กับดักของเชฟปากร้าย

คราบซอสสีเข้มบนเคาน์เตอร์หินอ่อนราคาแพงระยับ ไม่ได้ดูเลอะเทอะในสายตาของอาคเนย์ แต่มันกลับเป็นเครื่องประดับชิ้นใหม่ที่ทำให้ครัวปูนเปลือยในเซฟเฮาส์หลังนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างน่าประหลาด "ถ้าคุณยังยืนกอดอกทำหน้าเหมือนผู้ตรวจการสรรพากรอยู่ตรงนั้น ฉันรับรองว่ามื้อนี้คุณคงได้กลืนกรวดทรายแทนเนื้อแกะย่างค่ะ อาคเนย์" น้ำเสียงห้วนจัดที่เจือความเย่อหยิ่งเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้น พร้อมกับเสียงคมมีดกระทบเขียงไม้ดัง *ฉับ ฉับ* เป็นจังหวะ คินน์ในชุดผ้ากันเปื้อนสีดำสนิทที่รัดช่วงเอวสอบให้ดูเด่นชัด ปรายตามองเจ้าของอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ด้วยหางตา เส้นผมสีเข้มชื้นเหงื่อลู่กรอบหน้าเรียว ทำให้เชฟอัจฉริยะผู้มีอีโก้สูงลิ่วคนนี้ดู… อันตรายต่อหัวใจคนมองอย่างร้ายกาจ อาคเนย์ไม่ได้ขยับตัวหนี เขายังคงยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลาย สายตาคมกริบไล่สำรวจตั้งแต่แผ่นหลังลาดกว้างที่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ไปจนถึงปลายนิ้วเรียวยาวที่กำลังบรรจงจัดวางส่วนผสมลงบนจานอย่างประณีต "ผมแค่กำลังประเมินว่า… ระหว่างรสชาติของอาหาร กับทัศนคติปากดีของคุณ อย่างไหนมันจะทำให้ผมรู้สึกกระอักกระอ่วนใจมากกว่ากัน" เจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลากเสียงยาวอย่างจงใจยั่วโมโห คินน์ชะงักมือที่กำลังถือขวดน้ำมันมะกอก เปลือกตาบางตวัดกลับมามองทันควัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "ถ้าปากของคุณมันว่างนัก ก็ช่วยหุบมันแล้วเคี้ยวเงียบ ๆ หรือถ้าทนไม่ไหว จะไสหัวออกไปรอที่โต๊ะอาหารก็ได้นะคะ ไม่มีใครบังคับให้คุณมาหายใจทิ้งอยู่ในครัวของฉัน" "แต่ผมชอบบรรยากาศตรงนี้มากกว่า" อาคเนย์ก้าวเท้าช้า ๆ เข้ามาประชิด ระยะห่างระหว่างเขากับเคาน์เตอร์แคบลงจนแทบไม่มีอากาศแทรก กลิ่นอายความเป็นผู้ชายทรงอำนาจผสมผสานกับกลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงลอยปะทะจมูก จนคินน์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "โดยเฉพาะเวลาที่คุณทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าผมให้ตายด้วยปลายมีดทำครัวเล่มนั้น" "ถ้ารู้ตัวก็ถอยไปไกล ๆ ค่ะ พื้นที่ตรงนี้มันจำกัด และฉันไม่ชอบให้ใครมาหายใจรดต้นคอเวลาทำงาน" คินน์เชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจในอกจะเต้นผิดจังหวะไปหลายริกเตอร์เมื่อแผงอกกว้างของอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้จนแทบแนบชิด อาคเนย์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอยู่ข้างใบหูขาวจัด "ปากเก่งจริงนะ… ไหนดูซิ คนปากเก่งวันนี้จะทำอะไรให้ผมกิน" จานเซรามิกสีขาวสะอาดตาถูกเลื่อนมาตรงหน้า บนนั้นคือเนื้อแกะย่างที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรและไวน์แดง ราดด้วยซอสแบล็กเบอร์รี่เข้มข้นที่ตัดเลี่ยนได้อย่างลงตัว มันคือผลงานระดับมาสเตอร์พีชที่เกิดจากความพิถีพิถันขั้นสุดยอด และคินน์รู้ดีว่า… มันอร่อยจนยากจะปฏิเสธ อาคเนย์ก้มลงมองอาหารตรงหน้า รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นช้า ๆ ชายหนุ่มหั่นเนื้อแกะพอดีคำด้วยความนุ่มนวล ก่อนจะส่งเข้าปาก เคี้ยวช้า ๆ เพื่อซึมซับรสชาติที่ระเบิดความอร่อยออกมาทันทีที่สัมผัสลิ้น ความกลมกล่อมของเนื้อที่ปรุงมาอย่างสมบูรณ์แบบ ความเปรี้ยวอมหวานของซอส และกลิ่นหอมของโรสแมรี่ มันสะสะกดให้แววตาคมกริบของนักธุรกิจหนุ่มอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง "เป็นยังไงคะ" คินน์ถามเสียงเชิด แม้ลึก ๆ จะแอบลุ้นระทึกไม่น้อย "รสชาติระดับนี้ คงทำให้คุณเลิกทำหน้าเป็นยักษ์ zum สักวันได้สินะ" อาคเนย์ไม่ตอบทันที เขาวางส้อมลงอย่างช้า ๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็กกว่าอีกก้าว จนคินน์ต้องถอยหลังสะโพชนิดติดขอบเคาน์เตอร์อย่างไร้ทางหนี ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งสนิท เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธ "อร่อย…" อาคเนย์กระซิบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "แต่อาหารจานนี้… ยังเทียบไม่ได้เลยกับเจ้าของสูตรที่ยืนอยู่ตรงนี้" คินน์หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "คุณ… พูดบ้าอะไรของคุณ อาคเนย์ ถอยไปนะ!" "ผมไม่ได้พูดบ้า" มือหนายื่นออกไปรวบเอวบางไว้ด้วยความเร็วที่คินน์ไม่ทันตั้งตัว รั้งร่างเพรียวเข้ามาแนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน "ผมกำลังพูดความจริง… คินน์ คุณทำให้ผมติดใจ และไม่ใช่แค่เรื่องอาหาร" สายตาร้อนแรงที่มองมาทำเอาคินน์สมองขาวโพลน คำด่าทอที่เตรียมไว้พลันหายวับไปกับอากาศ ความอีโก้ที่เคยมีพังทลายลงในพริบตาภายใต้สัมผัสอุ่นร้อนที่เอวคอด และกลิ่นกายที่ชวนให้เคลิบเคลิ้ม ทว่า… ในวินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกกำลังจะก้มลงมาทาบทับกลีบปากสีระเรื่อที่เผยอขึ้นด้วยความตกใจ เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังลั่นขึ้นแทรกกลางบรรยากาศสีชมพูนั้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ! อาคเนย์ชะงักกักค้างริมฝีปากไว้เพียงแค่คืบ นัยน์ตาสนุกสนานเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในฉับพลัน ขณะที่คินน์ใช้จังหวะนั้นผลอกอกแกร่งออกสุดแรงด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นที่หน้าประตูเซฟเฮาส์ พร้อมกับเสียงเคาะรัวกระชั้นชิด ก่อนที่บานประตูนิรภัยจะถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของใครบางคนที่ไม่ได้รับเชิญ! "บอสครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว… ทางเขตเหนือส่งคนบุกรุกเข้ามาคุมพื้นที่คลังสินค้าของเราแล้วครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามและร่วมฟินไปด้วยกันนะคะ, กำมะหยี่สีแดง