จังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

แรงกดดันจากแผ่นหลังที่แนบชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ทำให้เรนแทบจะลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ ไอร้อนจากร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับอยู่เบื้องหน้าแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนัก ขณะที่ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อกลั้นความประหม่าที่กำลังตีรวนขึ้นมาในอก "ถอยไปนะคุณคินน์..." เรนเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความแข็งกร้าวทั้งหมดที่มีกลับมาปกป้องตัวเอง แม้ว่าขาเรียวจะเริ่มสั่นระริกจนแทบจะยืนไม่อยู่แล้วก็ตาม "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ เลิกทำตัวรุ่มร่ามใส่ผมสักที" คินน์ไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายังคงตรึงร่างของอีกฝ่ายไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแรงที่กั้นขวางทางหนีทุกทิศทาง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหรูหราจดจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยความเขินอาย ซึ่งเจ้าตัวไม่มีวันยอมรับ) ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า เป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาเรนอยากจะยกมือขึ้นไปข่วนให้หายหมั่นไส้เสียจริงๆ "เล่นเกมงั้นเหรอ?" คินน์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าชิดริมหูจนคนฟังต้องหดคอหนี "ผมดูเหมือนคนว่างงานขนาดนั้นเลยหรือไง เรน... ถึงได้คิดว่าผมเอาเวลาชีวิตมาล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้" "ถ้าไม่ได้เล่น แล้วที่คุณทำอยู่มันเรียกว่าอะไรล่ะ อยู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาหาผมเหมือนคนเสียสติ..." "ผมไม่ได้เสียสติ..." คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนน่าตกใจ ดวงตาคู่คมฉายแววบางอย่างที่เรนไม่กล้าแม้แต่จะตีความ "ผมแค่กำลังพยายามทำในสิ่งที่ควรทำมาตั้งนานแล้วต่างหาก... แต่เพราะปากเก่งๆ ของคุณนั่นแหละ ที่ทำให้มันต้องยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดเสียจนแทบจะมีประกายไฟแลบแปล๊บออกมา เคมีที่ฟุ้งกระจายอยู่รอบตัวเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ปฏิเสธไม่ได้ เรนเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันเข้าจริงๆ ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เขากลับไม่รู้เลยว่าควรจะโกรธหรือควรจะหาทางเอาตัวรอดจากรังสีความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างของคนตรงหน้าก่อนดี ทว่า... ก่อนที่เรนจะได้อ้าปากต่อว่าอะไรออกไปอีก ประft! เสียงกระแสไฟฟ้าลัดวงจรดังขึ้นแผ่วเบากลางความเงียบ ก่อนที่แสงไฟนีออนสว่างจ้าภายในห้องนอนหรูจะดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน ทัศนียภาพรอบกายพังทลายลงในพริบตา ความมืดสนิทเข้ามากลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วของตัวเอง "เฮ้ย!" เรนอุทานลั่นด้วยความตกใจ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้สองมือรีบคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนแกร่งของคนตรงหน้าโดยอัตโนมัติเพื่อยึดเหนี่ยว ในความมืดมัวนั้น ร่างสูงใหญ่ของคินน์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่วงแขนแข็งแรงจะรวบเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้นโดยไม่ต้องรอให้ขอ แรงปะทะทำให้หน้าอกของเรนแนบชิดติดกับแผ่นอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างไร้ช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่บริเวณซอกคอทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "คุณ... ไฟดับเหรอ" เสียงของเรนขาดเป็นช่วงๆ ความมืดทำให้ประสาทสัมผัสอื่นๆ ตื่นตัวขึ้นมาอย่างไร้การควบคุม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของคินน์ลอยวนอยู่รอบจมูก ยิ่งทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงอยู่แล้วยิ่งเตลิดเปิดเปิงไปกันใหญ่ "อืม น่าจะเป็นเบรกเกอร์ทริป..." เสียงทุ้มกระซิบตอบชิดริมหู ลมหายใจที่รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อมทำให้เรนรู้สึกเหมือนผิวเนื้อบริเวณนั้นร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "อย่าขยับ... มืดขนาดนี้ เดี๋ยวคุณก็เดินไปสะดุดขาเตียงล้มหัวฟาดพื้นหรอก" "ผมไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้นสักหน่อย..." เรนเถียงเสียงอ้อมแอ้ม แต่กลับไม่ยอมปล่อยมือออกจากต้นแขนของอีกฝ่าย แถมยังเผลอจิกปลายนิ้วลงไปแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินเสียงฟ้าคำรามเบาๆ ดังลอดมาจากด้านนอกหน้าต่าง "แล้วนี่... ที่นี่คอนโดคุณนะ ทำไมระบบสำรองไฟถึงห่วยแตกแบบนี้เล่า" "ระบบไม่ได้ห่วย แค่พายุข้างนอกมันทำให้หม้อแปลงหน้าปากซอยระเบิดต่างหากล่ะครับ คุณคุณหนูนักจับผิด" คินน์เอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อยเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ แต่ทว่า... มือหนากลับไม่ได้ถอยห่างออกไปไหน ตรงกันข้าม เขากลับเลื่อนฝ่ามือขึ้นมาโอบกระชับแผ่นหลังบางไว้มั่น ป้องกันไม่ให้เรนถอยหนีไปไหนได้ในความมืดนี้ เรนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความเงียบและความมืดทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจของเขากลายเป็นเสียงที่ดังที่สุดในโสตประสาท มันเต้นระรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะจับพิรุธได้ ไอร้อนจากกายหนาที่โอบกอดอยู่รอบตัวให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด ทั้งที่ก่อนหน้านี้พวกเขาเพิ่งจะยืนเถียงกันคอเป็นเอ็นแท้ๆ "ปล่อยผมได้แล้ว..." เรนพยายามดัดเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าเสียงมันจะสั่นน้อยๆ จนน่าขายหน้าก็ตาม "ไฟดับก็เรื่องหนึ่ง แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาฉวยโอกาสกอดผมแบบนี้นะ" "ผมไม่ได้ฉวยโอกาส..." คินน์กระซิบตอบ เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อยในความมืด "ผมกำลังปกป้องคุณต่างหาก... หรือคุณจะเถียงว่าตอนนี้คุณไม่ได้กำลังกลัวความมืดอยู่ล่ะ เรน" เรนชะงักไปทันที คำพูดนั้นจี้เข้าจุดดำมืดในใจอย่างแม่นยำ ใช่... เขาไม่ชอบความมืด ตั้งแต่เด็กแล้ว ความมืดมิดที่ไร้ซึ่งทางออกมักจะดึงเอาความรู้สึกโดดเดี่ยวในอดีตกลับมาหลอกหลอนเสมอ และคินน์... ผู้ชายปากร้ายที่ชอบกวนประสาทเขาทุกวี่ทุกวันคนนี้ กลับกลายเป็นคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงนี้ ในความมืดมิดนี้ และโอบกอดเขาไว้แน่นเพื่อไม่ให้ร่วงหล่น มือเรียวที่เกาะกุมต้นแขนเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทเนื้อดีของอีกฝ่ายแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความดื้อรั้นทิฐิที่มีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความโหยหาความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในก้นบึ้งของหัวใจ "คุณนี่มัน..." เรนพึมพำเสียงแผ่วเบา ซบหน้าผากลงกับแผ่นอกกว้างอย่างยอมจำนน "ชอบเอาเปรียบผมอยู่เรื่อยเลยนะ" คินน์ยิ้มบางๆ ในความมืด มือใหญ่อีกข้างยกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของคนในอ้อมแขนอย่างเบามือ เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนเรนเกือบจะคิดว่าตัวเองกำลังฝันไป ความเงียบสงบก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา มีเพียงเสียงฝนที่โปรยปรายกระทบกระจกหน้าต่างด้านนอก และจังหวะหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไม่น่าเชื่อ แต่แล้ว... ช่วงเวลาแห่งความเคลิบเคลิ้มนั้นก็ต้องสะดุดลง กริ๊ดดดดด! เสียงกรีดแหลมสูงของโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งดังลั่นขึ้นทำลายความเงียบกริบในห้องนอนทันที มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าปกติ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดบริเวณหน้าประตูห้อง คินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากสบถอะไรออกไปด้วยซ้ำ เสียงกุญแจกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งที่หน้าห้องก็ดังขึ้นตามมาติดๆ คลิก! เสียงปลดล็อกกลอนประตูดังชัดเจนในความมืด ก่อนที่บานประตูห้องนอนจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สาดส่องเข้ามาวับแวม "พี่คินน์! อยู่นี่เองเหรอคะ แย่แล้วค่ะคุณแม่ให้หนูรีบมาดู... อุ๊ย!" เสียงใสของหญิงสาวคนหนึ่งอุทานขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อแสงไฟจากหน้าจอมือถือสาดกระทบเข้ากับภาพตรงหน้า—ภาพที่ประธานหนุ่มผู้แสนเย็นชา กำลังยืนกอดรัดหนุ่มรุ่นน้องปากเก่งแนบชิดติดผนังห้องนอนในความมืดสนิทอย่างแนบแน่น! เรนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบผละออกจากอ้อมแขนของคินน์ทันทีราวกับโดนไฟลวก เลือดสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าวไปหมดเมื่อหันไปสบตากับผู้มาใหม่ที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงหน้าประตู ดรากอนไรเดอร์ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ