คนปากแข็งเริ่มเปลี่ยนไป

"ถอยออกไปสิครับคุณคินน์ จะมายืนกดดันอะไรตรงนี้ อึดอัดจะแย่แล้ว" เสียงของเรนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องครัวที่ควรจะเป็นพื้นที่ส่วนตัว แต่ทว่าตอนนี้กลับถูกเจ้าของร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบยึดครองพื้นที่เสียจนคนตัวเล็กกว่าแทบไม่มีทางเลี่ยง คินน์ไม่ได้ถอยหนี ซ้ำยังขยับตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขา "อึดอัดเหรอ?" คินน์ทวนคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันตามสไตล์ แต่ดวงตาคมกริบกลับจ้องมองมือของเรนที่กำลังกำตะหลิวแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "อึดอัดที่ต้องอยู่ใกล้ผม หรืออึดอัดที่หัวใจตัวเองมันเต้นผิดจังหวะกันแน่ครับ เรน" เรนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาประจันหน้า อีกฝ่ายแกล้งทำเป็นแค่นหัวเราะกลบเกลื่อนความประหม่าที่ฉายชัดบนใบหน้า "เพ้อเจ้อครับ งานที่สั่งให้ทำผมก็ทำเสร็จแล้ว เอกสารบนโต๊ะก็เซ็นเรียบร้อย จะมาหาเรื่องอะไรอีก" คินน์ไม่ตอบโต้ด้วยคำพูดเหมือนทุกครั้ง เขาเอื้อมมือยาวหยิบผ้ากันเปื้อนที่เรนสวมอยู่อย่างลวกๆ ขึ้นมาจัดให้เข้าที่ ปลายนิ้วเรียวแกร่งปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของเรนออกให้อย่างเบามือ ความนุ่มนวลที่แฝงมากับสัมผัสนั้นทำให้คนปากเก่งถึงกับพูดไม่ออก ลมหายใจของเรนติดขัดไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ปกติมักจะเย็นชา แต่วินาทีนี้กลับมีประกายบางอย่างที่เขารู้สึกได้ว่ามัน ‘ไม่เหมือนเดิม’ "คนป่วยควรจะพัก ไม่ใช่มาเดินเพ่นพ่านในครัว" คินน์กล่าวเสียงเรียบ แต่สายตากลับสำรวจรอยช้ำจางๆ บนต้นคอของอีกฝ่ายอย่างถือสิทธิ์ "ถ้าอยากกินอะไร ทำไมไม่บอกแม่บ้าน ทำไมต้องลงมือเองให้เหนื่อย" "ผมไม่ใช่คนง่อย และผมก็ไม่ได้อยากรับการปรนนิบัติจากคุณขนาดนั้น" เรนสวนกลับทันควัน พยายามถอยห่างแต่ก็ติดผนังห้องครัว "ที่ทำอยู่เนี่ย ไม่ได้ทำเพราะอยากให้คุณมาสนใจหรอกนะ แค่อยากทำอะไรแก้เบื่อเท่านั้นแหละ" "ปากเก่ง" คินน์พึมพำ เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เรนสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของชายหนุ่ม "เอาเถอะครับ จะปากเก่งไปถึงไหนผมก็ไม่ว่า แต่ถ้ายังดื้อดึงไม่ยอมกินยาที่วางไว้บนโต๊ะทำงาน... ผมมีวิธีลงโทษที่ทำให้คุณลุกจากเตียงไม่ได้ไปอีกสองวันแน่" คำขู่ที่ดูเหมือนจะดุร้ายกลับแฝงไปด้วยความห่วงใยที่คินน์แสดงออกไม่เป็น เรนเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันเข้าจริงๆ นี่เขาแพ้ทางคนเผด็จการแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยพันธสัญญาเรื่องเงินกำลังถูกถักทอด้วยเส้นใยบางอย่างที่ลึกซึ้งและยากจะตัดขาด คินน์ปล่อยมือจากผ้ากันเปื้อนแล้วเดินไปหยิบแก้วน้ำวางบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะหยิบยาเม็ดหนึ่งขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากของเรน "อ้าปากครับ อย่าให้ผมต้องใช้กำลัง" เรนจ้องมองดวงตาของคินน์อย่างหาเรื่อง แต่ท้ายที่สุดก็ยอมเปิดปากรับยาและดื่มน้ำตามอย่างว่าง่าย การกระทำที่ดูเหมือนการปรนนิบัติแบบบังคับนี้ มันกลับสร้างความสั่นไหวในใจของทั้งคู่จนบรรยากาศในห้องครัวเงียบเชียบลงอย่างน่าประหลาด ทว่า ความเงียบนั้นกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากโถงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงเคาะประตูบานเลื่อนที่เปิดอ้าออกทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต "คุณคินน์ครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ... ทางหุ้นส่วนหลักที่ฝรั่งเศสต้องการยกเลิกสัญญาด่วนที่สุด เพราะมีคนปล่อยข่าวลือเรื่องบริษัทเรากำลังประสบปัญหาขาดทุนหนัก!" คินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เคยมีความอ่อนโยนชั่ววูบเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมในทันที เขาหันกลับไปมองคนสนิทที่ยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู ก่อนจะเบนสายตากลับมาสบตาเรนที่ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น เรนเบิกตากว้างเมื่อเห็นแววตาที่คินน์ส่งมาให้ มันเป็นแววตาที่เขารู้สึกคุ้นเคย... ความเย็นชาที่เคยมีกลับมาแทนที่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันลึกซึ้งกว่าเดิม เพราะมันมีแววของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสนิทนั้น "เรน" คินน์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "คืนนี้ล็อคห้องให้ดี อย่าให้ใครเข้ามา... แม้แต่ผมเองก็ตาม" พูดจบเขาก็เดินสวนผ่านร่างของลูกน้องออกไป ทิ้งให้เรนยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารที่ยังปรุงไม่เสร็จ ความสับสนตีรวนอยู่ในอกเมื่อเขารู้สึกได้ว่า ‘ดีล’ ของพวกเขากำลังเผชิญกับพายุใหญ่ที่มากกว่าแค่เรื่องเงินทอง และบางที... สิ่งที่เขากำลังหวั่นไหวอยู่ตอนนี้ อาจจะไม่ใช่แค่เกมรักที่เขาสามารถถอนตัวได้เมื่อจบสัญญาเสียแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบททดสอบความรักของคินน์และเรนไปพร้อมกับดรากอนไรเดอร์นะครับ!