ศึกนี้ไม่มีใครยอมใคร

"สามนาทีที่ว่า... นับถอยหลังไปสิบวินาทีแล้วนะคะ ท่านประธานคิรากร" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันราวกับป่าช้าในห้องประชุมใหญ่ รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองหน้าจอแท็บเล็ตของตนเอง ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับร่างสูงสง่าของซีอีโอหนุ่มผู้กุมอำนาจการเงินครึ่งประเทศ บนหน้าจอแสดงผลขนาดยักษ์กลางห้องประชุมเวลานี้ ตัวเลขหลักแสนล้านยังคงกะพริบแสงสีทองเรืองรอง ข้อมูลการเข้าซื้อกิจการถูกบีบอัดด้วยอัลกอริทึมระดับทหารผ่านศาลายักษ์ใหญ่ทางเทคโนโลยี แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนเมธาวี ไฮโซสาวผู้พยายามเหยียดหยามรินรดามาตลอด Face สีซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริกจนแทบควบคุมไม่อยู่ "เป็นไปไม่ได้... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" เมธาวีหวีดร้องออกมาอย่างหมดมาด เธอกำกระเป๋าแบรนด์เนมในมือแน่นจนข้อ นิ้วขาวซีด "คุณรินรดาเป็นแค่ผู้รับเหมา... ยะ... ยัยวิศวกรบ้านนอก จะเอาปัญญาที่ไหนมาฮุบโปรเจกต์นี้! คุณคิรากรคะ อย่าไปบ้าจี้ตามนังนี่นะคะ มันก섬กราม..." "หุบปากเสียเถอะค่ะ คุณเมธาวี" คิรากรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายต้องกลืนคำพูดกลับลงคอไปทันที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงหันมาจ้องมองวิศวกรสาวที่ยืนกอดอกเชิดหน้าท้าทายเขาอย่างไม่เกรงกลัว นี่คือครั้งแรกในรอบหลายปี ที่มีผู้หญิงกล้าท้าทายอำนาจเงินตราของเขาต่อหน้าบอร์ดบริหารนับร้อยชีวิต ปกติแล้วมีแต่คนคลานเข่าเข้ามาประจบประแจง แต่นี่... รินรดากลับใช้รอยยิ้มเยาะหยันและสมองอันปราดเปรื่องในการตบหน้าเขาฉาดใหญ่ด้วยงบประมาณก่อสร้างที่คำนวณมาอย่างแม่นยำรา과จับวาง "เธอรู้ตัวไหมรินรดา ว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร" คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทตัดเย็บชั้นดีก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละก้าว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความกดดันจากอำนาจเงินตราพัดปะทะใบหน้าของเธอ แต่รินรดากลับไม่มีทีท่าถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว "รู้สิคะ รู้ดีด้วยว่าท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่กำลังจะเสียหน้าครั้งใหญ่ ถ้าโปรเจกต์สะพานข้ามแม่น้ำของฉันถูกปฏิเสธด้วยเหตุผลไร้สาระพวกนั้น" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาสีเข้มไม่มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความท้าทายที่ทำเอาหัวใจของซีอีโอหนุ่มกระตุกวูบอย่างประหลาด "ถ้าคิดจะซื้อตัวฉันด้วยเงินล้าน... ขอโทษทีนะคะ วิศวกรอย่างฉันมีศักดิ์ศรีมากกว่าจะขายวิญญาณให้คนเผด็จการ" "ปากเก่งเสียจริงนะ..." คิรากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้มของเธอ ทว่ารินรดากลับไม่หลบตา เธอกลับส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้รู้สึกหมั่นไส้แกแกมเอ็นดูในเวลาเดียวกัน "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ... คนที่กล้าต่อปากต่อคำกับฉัน มักจะไม่ได้กลับออกไปมือเปล่า" "งั้นก็เชิญฟ้องล้มละลายฉันได้เลยค่ะ ถ้าปัญญาถึง!" รินรดาตอบสวนกลับทันควันอย่างไร้ความเกรงกลัว ก่อนจะคว้าแท็บเล็ตของตนเองแล้วหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องประชุม "เดี๋ยว." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจรั้งเธอไว้ รินรดาชะงักฝีเท้าแต่ยังไม่ยอมหันกลับมามอง "พรุ่งนี้... แปดโมงเช้า พบกันที่ไซต์งานก่อสร้างสะพานโซน A" คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เดาอารมณ์ไม่ออก "ในฐานะที่เธอเป็นหัวหน้าวิศวกรผู้ควบคุมงบ... ฉันจะไปตรวจงานด้วยตัวเอง อย่าให้ฉันจับผิดได้เชียวล่ะ ว่าเธอเก่งแต่ปาก" รินรดาเหลียวกลับมามองเขาด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย "ยินดีต้อนรับค่ะ ท่านประธาน... หวังว่ารองเท้าหนังราคาแพงของคุณจะไม่เปื้อนโคลนกลับไปนะคะ" สิ้นคำพูดของเธอ รินรดาก็จ้ำอ้าวออกจากห้องประชุมไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้คิรากรยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด รอยยิ้มมุมปากของซีอีโอหนุ่มจุดประกายขึ้นอย่างเงียบงัน เป็นครั้งแรกที่เขาพึงพอใจกับการถูกขัดใจขนาดนี้ แต่ความเงียบสงบในห้องประชุมยังไม่ทันได้เริ่มขึ้น เสียงแจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของคิรากรก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว หน้าจอแท็บเล็ตของเขากลับมาสว่างวาบอีกครั้ง พร้อมกับภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดที่หน้าบริษัท... รถหรูโรลส์-ройซ์สีดำสนิทคันโปรดของเขา ถูกพ่นสีสเปรย์สีแดงฉานเป็นคำว่า *“ซีอีโอเผด็จการ จ่ายค่าแรงมาซะ!”* หราอยู่เต็มฝากระโปรงรถ และร่างของเมธาวีที่วิ่งกรี๊ดกราดออกมาดูรถตัวเองด้วยความตกใจก็เป็นเพียงฉากหลัง... เพราะคนที่ยืนกอดอกพิงรถคันนั้นพร้อมถือกระป๋องสเปรย์พ่นสีด้วยรอยยิ้มสะใจ ไม่ใช่ใครที่ไหน— *รินรดา... กำลังยืนโบกมือให้กล้องวงจรปิดพร้อมส่งจูบเยาะเย้ยมาทางเขาอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดิน!* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!