืมนะว่าเจ้าหนี้ที่ตามล่าคุณน่ะ เขาไม่ได้ใจดีเหมือนฉันหรอก” ความจริงถูกกระแทกเข้าที่หน้าจังๆ คินน์เม้มปากแน่น ความทะนงตนที่สั่งสมมาทั้งชีวิตกำลังถูกขยี้ด้วยความจริงอันโหดร้าย เขาไม่เหลือที่ให้ไปแล้วจริงๆ “ตกลงตามนี้ใช่ไหม?” อาคเนย์ยื่นใบสัญญาฉบับย่อยให้ คินน์คว้ามันมาเซ็นชื่อด้วยลายมือที่หนักแน่นผิดกับจิตใจข้างใน “ก็ได้… ผมจะทำตามกฎข้อแรกและข้อสอง ส่วนข้อสาม… เก็บไว้ใช้กับตัวเองเถอะครับ” อาคเนย์คลี่ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายและคาดเดาไม่ได้ “ได้เสมอ… งั้นเริ่มงานแรกเลยแล้วกัน คืนนี้ฉันมีแขกคนสำคัญ และฉันต้องการให้คุณเตรียมมื้ออาหารที่ทำให้เขา ‘จำ’ ไปจนวันตาย” คินน์กำหมัดแน่น แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เถียงอะไรออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ จากระเบียงด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับการพังประตูของกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ดูแปลกหน้า—ไม่ใช่ลูกน้องของอาคเนย์ แต่เป็นกลุ่มคนที่เขาจำได้แม่นว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจของตระกูลธุรกิจนี้ อาคเนย์ชะงัก สายตาที่เคยจดจ้องแต่คินน์ตวัดไปที่ผู้บุกรุกทันที ความนิ่งเงียบที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตที่กดดันจนคินน์รู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง “มาเร็วกว่าที่คิดนะ… ไอ้หมาลอบกัด” อาคเนย์แค่นยิ้ม ดึงคินน์เข้ามาหลบหลังแผ่นหลังกว้างของตนเองโดยสัญชาตญาณ คินน์เบิกตากว้างเมื่อเห็นปลายกระบอกปืนโผล่พ้นจากเสื้อคลุมของหนึ่งในผู้บุกรุก นั่นไม่ใช่แค่เรื่องของกฎในบ้านแล้ว แต่นี่คือการประกาศสงครามกลางเซฟเฮาส์! ท่ามกลางเสียงปืนนัดแรกที่ดังลั่นทะลุความเงียบ อาคเนย์หันกลับมาสบตาเชฟหนุ่มที่กำลังตื่นตะลึง “ถ้าอยากรอด… คืนนี้อย่าห่างจากตัวฉันแม้แต่ก้าวเดียว เข้าใจไหม!” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคินน์และอาคเนย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "กำมะหยี่สีแดง"