ระยะห่างที่หายไป

เสียงเคาะกระจกรถเบา ๆ ส,ามครั้งตามด้วยใบหน้าของรุ่นพี่ตัวปัญหาที่แนบชิดติดกระจกฟิล์มดำทึบ ทำเอาเรนที่กำลังนั่งหายใจไม่ทั่วท้องอยู่เบาะข้างคนขับถึงกับสบถเบา ๆ ในลำคอ มือเรียวรีบผลักแขนแกร่งของคนที่นั่งกุมพวงมาลัยอยู่ข้าง ๆ ทันที "พี่คินน์... รุ่นพี่ปกรณ์มาแล้ว! บอกแล้วว่าอย่ามาจอดลับตาคนแบบนี้ หลบไปเลยนะ ผมจะลงไปเคลียร์เอง" คินน์ไม่แม้แต่จะขยับตัว สีหน้าของนักธุรกิจหนุ่มผู้เยือกเย็นและเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้วยังคงเรียบเฉย ไร้ร่องรอยความตื่นตระหนก เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย สายตาคมกริบมองร่างบางที่กำลังลนลานราวกับแมวตื่นตูมด้วยความนึกสนุก "จะลงไปในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย กระดุมเสื้อเม็ดบนหลุดแถมคอแดงเป็นปื้นแบบนั้นน่ะหรือครับ เรน... อยากให้คนทั้งตึกเขารู้ว่าเรามาทำอะไรกันในรถติดฟิล์มมืดตื๊อคันนี้ล่ะสิ" "พี่คินน์! นั่นมันฝีมือใครล่ะครับ!" เรนหน้าแดงซ่านด้วยความโกรธปนอับอาย เขาพยายามจัดปกเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้คนหน้ามึนที่ยังนั่งนิ่งสนิท ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะกระจกดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ตามมาด้วยเสียงเรียกที่ชัดเจนขึ้น "เรน! อยู่ข้างในหรือเปล่า พี่เห็นรถคันนี้คุ้น ๆ นะ เปิดประตูให้หน่อย" สถานการณ์บีบคั้นจนเรนไม่มีเวลาต่อล้อต่อเถียงกับคนข้าง ๆ อีกต่อไป เขากำลังจะเอื้อมมือไปเปิดล็อกประตู แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน แรงบีบไม่ได้รุนแรงแต่เด็ดขาดจนเรนต้องหันขวากลับมามอง "ปล่อยนะพี่คินน์ ถ้าปกรณ์เห็นเข้าเรื่องมันจะยาว!" เรนกระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมแพ้ "ให้มันยาวไปสิครับ ผมเป็นสามี... เอ๊ย เจ้าหนี้คุณนะ ทำไมผมต้องหลบหน้าคนอื่นด้วยล่ะ" คินน์เลิกคิ้วกวนประสาทใส่ แต่น้ำเสียงที่ใช้กลับกดต่ำลงอย่างมีนัยสำคัญ "อยากให้ผมเปิดกระจกทักทายเขาไหมล่ะ หืม?" "บ้าหรือไง!" เรนกัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ สุดท้ายต้องยอมจำนนเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของตนแผดเสียงดังขึ้น ชื่อของ 'ปกรณ์' ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ เรนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ กดรับสายแล้วพยายามดัดเสียงให้เป็นปกติที่สุด "ฮัลโหลครับพี่ปกรณ์ พอดีผม... เออ อยู่ในรถกำลังจะกลับแล้วครับ พอดีคุยธุระสำคัญกับ... กับลูกค้าอยู่น่ะครับ" (*"อ้าวเหรอ พี่นึกว่าไม่มีคน เห็นจอดนิ่งนานแล้ว ถ้าอย่างนั้น... พี่มีเรื่องด่วนเรื่องเอกสารโปรเจกต์ใหม่จะให้เช็กหน่อย คืนนี้เรนสะดวกไหม พอดีพี่จองห้องพักที่รีสอร์ทติดกันไว้..."*) ยังไม่ทันที่ปกรณ์จะพูดจบ คินน์ที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ก็กระตุกยิ้มเหี้ยม มือหนาเอื้อมพรวดมากดตัดสายทิ้งต่อหน้าต่อตา ทำเอาเรนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "พี่คินน์! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" เรนหันมาแว้ดใส่ทันที "ผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับคุณเวลาอยู่กับผม... โดยเฉพาะไอ้รุ่นพี่หน้าจืดคนนั้น" คินน์พูดเสียงเรียบ แต่แววตาไหววูบด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "แล้วก็เลิกคิดเรื่องไปไหนมาไหนกับมันได้เลย เพราะคืนนี้... คุณต้องไปกับผม" รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถในเวลาต่อมา ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมบรรยากาศภายในห้องโดยสาร เรนกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความหงุดหงิด ปลายทางไม่ใช่คอนโดมิเนียมของเขา และไม่ใช่บ้านของคินน์ แต่เป็นรีสอร์ทสไตล์มินิมอลกลางเขาที่ขึ้นชื่อเรื่องความสงบและเป็นส่วนตัวสูง ซึ่งแน่นอนว่า... มันคือธุรกิจในเครือของตระกูลคินน์ รถยุโรปคันงามจอดสนิทหน้าวิลล่าส่วนหลังริมสุด บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้และเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระมง เรนก้าวลงจากรถด้วยความจำยอม เดินตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินนำลิ่วเข้าไปในตัวอาคาร ทันทีที่ประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออก เรนก็ต้องชะงักฝีเท้า ภายในวิลล่าตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น เตียงนอนขนาดคิงไซส์ตั้งเด่นอยู่กลางห้อง โคมไฟสีส้มวลีอ่อนช่วยสร้างบรรยากาศให้ดูโรแมนติกเกินความจำเป็น... และที่สำคัญที่สุดคือ มีเตียงนอนแค่ "เตียงเดียว" เรนหันขวับไปมองหน้าคนที่ถือวิสาสะถอดสูทพาดไว้บนโซฟา "พี่คินน์... นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมมีเตียงเดียว?" คินน์หันกลับมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก "ก็รีสอร์ทมันเต็มหมดแล้ว เหลือห้องนี้ห้องเดียว หรือคุณอยากจะนอนนอกระเบียงรับน้ำค้างล่ะครับเรน" "ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น! ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกว่าห้องเต็ม ผมจะกลับคอนโด!" เรนโวยวายพร้อมกับหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับไปที่ประตู แต่มีหรือที่คนอย่างคินน์จะยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดมือ พรึบ! ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว เรนยังไม่ทันได้ตั้งตัว แผ่นหลังบางก็ถูกดันให้แนบชิดกับบานประตูไม้ที่เพิ่งปิดลง ลมหายใจอุ่น ๆ ของคนตัวโตกว่าปัดป่าวอยู่ข้างแก้มจนขนลุกชัน "ดึกดื่นป่านนี้ ทางเปลี่ยว รถก็ไม่มี แล้วคิดว่าผมจะปล่อยให้คุณเดินออกไปเจอหน้าไอ้ปกรณ์นั่นอีกรอบหรือไงครับ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนเรนต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้และตื่นตระหนก "พี่คินน์... ถอยไปเลยนะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำไมต้องมานอนห้องเดียวกันด้วย!" เรนพยายามใช้สองมือดันอกแกร่งเอาไว้ แต่ทว่าแผงอกนั้นกลับแน่นราวกำแพงหินแถมยังขยับเขยื้อนยากเย็น "ไม่ได้เป็นอะไรกันงั้นหรือครับ..." คินน์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นแผ่วเบa แต่น่ากลัวชะมัด ดวงตาคมกริบก้มลงมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า "งั้นคืนนี้เรามาทบทวนสถานะกันใหม่ดีไหม... ว่าระหว่างเรา มัน 'มากกว่านั้น' ไปถึงไหนแล้ว" เรนใจเต้นรำไม่เป็นส่ำ ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นพล่านไปทั่วใบหน้า ยามเมื่อปลายนิ้วแข็งแรงของอีกฝ่ายเอื้อมมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาข้างแก้มแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับแววตาเจ้าเล่ห์คู่นั้น ทำให้เรนแทบจะลืมวิธีหายใจ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงจังหวะกันอย่างน่าประหลาด ระยะห่างระหว่างกันถูกย่นย่อจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ ในวินาทีที่ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อย ๆ จนริมฝีปากแทบจะแตะสัมผัสกัน เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมในกระเป๋าของเรนก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูนั้นทันที คินน์ชะงัก ดวงตาคมตวัดมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับชื่อที่ทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด เรนฉวยโอกาสจังหวะนั้นผลักอกคินน์ออกสุดแรง แล้วรีบคว้ามือถือขึ้นมาดู แต่ยังไม่ทันได้กดรับ คินน์ก็ยื่นมือมาคว้าเครื่องไปจากมือเขาหน้าตาเฉย พร้อมกับกดปิดเครื่องแล้วโยนมันลงบนเตียงนอนนุ่มทันที "พี่คินน์! นั่นมันโทรศัพท์ผมนะ!" "คืนนี้... ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีใครหน้าไหนทั้งนั้นนอกจากผมกับคุณ" คินน์พูดเสียงเข้ม สายตาคมกริบมองตรงมาที่เรนด้วยประกายไฟที่ลุกโชนยากจะดับ "บอกผมมาสิเรน... ว่าคุณจะยอมจำนนดี ๆ หรือต้องให้ผมใช้สิทธิ์ 'เจ้าหนี้' บังคับคุณด้วยวิธีอื่น" เรนอ้าปากค้าง หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก เมื่อจู่ ๆ คินน์ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้ง พร้อมกับรวบเอวบางไว้แน่นด้วยแขนเพียงข้างเดียว ก่อนจะดันร่างของเขาให้ถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องนอนเย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนี! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ... หวังว่าจะฟินจนจิกหมอนขาดกันถ้วนหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุน "ดรากอนไรเดอร์" เสมมานะครับ!