เดทลับในวันหยุด

"คุณจะขับรถพาผมไปลงนรกที่ไหนอีกครับ คุณคินน์" เสียงหวานปนหงุดหงิดดังขึ้นทันทีที่ประตูรถสปอร์ตคันหรูถูกกระชากปิดลงด้วยแรงอารมณ์ เรนสะบัดหน้าขวับมามองร่างสูงที่นั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยแววตาเอาเรื่อง ปมปัญหาจากเมื่อคืนยังคาคาใจ ประโยคทิ้งท้ายที่ว่า *'คืนนี้เรายังเคลียร์กันไม่จบ'* ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท แต่ตื่นเช้ามา เจ้าพ่อจอมเผด็จการคนนี้กลับใช้วิธีลากตัวเขาขึ้นรถโดยไม่ทันตั้งตัว แถมยังอ้างหน้าตาเฉยว่านี่คือคำสั่งงานนอกสถานที่ คินน์ไม่ได้ตอบทันที เขายังคงมองตรงไปข้างหน้า นิ้วเรียวยาวเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะช้าๆ ก่อนจะหันมาสบตาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นเล็กน้อยนั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนเรนอยากจะคว้าคอเสื้อมาเขย่าแรงๆ สักที "ปากดีแต่เช้าเลยนะครับ เรน... ระวังตัวคุณเองเถอะ ถ้าผมพาไป 'ลงนรก' จริงๆ คนที่จะทนไม่ไหวจนต้องร้องขอชีวิต อาจจะไม่ใช่ผมหรอก" "หลงตัวเอง" เรนพึมพำเบาๆ เบือนหน้าหนีออกไปมองนอกกระจกเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดแบบนี้มันอันตรายต่อหัวใจเกินไป กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นหนังแท้ราคาแพงในรถคันนี้ กำลังทำให้ประสาทสัมผัสของเขารวนเรอย่างน่าหงุดหงิด รถสปอร์ตเคลื่อนตัวออกจากคอนโดมิเนียมหรูด้วยความนุ่มนวล ทิวทัศน์สองข้างทางเปลี่ยนจากตึกสูงระฟ้าเป็นย่านชานเมืองที่เงียบสงบขึ้นเรื่อยๆ เรนแอบเหลือบมองคนขับเป็นระยะ คินน์ในวันนี้ไม่ได้สวมสูทผูกไทด์เนี้ยบกริบเหมือนทุกวัน เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อย ยามที่มือใหญ่นั้นจับพวงมาลัย มันช่างดูมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจจนคนมองเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "มองขนาดนี้... อยากเปลี่ยนมานั่งตักผมแทนไหมครับ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นลอยๆ โดยที่ดวงตาคมกริบยังคงมองถนน "ใครมองคุณกัน อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยครับ ผมแค่สำรวจว่าคุณพาผมมาฆ่าหมกป่าหรือเปล่าต่างหาก" เรนสวนกลับทันควัน เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "ฆ่าหมกป่าคงไม่คุ้ม..." คินน์หันมามองสบตาชั่ววินาที แววตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้เรนต้องรีบหลบสายตา "แต่ถ้าจะทำให้คุณ 'หมดแรง' จนลุกไม่ขึ้นในสถานที่แบบนี้... น่าสนใจกว่าเยอะ" "ไอ้...!" เรนอ้าปากค้าง หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ คำพูดสองแง่สองง่ามของประธานหนุ่มจอมหยิ่งคนนี้มักจะทำให้เขาเสียกระบวนได้เสมอ ยิ่งคบค้าสมาคม (หรือพูดให้ถูกคือจำยอมอยู่ภายใต้สัญญาบ้าๆ นี่) เขายิ่งค้นพบว่าภายใต้ภาพลักษณ์นักธุรกิจน้ำแข็งไส คินน์ซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้เกินพิกัด เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง รถก็เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทหน้าคาเฟ่สไตล์มินิมอลลับตาคนแห่งหนึ่ง ท่ามกลางสวนเขียวขจีและบรรยากาศที่เป็นส่วนตัว คินน์ดับเครื่องยนต์แล้วหันมามองร่างบางที่ยังนั่งกอดอกทำหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างกาย "ลงมาครับ" "เรามาทำอะไรที่นี่ ไหนบอกว่ามีงานด่วน?" เรนขมวดคิ้วมุ่น ไม่ยอมขยับตัว "นี่แหละคืองานด่วนของคุณในวันนี้..." คินน์ปลดเข็มขัดนิรภัยโน้มตัวข้ามมาใกล้ เรนสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระโจนขึ้นมาตีรัวที่หน้าอกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านเข้ามาห่อหุ้มจนแทบหายใจไม่ออก คินน์ยื่นมือผ่านหน้าเขาไป... แกร็ก! เสียงปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยดังขึ้น แต่เจ้าตัวยังไม่ยอมถอยออกไป ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรนราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่าง น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานุ่มทุ้มและจริงจังจนเรนลืมหายใจ "งานที่ว่า... คือการมานั่งเคลียร์เรื่องของเราสองคน ให้มันจบเสียที" เรนชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของคินน์เอื้อมมาแตะเบาๆ ที่ข้างแก้ม ไล้แผ่วเบาผ่านผิวเนียนอย่างถือวิสาสะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนหายไปเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกัน เคมีที่ดึงดูดเข้าหากันราวกับแม่เหล็กขั้วตรงข้ามกำลังทำงานอย่างเต็มพิกัด จนเรนแทบจะลืมเลือนความโกรธเคืองทั้งหมดที่มี ทว่า... ในวินาทีที่เรนกำลังจะหลับตาลงรับสัมผัสนนั้น และริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะขยับเข้าหาเพื่อเติมเต็มช่องว่างที่ค้างคา... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะกระจกรถจากภายนอกดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ คินน์ชะงัก ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดจนน่ากลัว เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะผละตัวออกอย่างเสียดาย เรนรีบหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมา พร้อมกับหันไปมองนอกกระจกตามเสียงเคาะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างโปร่งของใครคนหนึ่งยืนยันตัวตนอยู่หลังกระจกใส พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่โบกมือทักทายเข้ามา คินน์กดกระจกไฟฟ้าลงด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาดุจพญาอินทรีย์มองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิต "นายมาทำอะไรที่นี่... ลีโอ?" "อุ๊ย ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาสวีทหวานมันซะแล้วสิครับท่านประธาน..." เสียงทุ้มติดจะขี้เล่นของชายหนุ่มผู้มาใหม่เอ่ยขึ้น พร้อมกับยักคิ้วกวนๆ ให้เรนที่นั่งหน้าแดงอยู่ฝั่งตรงข้าม "พอดีผมผ่านมาแถวนี้แล้วบังเอิญเห็นรถคันหรู... แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะครับคินน์ เพราะตอนนี้... มีเอกสารด่วนจากสำนักงานใหญ่ส่งตรงถึงมือคุณแล้ว และผมคิดว่าคุณคงไม่อยากอ่านมันเล่นๆ แน่" ลีโอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลทึบเข้ามาในรถ แต่สายตากลับเหลือบมองเรนด้วยรอยยิ้มมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ "เรื่องอะไร?" คินน์ถามเสียงห้วน ไม่ยอมรับซองเอกสารนั้นทันที "เรื่องพินัยกรรมฉบับลับ... ของคุณปู่คุณครับ ที่เพิ่งถูกเปิดออกเมื่อเช้านี้เอง" เรนหันขวับกลับมามองหน้าคินน์ทันที เมื่อเห็นประกายตาไหววูบในเสี้ยววินาทีของชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังเดือดพล่านนี้นะครับ