ความลับใต้เงาห้องนอน

"พี่คินน์! ทำไมติดต่อไม่ได้เลย รู้ไหมว่าหนู..." เสียงตวาดที่ปะปนไปด้วยความร้อนรนและหอบสะท้านของเรนขาดหายไปในลำคอ ทันทีที่บานประตูห้องนอนวีไอพีถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือของเขาเอง ร่างโปร่งในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงนอนผ้าฝ้ายชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา ความเงียบสงบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องกว้างทันที กลิ่นอายความเย้ายวนจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมกับไอน้ำอุ่นลอยอบอวลมาจากประตูห้องน้ำที่แง้มเปิดอยู่ คินน์ไม่ได้อยู่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบอย่างที่เรนคุ้นตา ชายหนุ่มยืนอยู่กลางห้องด้วยเรือนร่างกำยำที่สะท้อนร่องรอยหยาดน้ำเกาะพราวบนผิวเนื้อจากพิษความร้อนของสายน้ำ หยดน้ำใสไหลย้อยจากปลายผมสีดำสนิทที่ลู่แนบกรอบหน้าคมคาย ไล่เรื่อยลงมาตามสันกลบเกลื่อนรอยหยักของกล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นกระชับ และสิ่งที่ทำเอาลมหายใจของเรนสะดุดกึกจนเกือบหยุดเต้น คือการที่ร่างสูงใหญ่สวมเพียงผ้าขนหนูผืนสีขาวสะอาดตาพันรอบเอวสอบต่ำหมิ่นเหม่ และมีเสื้อคลุมอาบน้ำเนื้อหนาถูกสวมทับไว้อย่างลวกๆ โดยผูกสายคาดเอวไว้หลวมๆ เท่านั้น ภาพตรงหน้าช่างทรงพลังและอันตรายต่อหัวใจเกินกว่าที่เด็กหนุ่มปากเก่งอย่างเรนจะตั้งรับทัน "เข้าห้องคนอื่นโดยไม่เคาะ... นี่คือมารยาทที่มหาวิทยาลัยสอนมา หรือเป็นสันดานส่วนตัวที่แก้ไม่หายกันแน่ครับ คุณเรน" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ คินน์ปรายตามองผู้บุกรุกด้วยแววตาพราวระยับที่ซ่อนความรู้สึกระอุบางอย่างไว้ใต้ความนิ่งขรึม ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ท่าทีเยือกเย็นแต่แฝงความดุดันนั้น ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวดูร้อนระอุขึ้นมาดื้อๆ เรนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยประมวลผลคำด่าทอได้อย่างรวดเร็วกลับขาวโพลนชั่วขณะ มือบางที่กำโทรศัพท์มือถือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวสั่นระริกเล็กน้อย เขาพยายามดึงสติแล้วเชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาพรวดพราดแบบนี้นะครับ!" เรนเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการเบนสายตาหนีไปยังผนังห้องแทนที่จะมองแผงอกเปลือยเปล่าที่โผล่พ้นสาบเสื้อคลุม "ก็โทรศัพท์มือถือของพี่มันติดต่อไม่ได้ แล้วเอกสารโปรเจกต์ด่วนที่ต้องใช้ประชุมพรุ่งนี้เช้ามันอยู่ที่ผม ผมแค่วิตกกังวลว่าถ้าส่งให้ไม่ทัน พี่จะหาเรื่องหักเงินในสัญญาบ้าๆ นั่นอีก คนเขาก็แค่เป็นห่วง... เอ๊ย เป็นกังวลเรื่องงานต่างหากเล่า!" เรนเผลอหลุดปากแก้ตัวเสียงดังลั่น ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเสียฟอร์มจนใบหน้าร้อนผ่าวลามเลียไปถึงใบหู คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าและดึงดูดสายตาอย่างประหลาด ร่างสูงก้าวเท้าเข้าหาเด็กหนุ่มช้าๆ ทว่ามั่นคง การเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความกดดันคุกคามราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "เป็นห่วง... หรือกลัวเสียผลประโยชน์กันแน่ครับ หืม?" คินน์หยุดยืนประชิดตัว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยความเย้ายวนของผู้ชายยิ่งโถมเข้าใส่ประสาทสัมผัสของเรนจนหัวใจเต้นโครมครามดังสนั่นราวกับกลองศึก เรนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมทั้งๆ ที่เครื่องปรับอากาศในห้องเปิดไว้ค่อนข้างเย็น เรนผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องนอนที่ปิดสนิทอย่างไร้ทางหนี คินน์ใช้มือข้างหนึ่งค้ำขอบประตูไว้ เหนือศีรษะของเรนพอดี กักขังร่างโปร่งไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์แบบ ดวงตาคมกริบก้มลงมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ (และบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้) แววตาของคินน์ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความกระหายหิวบางอย่างที่ทำให้เรนต้องผวา "ถ... ถอยไปเลยนะพี่คินน์!" เรนยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยหยดน้ำอุ่นเอาไว้ ความนุ่มนวลของผิวเนื้อใต้ฝ่ามือสั่นสะท้อนความรู้สึกแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วร่าง "พูดกันดีๆ ก็ได้ ทำไมต้องมาประชิดตัวขนาดนี้ด้วย เลิกทำตัวรุ่มร่ามสักทีเถอะครับ!" "รุ่มร่าม?" คินน์ทวนคำ น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมใบหูของเรนจนขนลุกซู่ "นี่ห้องนอนส่วนตัวของผม และคนที่ละเมิดเข้ามาคือคุณ... เด็กดื้ออย่างคุณน่าจะโดนลงโทษให้หลาบจำเสียบ้างนะ ว่าไม่ควรมาท้าทายความอดทนของผู้ชายคนนี้ในยามวิกาลแบบนี้" จังหวะนั้น สายตาของเรนกวาดลงต่ำโดยไม่ตั้งใจ เมื่อจังหวะที่คินน์ขยับตัวทำให้สาบเสื้อคลุมอาบน้ำแยกออกจากกันเผยให้เห็นแผงอกกว้างและลอนกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบอย่างชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้น ปลายสายคาดเอวที่ผูกไว้ลวกๆ นั้นกำลังคลายออกราวกับพร้อมจะหลุดร่วงลงได้ทุกเมื่อหากขยับตัวแรงกว่านี้ เรนสะดุ้งสุดตัว รีบเบนสายตากลับขึ้นมาสบตากับร่างสูงทันที ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิดออกมาเป็นจุล หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก "พี่... พี่บ้าไปแล้วหรือไง! ใส่เสื้อผ้าให้มันเรียบร้อยดีๆ เลยนะ!" เรนต่อว่าด้วยน้ำเสียงติดจะสั่นพร่า ควบคุมความนิ่งไม่ได้อีกต่อไป คินน์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาดำสนิทคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดูที่ผสมผสานกับความปรารถนาอันแรงกล้า เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนของเรนจนเจ้าตัวต้องหลับตาปี๋ด้วยความตื่นตระหนก "ถ้าผมบอกว่า... ผมจงใจไม่เรียบร้อย เพื่อรอให้ใครบางคนเปิดเข้ามาดูด้วยความร้อนรนล่ะครับ?" คินน์กระซิบเสียงนุ่ม ทว่าทรงพลังจนเรนแทบละลายคาที่ "พี่คินน์... คนฉวยโอกาส!" เรนลืมตาขึ้นมาต่อว่า พร้อมจะอ้าปากเถียงต่อด้วยถ้อยคำเจ็บแสบตามสไตล์ แต่ทว่า... ก่อนที่เรนจะได้เปล่งคำพูดใดออกมา ประตูห้องนอนด้านนอกที่เชื่อมต่อกับระเบียงห้องชุดกลับถูกเคาะรัวเร็วดังขึ้นสามครั้งติด พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตกใจ "คุณคินน์ครับ! เอกสารด่วนจากทางสำนักงานใหญ่ส่งมาถึงแล้วครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เรนเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ในขณะที่คินน์ชะงักกึก สีหน้าคมคายเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดรากอนไรเดอร์" เสมอมานะครับ