ปาร์ตี้หน้ากากอำพรางใจ

เสียงกระซิบกระซาบในห้องโถงจัดเลี้ยงหรูหราอลังการระดับเจ็ดดาวเงียบเสียงลงทันที เมื่อบานประตูไม้สักทองแกะสลักลวดลายวิจิตรเปิดออก ปรากฏร่างของหญิงสาวในชุดราตรีลองยอนสีมรกตเข้ารูป ที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างสง่างาม ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคู่ในงานไม่ใช่เพชรเม็ดโตบนข้อมือ หรือความเนี้ยบของดีไซน์ชุด หากแต่เป็นรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ และสายตาคมกริบที่กวาดมองเหล่าไฮโซผู้ดีตีนแดงทั้งหลายราวกับพวกเขากำลังยืนอยู่บนลานประลอง รินรดาไม่ได้มาในฐานะแขกหางแถว หรือวิศวกรสาวที่ต้องคอยก้มหัวรับงานก่อสร้างจากใครหน้าไหนอีกต่อไปแล้วค่ะ คืนนี้เธอก้าวเข้ามาเคียงข้าง คิรากร ประมุขหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้าน ในฐานะ "คู่ชีวิต" และคนสำคัญที่สุดอย่างเป็นทางการ "อุ๊ยตาย... นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่วิศวกรตกถังข้าวสารนี่เอง กล้าดียังไงถึงเอาหน้าด้านๆ เข้ามาเหยียบงานสังคมระดับนี้ได้ยะ รินรดา" เสียงแหลมสูงที่เจือความอิจฉาริษยาจนล้นปรี่ดังขึ้นขัดจังหวะ เมธาวี ก้าวออกมาจากกลุ่มไฮโซสาวด้วยชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ตั้งใจจะขโมยซีน แต่กลับกลายเป็นความพยายามที่น่าสมเพชเมื่อเทียบกับออร่าความแพงระยับที่แผ่ออกมาจากตัวของรินรดาในเวลานี้ เมธาวีเหยียดริมฝีปากมองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ "คิดว่าเกาะซีอีโอคิรากรแล้วจะกลายเป็นคนชั้นสูงขึ้นมาจริงๆ เหรอจ๊ะ? สันดานคนเคยจับปูนผสมคอนกรีต มันก็ยังเป็นได้แค่น้ำซุปก้นหม้อวันยันค่ำนั่นแหละค่ะ" บรรยากาศรอบข้างพลันเยียบเย็นลงทันตาเห็น บรรดาแขกเหรื่อต่างพากันกลั้นหายใจ รอดูว่าผู้หญิงปากร้ายอย่างรินรดาจะแก้เกมอย่างไร หรือจะร้องไห้วิ่งหนีอับอายขายหน้าออกไปจากงาน ทว่ารินรดากลับเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นนิดๆ เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบโต้ คิรากรที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างกายก็ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกราบกวาดมองเมธาวีด้วยแววตาเยียบเย็นราวกับกำลังมองมดปลวกไร้ค่า "ปากเก่งดีนี่เมธาวี..." คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่ากลัวจนคนฟังขนหัวลุก "แต่ก่อนจะไปวิจารณ์คนอื่น ช่วยหันไปมองสติปัญญาตัวเองในกระจกเงาเสียก่อน ว่าบริษัทของครอบครัวเธอกำลังจะถูกฉันซื้อกิจการเพื่อเอาไปทำเป็นที่จอดรถขยะเมื่อไหร่ดีล่ะ?" คำพูดเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งกรีดลงกลางใจเมธาวีจนหน้าซีดเผือด ไฮโซสาวอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัวในอำนาจเงินตราของผู้ชายตรงหน้า รินรดาก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความสะใจ เธอเอียงคอมองเมธาวีด้วยรอยยิ้มหวานหยดแต่เย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ "ขอบคุณสำหรับคำชมเรื่องจับปูนผสมคอนกรีตนะคะคุณเมธาวี เพราะอย่างน้อยตึกสูงระฟ้าที่พวกคุณยืนกระดิกเท้าสังสรรค์กันอยู่นี่ ก็สร้างมาจากมันสมองและหยาดเหงื่อของฉัน... ผิดกับคุณ ที่วันๆ ดีแต่เอาเงินพ่อแม่มาผลาญเล่นไปวันๆ แถมยังสมองกลวงจนไม่รู้ด้วยซ้ำว่า หุ้นบริษัทตระกูลตัวเองกำลังดิ่งลงเหวเพราะความโง่เขลาของตัวเอง" "แก... อีวิศวกรสารเลว!" เมธาวีกรีดร้องด้วยความเหลืออด เงื้อมือขึ้นหมายจะพุ่งเข้ามาตบหน้าซีกซ้ายของรินรดาให้หายแค้น หมับ! มือหนาของคิรากรคว้าข้อมือของเมธาวีไว้กลางอากาศ บีบแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นเบาๆ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนเมธาวีน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวด "อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องภรรยาของฉัน..." คิรากรเน้นย้ำทีละคำ น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมไร้ความปรานี "ไม่อย่างนั้น ฉันจะทำให้ตระกูลของเธอพังพินาศจนไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอนภายในคืนนี้!" แรงกดดันในห้องโถงพุ่งถึงขีดสุด ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทุกสายตาจับจ้องมาที่คู่รักมหาเศรษฐีผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ รินรดายกมือขึ้นคล้องแขนแกร่งของคิรากรไว้แน่น ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างผู้ชนะที่แท้จริง เกมนี้เธอนอกจากจะไม่เพลี่ยงพล้ำแล้ว ยังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของศัตรูให้จมดินได้อย่างงดงาม แต่ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันและความสะใจที่ยังไม่ทันจางหาย เสียงปรบมือช้าๆ และกังวานก็ดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียงชั้นสอง "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงครับ... ท่านซีอีโอผู้ยิ่งใหญ่ กับวิศวกรสาวผู้ทะเยอทะยาน" ร่างสูงโปรดของชายปริศนาในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และดวงตาคู่ที่รินรดาไม่มีวันลืม... ผู้ชายคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วจากชีวิตเมื่อสามปีก่อน! คิรากรหรี่ตาลงอันตรายทันทีเมื่อเห็นท่าทีคุกคามนั้น ขณะที่รินรดาถึงกับหน้าถอดสี ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ เมื่อชายคนนั้นเอמהชื่อเรียกเธอด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ไม่เจอกันนานเลยนะ... รินรดาภรรยาเก่าของฉัน จำสามีคนนี้ไม่ได้แล้วหรือไง?" ด้วยรักจากใจ... ไอศกรีมมินต์ช็อกค่ะ