วิศวกรสาวกับซีอีโอปากเสีย

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึึกที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีราคาแพงระยับไม่ได้ทำให้รินรดา สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเสียงนั้นเป็นเพียงเสียงใบไม้ร่วงข้างทาง ไม่ใช่การประกาศสงครามจากรองประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพล "แบบแปลนโครงสร้างฐานรากแบบนี้ คุณคิดตื้นเขินเกินไปหรือเปล่า คุณรินรดา? ตึกระฟ้ามูลค่าหมื่นล้าน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นหลังบ้านที่คุณจะมาทดลองทฤษฎีครึ่งๆ กลางๆ แล้วหวังว่ามันจะไม่ถล่มลงมาทับหัวคน" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยือกเย็นและเหยียดหยามของคิรากร ดังขึ้นทลายความเงียบในห้องประชุมใหญ่ ชั้น 45 ของอาคารคิรากรกรุ๊ป นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองลอดแว่นสายตาไร้กรอบมาที่เธอด้วยความดูแคลน รัศมีอำนาจและความกดดันจากซีอีโอหนุ่มผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งประเทศแผ่ซ่านจนผู้บริหารคนอื่นในห้องแทบไม่กล้าหายใจแรง รินรดาปรายตามองหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีอาการหลบตา ไม่มีแม้แต่ความหวาดกลัว รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอิ่มสวยอย่างท้าทาย "ถ้าท่านซีอีโอผู้ปราดเปรื่อง ใช้เวลาสักนิดสละสายตาอันสูงส่งมาอ่านหน้าสิบสองของรายงานวิศวกรรม แทนที่จะรีบด่วนสรุปเพื่อหาข้อบกพร่องมาดิสเครดิตฉัน คุณคงจะเห็นว่าวัสดุคอมโพสิตที่ฉันเลือกใช้ มันช่วยลดแรงสะเทือนจากแผ่นดินไหวได้ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ" รินรดาเน้นย้ำเสียงใส แต่เฉียบคมบาดลึก "หรือว่า... ตัวเลขทางสถิติมันซับซ้อนเกินกว่าสมองระดับผู้บริหารจะประมวลผลไหวคะ?" พรึบ! เสียงสูดลมหายใจเข้าพร้อมกันของเหล่าบอร์ดบริหารดังขึ้นราวกับนัดกันไว้ ทุกคนหน้าซีดเผือด ไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับคิรากรด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันระดับนี้มาก่อน โดยเฉพาะผู้หญิงที่เพิ่งก้าวเข้ามาทำงานในโครงการนี้เป็นเดือนแรก คิรากรขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน รังสีความโกรธแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ในชุดสูททักซิโด้ตัดเย็บพิเศษ เขายันมือทั้งสองข้างลงกับโต๊ะโน้มตัวเข้าหาเธอ ดวงตาสีเข้มดุดันจ้องมองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ปากดีนักนะ... คุณคิดว่าคุณเป็นใคร ถึงกล้ามาอวดดีในห้องประชุมของฉัน?" "ฉันเป็นวิศวกรโยธาผู้รับผิดชอบโปรเจกต์นี้ค่ะ และหน้าที่ของฉันคือการพูดความจริงด้วยหลักการ ไม่ใช่การก้มหัวเลียแข้งเลียขาให้คนที่ใช้อำนาจกดขี่คนอื่นอย่างไร้เหตุผล" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาวาววับไม่มีทีท่าจะยอมถอย "ถ้าคุณคิรากรไม่มีความรู้มากพอที่จะเข้าใจนวัตกรรมโครงสร้างที่ฉันเสนอ ก็กรุณาเซ็นอนุมัติแล้วเงียบปากไปซะ หรือไม่อย่างนั้น... ก็หาคนอื่นมาทำแทน แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ดอกเบี้ยค่าปรับในการยกเลิกสัญญา... บริษัทคุณคงจ่ายไม่ไหวหรอกค่ะ" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เมธาวี ไฮโซสาวทายาทตระกูลดังผู้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ ซึ่งนั่งอยู่ข้างกายคิรากร ทนดูความอวดดีของวิศวกรสาวไม่ไหวอีกต่อไป หล่อนลุกขึ้นยืนแล้วกระแทกเสียงใส่ทันที "รินรดา! เธอคิดว่าเธอกำลังคุยอยู่กับใคร! ประธานคิรากรนะยะ! ผู้ชายที่กุมชะตาชีวิตคนครึ่งประเทศ! เธอมันก็แค่ผู้หญิงบ้านๆ ที่ใช้เต้าไต่เข้ามาทำงานในตึกนี้ อย่ามาทำเป็นเก่งหน่อยเลย หน้าตาก็แค่พอดูได้ คิดว่าประธานจะพิศวาสเธอนักหรือไง!" เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอของรินรดา มันไม่ใช่เสียงหัวเราะด้วยความขบขัน แต่เป็นการหัวเราะเยาะความไร้สาระของคู่สนทนา เธอหันไปมองเมธาวีหัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินค่า ทำเอาไฮโซสาวหน้าชาดลด้วยความโกรธ "ใช้เต้าไต่เหรอคะคุณเมธาวี? อืม... ฟังดูเหมือนประสบการณ์ตรงจากคุณเสียมากกว่านะคะ ถึงได้จินตนาการบรรเจิดขนาดนี้ น่าเสียดายนะคะที่สมองกับเบ้าหน้ามันสวนทางกันลิบลับ ถ้าคุณเอาเวลามานั่งจิกกัดฉัน ไปศึกษาดูสักนิดว่าเอกสารประชาสัมพันธ์รอบล่าสุดของคุณยอดตกไปกี่ล้านแล้ว คุณอาจจะมีประโยชน์กับบริษัทมากกว่ามานั่งเห่าหอนอยู่ในนี้นะคะ" "กรี๊ด! นัง... นังสารเลว!" เมธาวีหน้าดำคร่ำเครียดจนแทบคลั่ง เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าอีกฝ่ายให้หายแค้น หมับ! ทว่ามือเรียวบางของรินรดาคว้าข้อมือของเมธาวีไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงบิดข้อมือแม้จะดูไม่มาก แต่กลับทำให้ไฮโซสาวถึงกับหน้าเหเกด้วยความเจ็บปวด รินรดากระซิบเสียงเย็นเยียบข้างหู "อย่าหาทำค่ะ มือราคาแพงของคุณอาจจะหักคามือวิศวกรอย่างฉันได้นะ" "พอได้แล้ว!" เสียงคำรามต่ำจากคิรากรหยุดความวุ่นวายทั้งหมดลง เขายืดตัวตรงด้วยความสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ก้าวเท้าช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะประชุมมาหยุดยืนประชิดตัวรินรดา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความกดดันอันตรายอบอวลอยู่รอบตัวเขา รินรดารู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากร่างสูงที่ยืนห่างเพียงคืบ แต่เธอก็ยังคงยืนหยัด ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว คิรากรก้มลงมองสบตาหญิงสาว ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามทำให้หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรวนเรเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่ดื้อรั้นและเปล่งประกายความท้าทายคู่นั้น มันมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้เขาละสายตาไม่ได้อย่างน่าหงุดหงิด "เธอคิดว่าเธอชนะงั้นเหรอ รินรดา?" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหูจนขนลุกชัน "ฉันไม่ได้สนใจเรื่องชนะหรอกค่ะ ฉันสนใจแค่ผลงาน... และความจริงที่ว่า คุณเพิ่งเสียเวลาไปห้านาทีกับการฟังคนอวดเก่งอย่างฉันพูดความจริงที่สะเทือนใจคุณ" รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้มสวนกลับไปทันควัน คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกريบหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด ผู้หญิงคนนี้กล้าหาญ... หรือโง่เขลาเบาปัญญาจนไม่รู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับใครกันแน่ แต่น่าแปลกที่หัวใจที่ด้านชามานานนับปีของเขากลับกระตุกวูบอย่างแรงด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดในกระเป๋าเสื้อสูตรของคิรากรดังขึ้นทำลายความเงียบ เขายังคงจ้องมองรินรดาไม่วางตา ก่อนจะควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความสั้นๆ จากเลขานุการส่วนตัวที่ส่งตรงมาจากชั้นใต้ดิน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ รอยยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยเลศนัยปรากฏขึ้นช้าๆ จนรินรดาเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี "เก่งได้ไม่กี่น้ำหรอก..." คิรากรพึมพำเบาๆ ก่อนจะกดหน้าจอโทรศัพท์สั่งการบางอย่างอย่างรวดเร็ว "ในเมื่อเธอพูดจาฉอดๆ ว่าฉันไม่มีปัญญาจ่ายค่าปรับ หรือบริษัทฉันจะล่มจม... ฉันก็อยากจะพิสูจน์ให้เธอดูเหมือนกัน ว่าวิศวกรปากจัดอย่างเธอ จะมีปัญญาทำโปรเจกต์นี้ให้รอดได้ยังไง... ถ้าเงินในบัญชีของฉันมันระเบิดใส่หน้าเธอจนตาค้าง" สิ้นคำพูดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็บินต่ำลงมาจอดสนิทบนลานจอดดาดฟ้าของตึก พร้อมๆ กับประตูห้องประชุมที่ถูกเปิดผางออกอย่างแรงโดยบอดี้การ์ดในชุดสูทดำนับสิบคน พร้อมแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่ประทับตราลับสุดยอดถูกวางกระแทกต่อหน้าเธอ และสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อหน้าจอโทรศัพท์มือถือทุกเครื่องในห้องประชุม รวมถึงหน้าจอแท็บเล็ตของรินรดา ปรากฏยอดเงินฝากในบัญชีกลางของคิรากรกรุ๊ปที่พุ่งทะยานขึ้นหลัก "แสนล้าน" ภายในเสี้ยววินาที พร้อมข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารกลางที่ระบุว่า... *บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัดถูกเปิดใช้งานเพื่อซื้อกิจการบริษัทของรินรดาทั้งหมดในอีก 3 นาทีข้างหน้า!* ไอศกรีมมินต์ช็อกขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความแซ่บในตอนนี้ด้วยนะคะ!