มื้อดึกในคืนฝนตก

เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นจนกระจกบานใหญ่สั่นสะเทือน เม็ดฝนกระหน่ำซัดสาดลงมาใส่ตัวอาคารราวกับฟ้ากำลังรั่ว ทว่าความวุ่นวายภายนอกกลับเทียบไม่ได้เลยกับความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องครัวสเตนเลสสตีลที่เย็นเยียบ "ถ้าคุณยังยืนเกะกะขวางทางเดินอยู่อีกสามวินาที ฉันจะเอาทัพพีนี้เคาะหัวคุณข้อหาขัดขวางการทำงานของเชฟค่ะ อาคเนย์" คินน์ตวัดสายตาคมกริบมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ก้าวเข้ามาขวางหน้าเคาน์เตอร์เตรียมอาหาร ปลายจิ้มลิ้มรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี แม้สภาพของเขาในตอนนี้จะดูไม่ค่อยจืดนักเพราะเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งเปียกชื้นแนบเนื้อจากละอองฝน ทว่าอีโก้ระดับสิบกะรัตกลับไม่ได้ลดลงตามความเปียกชื้นนั้นเลยแม้แต่น้อย อาคเนย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาสีเข้มคมกริบดุจพญาเหยี่ยวไล่มองสำรวจตั้งแต่เรือนผมยุ่งเหยิงที่ปรกลงมาเคล้ากรอบหน้าสวย ไปจนถึงหยดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนไหปลาร้าไหวระริก ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก มือหนายกขึ้นกอดอก หลบมุมพิงสะโพกกับขอบเคาน์เตอร์อย่างสบายอารมณ์ "เชฟตกอับปากเก่งอย่างคุณนี่แปลกดีนะคะ... ตัวเล็กนิดเดียว แต่พยศเก่งเสียจนน่าจับมาดัดนิสัยให้เขדיเสียบ้าง" "ปากเสีย!" คินน์สวนกลับทันควัน ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนเขินอายที่ถูกจู่โจมด้วยสายตาแทะโลมอย่างไม่เกรงใจ "ถ้าเชิญออกไปด้านนอกแล้วไม่ยอมไป ก็ช่วยหุบปากแล้วยืนเงียบๆ เป็นรูปปั้นประดับครัวไปซะ! อย่ามาเกะกะเวลาฉันกู้ชื่อเสียงตัวเองคืนจากสเต๊กไหม้ๆ ของคุณเมื่อตอนเย็น" "สเต๊กชิ้นนั้นไม่ได้ไหม้... มันแค่สุกเกินความต้องการของเชฟจอมระเบียบอย่างคุณไปสักสองเปอร์เซ็นต์เท่านั้นเองค่ะ" อาคเนย์ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย บีบพื้นที่แคบๆ ในครัวให้แคบลงไปอีกจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "อีกอย่าง... ฉันไม่ได้มาดูคุณทำอาหารหรอกนะคินน์ ฉันแค่ลงมาดูว่า... เชฟคนสวยของฉันแอบร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่คนเดียวหรือเปล่า" "ใครร้องไห้! ฝนมันรั่วต่างหากเล่า!" คินน์เถียงเสียงแข็ง ทั้งที่ดวงตากลมโตหลบวับไม่กล้าสบตาคมคลาคล่ำที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเกินงาม กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นฝนจางๆ จากตัวของอาคเนย์โชยเข้าแตะจมูก ปลุกกระแสความปั่นป่วนแปลกประหลาดให้แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย นิ้วเรียวที่กำลังหั่นผักเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาจนแผ่นหลังของเธอบดบังด้วยเงาร่างอบอุ่น และท้ายที่สุด... แขนแกร่งก็เอื้อมผ่านเอวบางไปคว้าหยิบชามกระเบื้องบนชั้นวางเหนือศีรษะ ตึง! อ้อมแขนของอาคเนย์กักตัวคินน์ไว้โดยสมบูรณ์ ใบหน้าคมคายอยู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียนจนขนลุกซู่ เสียงหัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองเพลในอก ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวขึ้นมารับรู้ถึงสัมผัสใกล้ชิดที่อันตรายถึงชีวิต "ถ... ถอยไปนะอาคเนย์ คุณจะทำอะไร" คินน์พยายามดันแผงอกกว้างออก แต่แรงผลักของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับแรงกดดันจากวงแขนแข็งแกร่งที่โอบล้อมรอบตัว "เปล่าสักหน่อย ฉันแค่จะหยิบชาม... แต่พอเห็นคุณยืนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำแบบนี้แล้ว..." อาคเนย์กระซิบเสียงพร่าทุ้มต่ำริมใบหู น้ำเสียงเจ้าเล่ห์เจือความคลั่งรักที่ถูกเก็บซ่อนไว้ไม่มิด "มันน่าแกล้งให้เข็ดหลาบเสียจริง" "คนฉวยโอกาส! ปล่อยนะ!" คินน์หันขวับกลับมาหวังจะต่อว่าให้หนำใจ ทว่าริมฝีปากบางที่เผยอขึ้นเตรียมเอ่ยคำด่าทอ กลับถูกปิดสนิทลงด้วยเรียวปากอุ่นจัดของอีกฝ่ายที่ทาบทับลงมาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า! โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน เสียงฝนที่โหมกระหน่ำด้านนอกเงียบหายไปในพริบตา เหลือเพียงสัมผัสนุ่มละมุนและรสชาติหวานล้ำที่อาคเนย์จงใจปรนเปรอให้อย่างเอาแต่ใจ คินน์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่ออยู่ครู่ใหญ่ก่อนที่สัญชาตญาณการต่อต้านจะถูกความหวานซ่านระลอกแล้วระลอกเล่าหลอมละลายจนหมดสิ้น มือเรียวที่เคยกำทัพพีแน่นเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทราคาแพงของเขาไว้100% เพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น อาคเนย์ผ่อนลมหายใจร้อนผ่าว ขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างหยอกเย้าเบาๆ ก่อนจะผละออกมาช้าๆ อย่างแสนเสียดาย นัยน์ตาสคมกริบพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่เด่นชัดจนคนถูกจ้องต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินจัด ใบหน้าร้อนผ่าวรากับมีคนเอาเตาอบมาจ่อไว้ใกล้ๆ "หวานกว่าสเต๊กชิ้นไหนๆ ที่คุณทำมาทั้งชีวิตเลยล่ะค่ะ... เชฟ" อาคเนย์กระซิบชิดริมฝีปาก ปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มใสอย่างเบามือที่สุด ท่าทางอ่อนโยนขัดกับลุคมาเฟียเลือดเย็นอย่างสิ้นเชิง ทำเอาหัวใจดวงน้อยของคินน์เต้นผิดจังหวะจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานหยดจนแทบละลาย และคินน์กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำด่าแก้เขิน ปัง! เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงตะโกนโวยวายด้วยความตกใจของเด็กเสิร์ฟพาร์ทไทม์ที่วิ่งหน้าตาตื่นฝ่าสายฝนเข้ามา "คุณอาคเนย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! คนจากตระกูลคู่แข่งบุกมาที่หน้าเซฟเฮาส์ พร้อมตำรวจชุดใหญ่แล้วครับ!" ดวงตาคมของอาคเนย์วาวโรจน์ขึ้นวับหนึ่ง ความอบอุ่นอ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา กลายเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า ร่างสูงผละออกจากตัวคินน์อย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่คินน์หันขวับไปมองหน้าประตูกระจกฝ้าด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด เมื่อเงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวผ่านม่านฝนเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ฉาบอยู่บนใบหน้า! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ กำมะหยี่สีแดง