เมื่อความปากแข็งพ่ายแพ้

"มองหน้าผมแบบนี้... อยากได้คำตอบหรืออยากหาเรื่องคุยกับผมกันแน่ครับ คุณเรน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้น ทำลายความเงียบที่โรยตัวอยู่ระหว่างเราทั้งคู่ลงอย่างไม่ไยดี เรนสะดุ้งเล็กน้อยราวกับคนทำความผิดแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาแข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ เหตุการณ์เมื่อครู่... ตอนที่เขามองเห็นประกายตาไหววูบในเสี้ยววินาทีของชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นอย่างคินน์ มันยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด ผู้ชายที่เพียบพร้อม เย็นชา และมองโลกด้วยสายตาเฉยชาอย่างหมอนี่ มีมุมที่เปราะบางกับเขาด้วยอย่างนั้นหรือ? "ใครมองคุณกัน อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยคุณคินน์" เรนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันก่อนจะสวนกลับทันควันตามวิสัย "ผมก็แค่มองหน้าคนหน้าหนาที่ชอบเอาเปรียบคนอื่น... มันแปลกมากหรือไง" คินน์ไม่ได้โกรธอย่างที่ควรจะเป็น มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบได้อย่างน่าประหลาด ชายหนุ่มขยับตัวเข้าใกล้รุกรานพื้นที่ส่วนตัวทีละน้อย จนเรนต้องเผลอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังบางชนเข้ากับกำแพงห้องทำงานเย็นเฉียบ ปิดตายทุกเส้นทางหนี บรรยากาศรอบตัวบีบแคบลงจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวของคินน์โชว์หรี่อยู่ปลายจมูก มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตราย... อันตรายต่อหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำของคนปากเก่งอย่างเรนเหลือเกิน "ปากเก่งเสียจริงนะ... ทั้งที่ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำอยู่รอมร่อเนี่ยนะ" คินน์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่จงใจยั่วเย้า "ไหนบอกผมซิ ว่ามีตรงไหนในตัวผมอีกที่เธออยากจะวิจารณ์ เชิญตามสบายเลยครับ ผมพร้อมรับฟัง... จากปากเธอก็ได้" สายตาคู่คมที่มองตรงมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง มันไม่ใช่สายตาของการกดขี่ข่มเหงเหมือนทุกที แต่เป็นแววตาที่กำลังอ่านทะลุปรุโปร่งถึงตัวตนภายใต้เกราะกำบังของเรน เรนเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามเฟ้นหาคำพูดเจ็บแสบมาสวนกลับเพื่อรักษาฟอร์ม แต่สมองกลับตื้อตันไปหมดเมื่อปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดของอีกฝ่ายเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาเรนแข็งค้างราวกับถูกสาป "อย่า... มาแตะต้องตัวผมนะ" เรนปัดมืออีกฝ่ายออกทันที พร้อมกับเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนพวงแก้มที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความเกรี้ยวกราดที่สร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองดูช่างเปราะบางเหลือเกินเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงทุ้มต่ำที่บ่งบอกว่าเขากำลังสนุกกับการได้เห็นคนตรงหน้าพ่ายแพ้ต่อบรรยากาศ ชายหนุ่มผละตัวออกห่างเล็กน้อยเพื่อให้อากาศระหว่างกันได้หมุนเวียน แต่สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าหวานที่กำลังขึ้นสีระเรื่อ "เป็นคนปากแข็งนี่เหนื่อยแย่เลยนะครับ" คินน์เอ่ยขึ้นเรียบๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปหยิบกล่องกระดาษดีไซน์เรียบหรูที่วางอยู่บนโซฟารับแขกมุมห้อง "ปากบอกว่าไม่สนใจ ไม่แคร์ แต่ลับหลังกลับแอบไปยืนมองของชิ้นนี้ตาเป็นมันตั้งนาน... ทีงี้ทำเป็นจำไม่ได้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น" เรนขมวดคิ้วมุ่น หันขวับกลับมามองกล่องในมือของคินน์ด้วยความงุนงง "คุณพูดเรื่องอะไรของ..." คำพูดทั้งหมดกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคินน์เปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นสิ่งของที่อยู่ข้างใน... กล้องฟิล์มวินเทจรุ่นหายากที่เขารำพันบ่นกับตัวเองในร้านกาแฟเมื่อสัปดาห์ก่อนว่าเป็นรุ่นที่ตามหามานานแต่ของหมดสต็อกไปแล้ว เรนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะมันราคาแพงลิบลิ่ว แต่มันคือของที่เขาบ่นให้เพื่อนฟังผ่านๆ และไม่คิดว่าจะมีใครจำมันได้ โดยเฉพาะผู้ชายจอมเผด็จการอย่างคินน์ "นะ... นี่คุณ..." เรนอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับภาพตรงหน้า "อะไريครับ ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้" คินน์ยื่นกล่องนั้นมาตรงหน้า น้ำเสียงราบเรียบแต่แววตาพราวระยับด้วยความสะใจที่ได้เห็นคนปากเก่งไปไม่เป็น "บังเอิญผมเดินผ่านร้านนั้นแล้วเห็นมันเหลืออยู่ตัวสุดท้ายพอดี เลยซื้อเก็บไว้... ก็เท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อให้เธอเป็นพิเศษหรอกนะ อย่าสำคัญตัวผิดล่ะ" คำพูดแก้เก้อและท่าทีซึนเดระที่พยายามตีสีหน้าตายด้านแต่มุมปากกระตุกยิ้ม ทำให้เรนเกือบจะหลุดขำออกมา แต่มันก็มีความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาจุกอยู่ที่อกอย่างกะทันหัน ความใส่ใจที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยวาจาขวานผ่าซากแบบฉบับคินน์ มันทรงพลังยิ่งกว่าคำบอกรักหวานเลี่ยนเสียอีก "ปากบอกไม่ได้ตั้งใจ แต่จำได้แม้กระทั่งรุ่นและสีที่ผมอยากได้เนี่ยนะ" เรนหรี่ตามองอย่างจับผิด พยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะระบายบนใบหน้า "คุณนี่มัน... ประหลาดคนชะมัด" "เขาเรียกว่าใส่ใจในรายละเอียดครับ ไม่ใช่ประหลาด" คินน์สวนกลับทันควัน พร้อมกับยัดกล่องของขวัญใส่มือของเรนอย่างไร้ความปรานี "รับไปซะ แล้วเลิกทำหน้าเหมือนผมกำลังจะวางยาพิษเธอสักที... ถือว่านี่เป็นค่าจ้างในการทำหน้าที่คู่หมั้นกำมะลอที่ทำได้ไม่แย่จนเกินไปก็แล้วกัน" เรนก้มลงมองกล้องฟิล์มในมือ สัมผัสความเย็นเฉียบของโลหะตัดกับความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านอยู่ในหัวใจ ความรู้สึกต่อต้านที่มีต่อสัญญาบ้าๆ เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจเสียจริง ร้ายกาจจนเขากลัวว่าหัวใจตัวเองจะเผลอตกลหลุมพรางความซึนนี้เข้าจริงๆ เข้าสักวัน "ขอบคุณ... ก็ได้" เรนพึมพำเสียงเบาแทบกระซิบ พวงแก้มเนียนแดงก่ำจนต้องก้มหน้าหลบสายตาเพื่อซ่อนความเขินอาย คินน์มองท่าทีที่เปลี่ยนไปของคนตัวเล็ก รอยยิ้มอ่อนโยนที่นานๆ ทีจะได้เห็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความหวานละมุนที่อบอวลไปด้วยเคมีอันตราย ทั้งสองยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด ความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ได้อึดอัดอีกต่อไป หากแต่เต็มไปด้วยเสียงหัวใจที่เต้นตรงกันอย่างมิได้นัดหมาย ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความเคลิบเคลิ้มนั้นกลับดำรงอยู่ได้ไม่นานนัก *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศสีชมพูจางๆ ให้แตกกระเจิงในพริบตา คินน์ขมวดคิ้วมุ่งด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่เรนรีบถอยหลังห่างจากตัวพระเอกทันทีก่อนที่ใครจะมาเห็นสภาพอันน่าสงสัยนี้ ยังไม่ทันที่คินน์จะเอ่ยอนุญาตให้ใครเข้ามา ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของผู้มาใหม่ที่วิสาสะเกินงาม ร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเนี๊ยบกริบ ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจคนทั้งสองในห้องด้วยประกายตาส่อพิรุธ "คินน์คะ แย่แล้วค่ะ! คุณพ่อบอกว่า..." เสียงหวานใสหยุดชะงักลงทันทีเมื่อสายตาปะทะเข้ากับเรนที่ยืนถือกล่องของขวัญอยู่ใกล้กับโต๊ะทำงาน รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกระตุกวูบ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นแววตาแห่งความริษยาที่ฉายชัดขึ้นมาในเสี้ยววินาที เรนหันไปมองผู้มาใหม่ ชะงักงันเมื่อตระหนักได้ว่าบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้คือใคร... และการปรากฏตัวของเธอกำลังจะพายุลูกใหญ่เข้ามาซัดถล่มความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นอย่างแน่นอน! ---------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนผลงานของผมเสมอมานะครับ