จูบแรกท่ามกลางสายฝน

เสียงฟ้าร้องคำรามก้องราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ สะท้อนก้องผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง หยดน้ำฝนที่กระหน่ำซัดสาดเข้ามาไม่ขาดสายสร้างบรรยากาศอับทึบและบีบคั้นหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าความอึดอัดภายนอกนั้นยังเทียบไม่ได้เลยกับแรงกดดันมหาศาลที่กำลังแผ่ซ่านอยู่ระหว่างคนสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันในความสลัว เรนถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ไม่มีทางหนีอีกต่อไปแล้ว เมื่อคินน์ก้าวเข้ามาประชิดด้วยดวงตาคมกริบทรงอำนาจที่เวลานี้เต็มไปด้วยประกายความดุดันและร้อนรุ่มแปลกประหลาด "ถอยไปนะ คุณคินน์... บอกให้ถอยไง!" เรนเอ่ยเสียงแข็ง พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงเอาไว้ภายใต้ท่าทีอวดดีเช่นเคย แต่มือเรียวกลับกำชายเสื้อเชิ้ตของตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ ฟ้องชัดถึงความตื่นตระหนกที่พยายามฝืนควบคุม คินน์ไม่ยอมถอยตามคำสั่ง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาจนระยะห่างแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ มือหนายื่นออกไปทาบลงบนผนังข้างศีรษะของคนตัวเล็กกว่า เป็นการกักขังเรนไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ กลิ่นน้ำหอมบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายฝนจางๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวชวนให้ใจเต้นรัวอย่างไร้เหตุผล "ปากเก่งนักนะเรน..." คินน์เอ่ยเสียงต่ำพร่า ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างถือดี "เวลาโกรธ... เธอชอบทำหน้าแบบนี้ใส่ฉันทุกทีรู้ตัวไหม" "มันเรื่องของผม! หลบไป ผมจะกลับห้อง" เรนเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาวาววับไม่ยอมแพ้ ทั้งที่หัวใจข้างในเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความดื้อรั้นและท่าทีท้าทายนั้นคือเกราะป้องกันตัวตามธรรมชาติของเรน แต่สำหรับคินน์แล้ว มันกลับเป็นตัวจุดชนวนชั้นดีที่ทำให้ความอดทนที่สะสมมานานขาดผึ่ง "ไม่ต้องกลับ..." คินน์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและจริงจังจนน่ากลัว "อยู่ตรงนี้... กับฉัน" "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่ง—" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อคินน์โน้มใบหน้าลงมาปิดกั้นริมฝีปากที่กำลังต่อล้อต่อเถียงนั้นด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนไปชั่วขณะ เรนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความประหลาดใจพุ่งพล่านจนลืมขัดขืนไปชั่วขณะ สัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาไม่ได้รุนแรงป่าเถื่อน แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหา ดุดัน และเรียกร้องจนทำให้ลมหายใจสะดุด กลิ่นอายความดื้อรั้นที่เคยมีถูกละลายหายไปกับรสจูบที่ลึกซึ้งและเนิ่นนาน คินน์ขยับริมฝีปากไล้ตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนจากผนังมาโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น ราวกับกลัวว่าคนในอ้อมแขนจะสลายหายไปกับสายฝนภายนอก แรงกดดันที่ถาโถมเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เรนพยายามตั้งสติ รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักอกแกร่งออกเบาๆ ทว่ากลับไม่ได้ผล คินน์ยิ่งเพิ่มแรงรั้งร่างบางให้แนบชิดยิ่งขึ้น ความตื่นตระหนกเปลี่ยนเป็นความเคลิบเคลิ้มอย่างน่าละอาย หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธ กลับแปรเปลี่ยนเป็นจังหวะเดียวกันกับหัวใจของคนที่กำลังขโมยลมหายใจของเขาไปอย่างไร้ทางสู้ ในเสี้ยววินาทีนั้น ไม่มีบทสัญญาทาส ไม่มีนายจ้าง ไม่มีลูกหนี้ มีเพียงความรู้สึกดิบเถื่อนและจริงแท้ที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากของความเย็นชา คินน์ผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวรดพวงแก้มเนียน ก่อนจะผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างอาลัยอาวรณ์ สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำและหอบสะั่นด้วยความตื่นตระหนก เรนยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่บวมเจ่อเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววสับสนระคนขัดเขินจนทำตัวไม่ถูก ปากที่เคยเก่งกาจกลับปิดสนิทสนมไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาในสถานการณ์ที่เกินจะรับมือเช่นนี้ คินน์จ้องมองปฏิกิริยานั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เจือความรู้สึกบางเบา ลมหายใจของเขายังคงติดขัดเล็กน้อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจที่ได้ทำตามใจตัวเองเป็นครั้งแรก "ทีนี้... ยังจะเถียงฉันอีกไหม" คินน์กระซิบเสียงนุ่มชิดใบหู เรนหันขวับมามองค้อนด้วยความฮึดฮัดกลบเกลื่อนความเขินอาย อ้าปากเตรียมจะสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบตามนิสัยเดิม ทว่าก่อนที่เสียงหวานจะได้หลุดลอดจากริมฝีปาก เสียงกริ่งประตูหน้าห้องพักผ่อนส่วนตัวก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ทำลายความเงียบงันและบรรยากาศอันตึงเครียดโรแมนติกนั้นลงอย่างไม่ไว้หน้า *ติ๊ง... ต่อง...* คินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ขณะที่เรนสะดุ้งสุดตัวราวกับหลุดพ้นจากมนต์สะกด และในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องที่ระบบรักษาความปลอดภัยถูกปลดล็อกไว้ล่วงหน้าก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างวิสาสะ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้องรับแขก พร้อมเอ่ยทักเสียงใสโดยไม่มองบรรยากาศรอบตัวเลยแม้แต่น้อย "พี่คินน์คะ แนนเอาเอกสาร—" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของคินน์และเรนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ! - **ดรากอนไรเดอร์**