ความจริงหลังจูบ

เสียงประตูห้องชุดหรูหราถูกผลักปิดลงด้วยแรงที่เบากว่าปกติ—เบาราวกับว่าหากใช้แรงมากกว่านี้ ความเงียบงันที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่อยู่ในลิฟต์จะแตกสลายลง เรนยืนนิ่งอยู่ตรงโถงทางเข้า มือยังคงกำชายเสื้อสเวตเตอร์ของตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ สัมผัสอุ่นร้อนที่ริมฝีปากยังคงหลงเหลืออยู่ราวกับรอยประทับจากเหล็กแดง แม้เวลาจะผ่านมาเกือบยี่สิบนาทีแล้วก็ตาม ความเงียบภายในห้องกว้างกึ่งมืดสนิทมีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากตึกระฟ้าภายนอกที่ลอดผ่านกระจกใสเข้ามาแต่งแต้มบรรยากาศให้ชวนอึดอัดยิ่งกว่าเดิม "ถอดรองเท้าสิครับ หรือจะยืนเป็นหุ่นโชว์เสื้ออยู่ตรงนั้นทั้งคืน" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบไม่ได้มีความเยือกเย็นอย่างที่เคยเป็น ตรงกันข้าม... มันเจือความแหบพร่าเล็กน้อยที่คินน์พยายามควบคุมไว้อย่างสุดความสามารถ เรนสะดุ้งเล็กน้อยราวกับคนทำ ความผิดแล้วถูกจับได้ ร่างเพรียวหันขวับไปมองชายหนุ่มที่ปลดกระดุมเสื้อสูทออกสองเม็ดด้วยมือข้างเดียว ดวงตาคมกริบของคินน์ไม่ได้มองตรงมาที่เขา แต่กิริยาการเสมองไปทางอื่นและการขยับกรอบแว่นที่ไม่มีอยู่จริงนั้น... ฟ้องชัดเจนว่าเจ้าพ่อแห่งวงการธุรกิจคนนี้กำลังรักษากรอบความนิ่งไว้อย่างยากลำบาก "ผมไม่ได้เป็นหุ่น แล้วก็เดินเองได้น่า คุณคินน์ต่างหาก... ยืนขวางทางอยู่ได้ หลบไปสิครับ" เรนเชิดหน้าขึ้น เลี่ยงการยอมรับความประหม่าด้วยการพ่นคำพูดจิกกัดออกไปตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "ผมขวางทางเหรอครับ?" คินน์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงจนเรนต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ "ทั้งที่เมื่อกี้... คนที่ดึงผมเข้าไปหาแล้วเกือบทำให้เราขาพลิกกลางถนน คือใครกันแน่ล่ะครับ คุณเรน" "นั่นมัน... สถานการณ์เฉพาะหน้าต่างหาก! ใครใช้ให้คุณพูดจายั่วโมโหก่อนล่ะครับ" "ผมพูดความจริง" คินน์หยุดยืนตรงหน้า ห่างกันเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมกับความเย็นจากอากาศด้านนอกโชยเข้าแตะจมูก เรนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากร่างสูงที่โน้มตัวลงมาเล็กน้อย "และสิ่งที่เกิดขึ้นบนรถ... ก็ไม่ใช่สถานการณ์เฉพาะหน้า แต่มันคือสิ่งที่ผมตั้งใจทำมานานแล้วต่างหาก" หัวใจของเรนกระตุกวูบ คำพูดเรียบๆ แต่ทรงพลังนั้นเหมือนหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่จนพูดไม่ออก สัมผัสเมื่อครู่ที่ริมฝีปากวาบหวามขึ้นมาอีกครั้ง รสชาติของความดุดันแต่แฝงด้วยความโหยหา มันไม่ใช่แค่เกม ไม่ใช่การประชดประชัน แต่มันคือความจริงที่คินน์มักจะซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเยชาและคำพูดร้ายกาจ เรนเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้น หัวใจเต้นรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "อย่ามาพูดจาบ้าๆ นะครับ เราก็แค่... เผลอไปตามอารมณ์ชั่ววูบต่างหาก เลิกพูดถึงมันเถอะครับ ผมจะไปอาบน้ำ" พูดยังไม่ทันขาดคำ เรนก็ก้าวเท้าเตรียมจะเลี่ยงเดินเข้าห้องนอน แต่ข้อมือกลับถูกคว้าไว้ด้วยความรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่แน่นหนาพอที่จะทำให้ไปไหนไม่ได้ คินน์ไม่ได้ดึงรั้งด้วยความโกรธ แต่มันคือความดื้อรั้นที่เด่นชัดในแววตา "เผลอเหรอครับ?" คินน์ทวนคำ เสียงกระซิบนั้นอยู่ใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านใบหู "สำหรับคุณอาจจะแค่เผลอ... แต่สำหรับผม มันคือการทวงสิทธิ์" "สิทธิ์อะไรของคุณเล่า! เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย สัญญาก็บังคับแค่เรื่อง..." "สัญญาบ้าบออะไรนั่น ผมไม่เคยสนใจมันตั้งแต่แรกแล้วครับ" คินน์สวนกลับทันควัน ดวงตาคมกริบฉายประกายบางอย่างที่ดุดันและจริงจังจนเรนต้องกลืนน้ำลายลงคอ "เรน... คุณคิดจริงๆ หรือครับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่ผมคอยหาเรื่อง คอยกวนประสาท และคอยดึงคุณมาอยู่ใกล้ตัว... มันเป็นเพราะเอกสารในแฟ้มพบั่นบอพวกนั้นอย่างเดียวเหรอ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า มันอัดแน่นไปด้วยกระแสความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก เรนมองสบตาคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า สมองที่เคยประมวลผลคำตอบโต้ได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าสนิท ความตระหนักรู้บางอย่างวิ่งวนเข้ามาในหัว—คินน์ไม่ได้แค่เล่นเกมรักเอาชนะ แต่ผู้ชายคนนี้... จริงจังกับทุกรอยยิ้มและทุกคำถางถางที่เคยส่งให้เขา มืออีกข้างของคินน์ยกขึ้นมาแตะเบาๆ ที่ข้างแก้มเนียน ผิวสัมผัสอุ่นจัดทำให้เรนรู้สึกราวกับถูกไฟลวก แต่กลับไม่มีแรงแม้แต่จะปัดป้อง นิ้วเรียวยาวเกลี่ยไล้กรอบหน้าอย่างทะนุถนอม ขัดกับบุคลิกเผด็จการโดยสิ้นเชิง "คุณมัน..." เรนพึมพำเสียงสั่น หัวใจเจ้ากรรมทรยศด้วยการเต้นแรงเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะจับได้ "คุณมันเอาแต่ใจตัวเองชะมัด อยากทำอะไรก็ทำ อยากจูบก็จูบ..." "แล้วไม่ชอบหรือครับ?" คินน์สวนกลับทันที มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากและทรงพลังทำลายล้างสูงที่สุด "ปากคุณอาจจะบอกว่าไม่... แต่ร่างกายคุณไม่ได้โกหกเลยสักนิดนะครับ เรน" "ไอ้..." เรนอ้าปากจะเถียง แต่คำพูดทั้งหมดก็ถูกกลืนหายไปเมื่อคินน์โน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง ไม่ใช่การจู่โจมแบบเร่งรีบเหมือนครั้งก่อน แต่เป็นการทาบทับริมฝีปากลงมาอย่างช้าๆ เนิบนาบ ลึกซึ้ง และละเมียดละไมจนเรนรู้สึกเหมือนเข่าทรุด รสจูบครั้งนี้ไม่มีการขัดขืน ไม่มีคำพูดโต้เถียง มีเพียงความหอมหวานที่ค่อยๆ ซึมซับความดื้อรั้นทั้งหมดให้ละลายหายไปในอากาศ เรนหลับตาลงอย่างจำนน ปล่อยให้มือเรียวเผลอขยุ้มปกเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายที่อ่อนระทวย คินน์รวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นขึ้น ราวกับต้องการหลอมรวมร่างทั้งสองให้เป็นหนึ่งเดียวในความเงียบงันของค่ำคืนนี้ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันและอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบแผดเผา กริ๊งงงงง! เสียงกริ่งประตูหน้าห้องดังขึ้นผ่ากลางบรรยากาศความหวานซึ้ง ทำเอาทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต คินน์ชะงัก ผนศิลาความอดทนแทบพังทลายลงในพริบตา ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดอย่างชัดเจนจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ ส่วนเรนรีบผลักอกอีกฝ่ายออกทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความตื่นตระหนก ใครกันที่บังaอาจมาขัดจังหวะเวลานี้! คินน์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธ เขาหันไปมองทางประตูก่อนจะก้าวเท้าส้าวๆ ไปกระชากเปิดด้วยใบหน้าบึ้งตึงหมายจะไล่ตะردแขกยามวิกาลให้พ้นทาง ทว่า... ทันทีที่ประตูเปิดกว้าง ร่างของบุคคลที่ยืนอยู่ด้านนอกกลับทำให้คินน์ต้องชะงักค้าง ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนไม่คาดคิด "สวัสดีครับคุณคินน์... พอดีผมมีเรื่อง 'ด่วนมาก' เกี่ยวกับสัญญาโปรเจกต์ใหญ่ที่ต้องคุยคืนนี้เลยครับ" เสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ยทักทาย พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงเข้ามาในห้อง... และบุคคลนั้นก็ก้าวเท้าเข้ามาโดยไม่รอให้อนุญาตแม้แต่น้อย เรนที่ยืนจัดเสื้อผ้าอยู่ด้านหลังมองข้ามไหล่กว้างของคินน์ออกไป และต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนชัดเจน ...นั่นมันบุคคลที่อันตรายที่สุดในตอนนี้ และเป็นคนสุดท้ายที่พวกเขาอยากให้มาเห็นสภาพนี้ที่สุด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนด้วยไฟรักของคินน์และเรนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ! - **ดรากอนไรเดอร์**