สงครามในห้องครัว

"นี่คุณเรียกว่า 'อาหาร' หรือ 'ความพยายามในการฆาตกรรม' กันแน่ครับ?" เสียงทุ้มต่ำของคินน์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องครัวทันทีที่เขาใช้นิ้วเขี่ยเศษซากของไข่เจียวที่เกรียมจนเกือบเป็นถ่านในจาน เขามองมันด้วยสายตารังเกียจราวกับเป็นสารเคมีอันตรายมากกว่าจะเป็นมื้อเช้าที่ผมตั้งใจทำ ผมขยับตัวยืนกอดอก พิงเคาน์เตอร์หินอ่อนพลางเลิกคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน "ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องกินครับ คุณคินน์ ผมไม่ได้เอาปืนจ่อหัวบังคับให้คุณต้องชิมฝีมือผมสักหน่อย" "ผมจ่ายเงินจ้างคุณมาดูแลความเป็นอยู่ ไม่ใช่ให้มาทดลองสารพิษในครัว" คินน์วางส้อมลงเสียงดัง 'เคร้ง' เขาหันมาเผชิญหน้ากับผมเต็มตา นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นเย็นเยียบแต่ทว่ากลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ในอก "รสนิยมการกินของคนระดับผม มันไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมาหยามกันได้ง่ายๆ โดยเฉพาะกับคนที่ทำอาหารเหมือนโกรธกระทะแบบนี้" "ระดับคุณ?" ผมแค่นหัวเราะพลางก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ระยะห่างที่ลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขามันบีบหัวใจให้เต้นผิดจังหวะ แต่ผมก็ยังเชิดหน้าท้าทาย "ระดับคุณมันก็แค่คนที่เรื่องมากจนน่ารำคาญครับ ถ้าอยากกินของดีนัก ทำไมไม่ไปจ้างเชฟมิชลินสตาร์มาเป็นเบ๊ล่ะครับ จะมาเซ็นสัญญาจ้างเด็กวัดอย่างผมไปทำไม?" คินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาเขาไล่สำรวจใบหน้าผมอย่างถือดี ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาจนปลายจมูกของเราแทบจะแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงโหนกแก้ม ผมสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่เขาส่งผ่านมา เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับรุกคืบเข้ามาจนผมต้องเอนหลังพิงเคาน์เตอร์แน่น "เพราะผมชอบเห็นคุณดิ้นพล่านเวลาถูกขัดใจยังไงล่ะ" เสียงเขากระซิบชิดริมฝีปาก "มันน่าสนใจกว่าอาหารรสเลิศราคาแพงเยอะ" ผมจ้องเขากลับด้วยสายตาที่กร้าวขึ้น "งั้นเหรอครับ? ถ้าชอบดูนัก ก็เตรียมใจไว้ให้ดีเถอะ เพราะหลังจากนี้ ผมจะเสิร์ฟแต่ของที่ 'น่าสนใจ' ให้คุณกินจนจำไม่ลืมเลย" ผมผลักอกเขาออกเต็มแรงแล้วคว้าชามไข่เจียวใบนั้นเทลงถังขยะต่อหน้าต่อตาเขา ก่อนจะคว้าตะหลิวขึ้นมาใหม่ด้วยแววตาเอาเรื่อง ผมไม่ใช่คนยอมคน และในครัวนี้ สถานะของผมคือคนคุมเกม ไม่ใช่เหยื่อของความเผด็จการของเขา "คุณจะทำอะไร?" คินน์ถาม พลางกอดอกมองดูผมที่กำลังหยิบวัตถุดิบต่างๆ ออกมาด้วยความคล่องแคล่ว "ทำในสิ่งที่คน 'ระดับคุณ' จะลืมไม่ลงไงครับ" ผมตอบกลับโดยไม่หันไปมอง มือระวิงกับการหั่นผักและเตรียมเครื่องปรุง กลิ่นหอมของเนยและเครื่องเทศเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงตะหลิวกระทบกระทะที่เป็นจังหวะดุดันราวกับกำลังประกาศศึก คินน์ไม่ได้ออกไปไหน เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม เฝ้ามองผมผ่านสายตาที่อ่านไม่ออก บางครั้งผมแอบเห็นเขาขมวดคิ้ว บางครั้งก็เห็นเขาเผลอเม้มปากแน่น ความกดดันในห้องเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความตึงเครียดที่เจือไปด้วยความกระหายบางอย่าง สิบนาทีผ่านไป จานข้าวผัดสีสันจัดจ้านพร้อมไข่ดาวขอบกรอบสีทองอร่ามก็ถูกวางลงตรงหน้าเขา ผมไม่พูดอะไร เพียงแค่ยื่นช้อนให้เขาด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก "เชิญครับ พิสูจน์ให้เห็นหน่อยว่าลิ้นของคุณมันวิเศษสมคำร่ำลือ หรือจริงๆ แล้วมันก็แค่ลิ้นที่ใช้ไว้พ่นแต่คำด่าทอคนอื่น" คินน์มองจานอาหารสลับกับใบหน้าผม เขาหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวเข้าปากอย่างช้าๆ ท่าทีของเขาดูนิ่งสงบจนน่ากลัว ผมลุ้นระทึกอยู่ในใจ... หรือมันจะเผ็ดไป? หรือเค็มไป? ผมพลาดตรงไหนหรือเปล่านะ? เขากลืนอาหารลงคอแล้วเงยหน้าขึ้นจ้องผม สายตานั้นไม่มีความเกรี้ยวกราดเหลืออยู่เลย มันกลับเต็มไปด้วยความซับซ้อนอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "รสชาติ..." เขาเว้นจังหวะไปนานจนผมใจเสีย "มันจัดจ้านจนแทบเสียสติ เหมือนกับนิสัยของคุณไม่มีผิด" "ผมจะถือว่านั่นเป็นคำชมนะครับ" ผมตอบเสียงเรียบ "อย่าเพิ่งดีใจไป" คินน์ขยับตัวลุกขึ้นยืนกะทันหัน ความสูงที่มากกว่าทำให้เขาดูเหมือนยักษ์ใหญ่ที่กำลังจะกลืนกินผม "นั่นเป็นแค่อาหารมื้อแรก และผมตัดสินใจแล้วว่า... นับจากวินาทีนี้ไป คุณห้ามเดินออกจากห้องครัวนี้ไปไหนจนกว่าผมจะบอกว่า 'พอ'" ผมทำท่าจะแย้ง แต่เขากลับก้าวเข้ามาประชิดตัวผมอีกครั้ง มือแกร่งคว้าข้อมือผมไว้แน่นแล้วตรึงติดกับผนังห้องครัว จังหวะหัวใจผมกระตุกวาบเมื่อเห็นบุคคลที่สามเดินนิ่งเข้ามาในห้องครัวผ่านทางประตูบานเลื่อน... หญิงสาวที่ดูเนี้ยบกริบและเป็นคนที่ผมไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้ "คินน์คะ? นี่เธอคือใครคะ?" คินน์ไม่ปล่อยมือจากข้อมือผม เขากลับกระชับแน่นขึ้นพร้อมกับยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น "คนใช้ส่วนตัวคนใหม่น่ะครับ... ที่ทำอาหารได้ 'รสชาติจัดจ้าน' จนผมถอนตัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้านะครับ ดรากอนไรเดอร์สัญญาว่าจะจัดหนักกว่าเดิมครับ!