เมื่อรูมเมตไข้ขึ้น

เสียงไอแหบพร่าที่เล็ดลอดออกมาจากห้องนอนฝั่งตรงข้าม ทำให้คินน์ที่กำลังนั่งตรวจงบการเงินบนแท็บเล็ตถึงกับขมวดคิ้วมุ่น ปากบอกว่าเกลียดนักไอ้ความวุ่นวาย แต่นิ้วเรียวที่กำลังเลื่อนหน้าจอกลับหยุดชะงักลงอย่างไม่มีเหตุผล... *“เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้แน่... เตรียมตัวรับมือไว้ให้ดีก็แล้วกัน ตัวแสบ”* คำพูดทิ้งท้ายเมื่อคืนดังวนซ้ำในหัว ราวกับเสียงเตือนภัยที่ดังจากจิตใต้สำนึก ร่างสูงในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีเข้มก้าวเท้าออกจากห้องทำงานอย่างไม่สบอารมณ์นัก เขาไม่อยากยอมรับเลยว่าความเงียบที่ผิดปกติในห้องของเรนมันชวนให้รู้สึกหงุดหงิดชอบกล ปกติไอ้ตัวแสบนั่นต้องส่งเสียงโวยวายหรือเปิดเพลงรบกวนสมาธิเขาไม่เว้นแต่ละวัน แต่นี่... เงียบกริบราวกับคนตาย ก๊อกๆ! คินน์เคาะประตูก่อนจะผลักเข้าไปโดยไม่ต้องรออนุญาต กลิ่นอับชื้นผสมกับความร้อนที่แผ่ออกจากร่างบนเตียงทำให้เขาต้องหรี่ตาลง เรนกำลังนอนขดตัวซุกอยู่ใต้ผ้าห่มหนา ลมหายใจหอบกระชั้น ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยพิษไข้ ริมฝีปากแห้งผากขยับพึมพำไม่เป็นศัพท์ "นี่... ตื่นขึ้นมาเคลียร์ให้รู้เรื่องก่อน อย่ามาสำแดงฤทธิ์ตอนนี้ นายไม่มีสิทธิ์มานอนป่วยใส่ฉันนะ" คินน์ก้าวเข้าไปใกล้ คว้าขอบผ้าห่มแล้วกระชากออกด้วยความรำคาญ แต่ทว่า... สัมผัสจากปลายนิ้วที่โดนมืออีกฝ่ายโดยบังเอิญกลับร้อนผ่าวราวจับเตารีด เรนสะดุ้งเฮือก เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ปรือขึ้นมองหน้าเขาอย่างยากลำบาก นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีประกายความดื้อรั้นเหมือนเคย มีเพียงความอ่อนล้าและหยาดน้ำใสคลอเบ้าเพราะพิษไข้ "คุณ... คินน์..." เสียงเรียกแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน "อย่ามา... เสียงดังแถวนี้... ผมปวดหัว..." "รู้ตัวไหมว่าสภาพนายตอนนี้มันดูไม่จืดเลยสักนิด" คินน์พ่นลมหายใจออกทางจมูก พยายามซ่อนความตกใจไว้ใต้มาดนิ่งขรึม "ทำเป็นเก่ง ปากดีไปวันๆ สุดท้ายก็ล้มพับเป็นผักตบชวา... น่าสมเพชเป็นบ้า" "ถ้า... จะมา... พูดจาถากถาง... ก็ออกไป..." เรนกัดฟันกรอด พยายามจะดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง แต่ร่างกายกลับทรุดฮวบลงไปกองกับหมอนอีกครั้งด้วยความหมดแรง คินน์ยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรันกันอยู่ในอก ปากบอกว่าสมเพช แต่ขาทั้งสองข้างกลับก้าวเข้าไปประชิดเตียงโดยอัตโนมัติ มือหนาทาบลงบนหน้าผากเนียนที่ร้อนจัดจนเขาต้องนิหน้า สัมผัสนั้นร้อนรุ่มส่งตรงถึงหัวใจอย่างประหลาด "ตัวร้อนเป็นไฟ... ดื้อด้านนักนะเรน" น้ำเสียงของคินน์อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้กรอบของความเย่อหยิ่ง "ไม่ต้อง... มาทำเป็น... ใจดี..." เรนปรือตาขึ้นมอง พยายามแค่น1ยิ้มเยาะเย้ยทั้งที่แรงจะพูดแทบไม่มี "ปล่อยผม... ไว้แบบนี้แหละ... ตายไป... คุณจะได้... มีห้องอยู่คนเดียว... สมใจ..." "หุบปากไปเลยนะเรน!" คินน์ตวาดเสียงเข้ม แววตาไหววับด้วยความโกรธที่เจือความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "ใครอนุญาตให้พูดจาบั่นทอนแบบนี้? คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลหรือไงถึงอยากตายก็ตายได้ตามใจชอบน่ะ!" เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ก่อนจะหันหลังเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานนักเขาก็กลับออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กใส่น้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนสะอาด เรนมองการกระทำนั้นด้วยความมึนงงและประหลาดใจระคนกัน "คุณ... จะทำอะไร..." "เช็ดตัว... ถ้านายไม่อยากช็อกตายคาห้องของฉันซะก่อน" คินน์ตอบเสียงห้วน นั่งลงที่ขอบเตียง บิดผ้าห่มพอหมาดแล้วเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อนอนของคนป่วยออกทีละเม็ดอย่างคล่องแคล่ว เรนสะดุ้งเฮือกเมื่อปลายนิ้วอุ่นแตะโดนผิวเนื้อช่วงไหปลาร้า ความเย็นสบายจากผ้าขนหนูตัดกับความร้อนรุ่มในกายทำให้เขาเผลอครางฮือในลำคอ ใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม ไม่ใช่เพราะพิษไข้เพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปต่างหาก "อย่า... ผมทำเองได้..." เรนพยายามยกมือขึ้นปัดป้อง แต่คินน์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แล้วตรึงมันไว้เหนือหัว "อยู่นิ่งๆ น่าเรน... อย่าทำให้มันยากกว่าเดิม" คินน์ก้มลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนคนฟังขนลุกซู่ "สภาพนายตอนนี้ แค่หายใจยังลำบาก จะเอาแรงที่ไหนมาทำเอง... หรืออยากให้ฉันใช้วิธีอื่นในการลดไข้ให้ล่ะ" คำพูดกำกวมกับสายตาคมกริบที่มองตรงมาทำให้เรนถึงกับพูดไม่ออก หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ความใกล้ชิดในระยะประชิดแบบนี้มันทำลายเกราะป้องกันที่เขาสร้างขึ้นมาเสียจนหมดสิ้น กลิ่นกายสะอาดผสมกับความอบอุ่นจากตัวคินน์กำลังหลอมละลายความพยศของเขาให้แหลกละเอียด คินน์ไล่ผ้าขนหนูอุ่นลงมาตามลำคอแกร่ง ผ่านช่วงอกบางที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความระมัดระวังอย่างไม่น่าเชื่อ แม้ปากจะบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุด แต่แววตาที่มองร่างโปร่งบนเตียงกลับสะท้อนความอ่อนโยนที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะควบคุม "นายเนี่ย... สร้างแต่เรื่องให้ฉันปวดหัวอยู่เรื่อยเลยนะตัวแสบ" คินน์พึมพำเบาๆ ขณะเปลี่ยนผ้าผืนใหม่ "ปากก็เก่งไปทั่ว แต่เวลาป่วยทำไมถึงได้ดู... เปราะบางนักวะ" เรนเม้มริมฝีปากแน่น เบือนหน้าหนีสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยคู่นั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในช่องท้อง มันไม่ใช่ความเกลียดชัง ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็น... ความหวั่นไหวที่อันตรายที่สุด "ถ้า... ห่วงผม... นัก... ก็ปล่อยผมไปสิ..." เรนเค้นเสียงพูดออกมาช้าๆ "เราจะได้... ไม่ต้องทรมาน... ทั้งคู่..." คินน์ชะงักมือที่กำลังเช็ดแขนให้อีกฝ่ายทันที นัยน์ตาคมกริบหันขวับกลับมามองคนพูดอย่างเอาเรื่อง ความอดทนที่สะสมมานานขาดผึ่งลงตรงนั้น "พูดบ้าอะไรอีกแล้วเรน!" คินน์กดเสียงต่ำอย่างคาดโทษ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน "ปล่อยไปงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! นายเซ็นสัญญาเป็นเชลยของฉันแล้ว... ต่อให้ป่วยปางตาย นายก็ไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าฉันจะเบื่อ!" ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดกันและกัน ทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เรนเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อคินน์ไม่ได้ถอยห่างออกไป กลับกัน... ใบหน้าคมคายนั้นยิ่งเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกันอยู่รอมร่อ คินน์มองริมฝีปากแห้งผากที่สั่นระริกนั้นด้วยสายตาร้อนแรง ความยับยั้งชั่งใจที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา นิ้วเรียวที่ถือผ้าขนหนูเปลี่ยนเป็นเกลี่ยไล้ข้างแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับแววตาที่ดุดันอย่างสิ้นเชิง "แล้วถ้าฉัน..." คินน์กระซิบเสียงพร่ามัว ริมฝีปากหยักลอยอยู่ห่างจากกลีบปากของเรนเพียงคืบเดียว "เปลี่ยนจากเชลย... มาเป็นอย่างอื่นแทน... นายจะว่ายังไง, ตัวแสบ?" เรนหายใจติดขัด สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนเกินขอบเขตนี้กำลังจะลากพวกเขาทั้งคู่ข้ามเส้นแบ่งความสัมพันธ์ไปตลอดกาล... ปัง! เสียงประตูกระแทกเปิดผางอย่างแรง พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงใสที่ตะโกนลั่นห้อง "พี่คินน์! ทำไมติดต่อไม่ได้เลย รู้ไหมว่าหนู..." ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนลุ้นนี้เสมอนะครับ