คนปากร้ายกับยัยตัวดี

"ถ้าคุณยังไม่ถอยออกไปในสามวินาทีนี้ ผมจะถือว่าคุณจงใจล่วงละเมิดทางเพศ และสัญญาระหว่างเราจะถือเป็นโมฆะเพราะความประพฤติทุจริตของคู่สัญญา" เสียงใสที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้มีความสั่นเครือเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... เรนกำลังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของคนที่ค่อมอยู่เหนือร่างด้วยแววตาที่ท้าทาย ชนิดที่ต่อให้เลขาหนุ่มหน้าตาตื่นที่ยืนแข็งค้างอยู่หน้าประตูจะมองเห็นทุกกระเบียดนิ้ว เรนก็ไม่ได้คิดจะแสดงท่าทีตื่นตระหนกออกมาให้เสียฟอร์ม คินน์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันคมอยู่ห่างจากแก้มเนียนเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาคู่คมไหววับด้วยความรู้สึกซับซ้อน ชายหนุ่มผละตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว ปรับสีหน้าและสูทเนื้อดีให้กลับมาเรียบตึงอย่างไร้ที่ติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ "ออกไปรอข้างนอกก่อน... ธีรภัทร" คินน์ออกคำสั่งเสียงเรียบ โดยไม่แม้แต่จะหันไปมองลูกน้องที่กำลังหน้าซีดเผือด "เอ่อ... ครับท่านประธาน ผมขอโทษครับที่เข้ามาโดยไม่เคาะ..." เลขาหนุ่มก้มหน้าหลบสายตา รีบหมุนตัวถอยกรูดออกไปแล้วปิดประตูห้องรับแขกสนิท เหลือเพียงความเงียบงันที่ทิ้งระเบิดเวลาไว้กลางห้อง เรนยันตัวลุกขึ้นปัดกั้นเสื้อผ้าตัวเองเบาๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มหยันขึ้นมาอย่างได้ใจ "ลูกน้องคุณคงคิดไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้วมั้งครับคุณคินน์ หรือว่า... จริงๆ แล้วคุณตั้งใจจะสร้างภาพให้คนอื่นเข้าใจผิดตั้งแต่แรก เพื่อจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบข้อตกลงบ้าๆ นั่น?" "อย่าสำคัญตัวให้มันมากนักเลยเรน" คินน์หันกลับมาเผชิญหน้า มือหนาสอดเข้ากระเป๋ากางเกงสแล็คเพื่อซ่อนอาการขบขันแกมหมั่นไส้ในความอวดดีของคนตรงหน้า "ผมแค่สะดุดพรม... แล้วบังเอิญว่าคุณมันเกะกะขวางทางสายตาพอดี" "สะดุดพรมท่าพรมจูบสิไม่ว่า" เรนสวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะที่ได้กวนประสาทคนตรงหน้าให้หลุดมาดขรึม "เอาเถอะครับ จะสะดุดอะไรก็ช่าง แต่ในเมื่อตอนนี้เราเคลียร์เรื่องสถานะบ้าๆ นี่กันชั่วคราวแล้ว ผมว่าเรามาคุยเรื่อง... กฎการอยู่ร่วมกันใต้ชายคาเดียวกันดีกว่า" เรนเดินน่องเรียวยาวไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานขึ้นมาสไลด์หน้าจอด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ผิดกับคินน์ที่ยืนกอดอกมองตามทุกฝีก้าวด้วยสายตาจับผิด "ผมตรวจเช็คสัญญาทาสฉบับนี้เรียบร้อยแล้วนะครับคุณคินน์ ในฐานะที่ผมเป็น 'ผู้อยู่อาศัย' ตามพันธะทางการเงิน ไม่ใช่ 'นักโทษเด็ดขาด' ฉะนั้น ผมมีสิทธิเสรีภาพเต็มที่ในการจัดการพื้นที่ส่วนกลาง... รวมถึงการเลือกซื้อของเข้าบ้าน" คินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย "คุณหมายความว่ายังไง?" "หมายความตามนี้ครับ..." เรนพลิกหน้าจอให้เห็นรายการสั่งซื้อสินค้าออนไลน์จำนวนหลายรายการที่เพิ่งทำ1การอนุมัติไปสดๆ ร้อนๆ "ผมจัด1การซื้อของเข้าบ้านให้คุณเรียบร้อยแล้ว เพื่อแสดงความใส่ใจในฐานะเพื่อนร่วมบ้านที่ดี... หวังว่าคุณจะชอบนะ" คินน์ก้าวเข้าไปใกล้เพื่อมองหน้าจอในมือของเรน และวินาทีนั้นเอง... คิ้วเข้มก็ได้รูปก็กระตุกเกร็งขึ้นอย่างรุนแรง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อกวาดสายตาอ่านรายการสิ่งของเหล่านั้น *น้ำพริกปลาร้าสูตรแมงดาเผา (แพ็คโหล), ทุเรียนหมอนทองแกะเนื้อพร้อมทาน (5 กล่องใหญ่ไซส์พรีเมียม กลิ่นตีทะลุจอ), กะปิคลองโคนเกรดส่งออก, และปลากรอบสมุนไพรกลิ่นฉุนรุนแรง* "เรน!" เสียงทุ้มต่ำตวาดลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบฉายแววเกรี้ยวกราดจนน่ากลัว "คุณกล้าดี ỷังไงสั่งของพวกนี้เข้าบ้านผม!" เรนกะพริบตาปริบๆ แสร้งทำเป็นตีหน้าซื่อตาใส ไหล่บางไหวเบาๆ อย่างไม่ยี่หระ "อ้าวนั่น... คุณคินน์บอกเองไม่ใช่เหรอครับว่าผมมีสิทธิใช้พื้นที่บ้านได้ตามใจชอบ แล้วอีกอย่าง ของพวกนี้คือของโปรดของผมทั้งนั้น คุณเป็นเจ้าของบ้านใจดี ก็คงไม่ใจร้ายกีดกันความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของผมหรอกจริงไหมครับ?" "คุณก็รู้ว่าผมเกลียดกลิ่นทุเรียนกับของหมักดองพวกนี้แค่ไหน!" คินน์ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความโมโหจนลืมตัว ร่างสูงใหญ่กดดันด้วยออร่าความน่ากลัวที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง "ยกเลิกคำสั่งซื้อเดี๋ยวนี้!" "อุ๊ย... เสียใจด้วยนะครับ" เรนยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แสร้งทำเป็นยกมือขึ้นทาบอก "สินค้าแพ็คส่งเรียบร้อย กำลังเดินทางมาส่งที่หน้าคฤหาสน์หรูของคุณภายในอีกสิบนาทีนี้แล้วครับ... เตรียมตัวรับความหอมฟุ้งกระจายทั่วห้องรับแขกได้เลยนะคุณชาย" "คุณนี่มัน..." คินน์หมดคำจะพูด มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าแท็บเล็ตในมืออีกฝ่ายมา cancels ออเดอร์ด้วยตัวเอง แต่เรนไวกว่า ชายหนุ่มหมุนตัวหลบไปอีกทางอย่างคล่องแคล่ว จนสะโพกมนไปชนเข้ากับมุมโต๊ะทำงาน เสียงของตกกระทบดังขึ้นเบรกอารมณ์เดือดดาลของทั้งคู่ให้ชะงักกึก กล่องกำมะหยี่สีดำใบเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารตกลงมาเปิดออกบนพื้นพรม เผยให้เห็นแหวนเพชรน้ำงามดีไซน์เรียบหรูที่สลักชื่อย่อตัวอักษร 'K & R' ไว้ด้านในอย่างประณีต ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันที เรนก้มมองแหวนวงนั้นสลับกับใบหน้าของคินน์ที่ตอนนี้สีหน้าเคร่งเครียดตึงเปรี๊ยะ แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด คินน์นิ่งงิ่งไปชั่วขณะ ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นราวกับความลับที่อุตส่าห์เก็บซ่อนไว้ถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาอย่างไรอย่างนั้น "นี่มัน..." เรนชะوกตัวลงหยิบกล่องแหวนขึ้นมาพิจารณาช้าๆ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างประหลาดเมื่อเห็นตัวอักษรย่อบนนั้น "คุณคินน์... อธิบายหน่อยสิครับว่าแหวนวงนี้มาอยู่ในห้องทำงานของคุณได้ยังไง? และตัว R นี่... หมายถึงใครกันแน่?" คำถามนั้นแขวนลอยอยู่กลางอากาศ ไร้ซึ่งคำตอบจากปากของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ทว่าก่อนที่คินน์จะทันได้เอ่ยปากแก้ตัว เสียงกริ่งประตูหน้าบ้านที่ดังลั่นพร้อมกับเสียงตะโกนแจ้งเตือนจากระบบสมาร์ทโฮมก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ *(ระบบบ้านอัจฉริยะ): "แจ้งเตือนครับ... พัสดุจำนวน 5 รายการจากบริการเดลิเวอรี มาถึงหน้าประตูหลักแล้วครับ"* เรนหันไปยิ้มกริ่มให้คินน์ทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "ของมาส่งพอดีเลย... งั้นผมขอตัวไปต้อนรับ 'ความหอม' ของผมก่อนนะครับ คุณชาย" พูดจบ เรนก็หมุนตัวเดินน่องยาวผ่านร่างสูงโปร่งออกไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้คินน์ยืนกำหมัดแน่นอยู่ลำพังในห้องทำงาน พร้อมกับความลับที่เกือบจะถูกเปิดเผยทั้งหมด... แต่ทว่า ในจังหวะที่เรนกำลังจะเอื้อมมือเปิดประตูห้องรับแขกเพื่อออกไปรับพัสดุกลิ่นทุเรียนมรณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครอีกคนที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้การนัดหมาย พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูที่เอ่ยทักขึ้นจากโถงทางเดิน ก็ทำให้ทั้งเรนและคินน์ต้องแข็งค้างราวกับถูกสาป! "อ้าว... คินน์ ลูกชายแม่! ทำไมบ้านถึงได้มีกลิ่นประหลาดๆ แบบนี้ล่ะจ๊ะ... แล้วนี่หนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักคนนี้เป็นใครกัน... แฟนหนูเหรอ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทและคอมเมนต์สนับสนุน "ดรากอนไรเดอร์" คนนี้เสมอนะครับ!