สงครามประสานงาในห้องประชุม

"แผนงานอีเวนต์ที่คุณนำเสนอมาทั้งหมดนี่... ตัดทิ้งได้เลยเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ครับคุณณิชารีย์" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของสถาปนิกหนุ่มดังขึ้นทันทีที่หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ฉายสไลด์แผ่นสุดท้ายจบลง ภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทสถาปัตยกรรมชื่อดัง บรรยากาศที่เคยราบรื่นราวกับผิวน้ำในยามไร้ลมกลับถูกแผดเผาด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ณิชารีย์ชะงักมือที่กำลังเก็บปากกาลงกระเป๋า เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ภาคินในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติกำลังมองเธอนิ่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววประเมินค่าและเหยียดหยามอยู่ในที โดยเฉพาะมุมปากหยักที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยคล้ายเย้ยหยัน ยิ่งทำให้เส้นความอดทนในสมองของเธอสั่นกระตุก ผู้จัดการอีเวนต์สาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน รอยยิ้มการค้าถูกปั้นแต่งขึ้นบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว แม้ในใจอยากจะหยิบแฟ้มเอกสารหนาปึ้กปาใส่หน้าหล่อๆ ของคนตรงข้ามสักทีสองทีก็ตาม "รบกวนช่วยขยายความคำว่า 'ตัดทิ้งเก้าสิบเปอร์เซ็นต์' ให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมคะ... เอ้ย ได้ไหมครับ ท่านสถาปนิกผู้ทรงคุณวุฒิ" ณิชารีย์จงใจเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' หนักแน่น เพื่อประชดประชันความหยิ่งยโสของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ธนวินท์ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ รีบยกมือขึ้นเกาจมูกแก้เก้อ พร้อมกับส่งเสียงกระแอมเบาๆ เพื่อหวังจะเบรกบรรยากาศมาคุที่กำลังก่อตัวขึ้น แต่ดูเหมือนจะสายเกินไปเมื่อไฟในตาของทั้งคู่ต่างลุกโชนเสียจนคนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ภาคินขยับตัวเล็กน้อย เขายันข้อศอกลงกับโต๊ะประชุม ประสานมือเข้าหากันในท่าทีที่ดูผ่อนคลายเหลือเกิน แต่คำพูดที่หลุดออกจากปากกลับคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน "งานอีเวนต์เปิดตัวโครงการคอนโดมิเนียมระดับลักชัวรี สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการขับเน้น 'สถาปัตยกรรม' และ 'ตัวตน' ของตึกให้โดดเด่น ไม่ใช่การเอาตุ๊กตามาสคอตน่าเกลียดกับซุ้มลูกโป่งสีหวานแหววมาตั้งขวางทางลมแบบที่พวกคุณคิด" ภาคินปรายตามองหน้าสไลด์แผ่นที่เธอเพิ่งนำเสนอไปเมื่อครู่ "นี่มันงานวัดชัดๆ ไม่ใช่งานเปิดตัวอสังหาริมทรัพย์มูลค่าหลายพันล้าน" ณิชารีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายประกายความดื้อรั้น เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมก้มหัวให้ใครมาดูถูกหยามหยันผลงานที่เธอและทีมงานอดหลับอดนอนทำกันมาเป็นสัปดาห์ง่ายๆ "งานวัดเหรอคะ?" เธอย้อนถามเสียงRhythmic ชัดถ้อยชัดคำ "ฉันว่าที่คุณคินบอกว่ามันเหมือนงานวัด ก็เพราะวิสัยทัศน์ของคุณมันแคบจนมองไม่เห็นความสุขที่แท้จริงของกลุ่มเป้าหมายต่างหากล่ะคะ ลูกค้ากระเป๋าหนักเขาก็เบื่อความหรูหราแบบแข็งกระด้างที่เต็มไปด้วยปูนกับกระจกเต็มทนแล้วค่ะ เขาต้องการความมีชีวิตชีวา ความผ่อนคลาย และอีเวนต์ที่เข้าถึงได้จริง ไม่ใช่พิธีการโบราณคร่ำครึที่จัดขึ้นมาเพื่อให้พวกสถาปนิกยืนกอดอกเก๊กหล่อไปวันๆ!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที ธนวินท์ถึงกับกลั้นหายใจ ตาโตมองเพื่อนสนิทที่ตอนนี้สันกรามขบเข้าหากันจนนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ภาคินไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนต่อปากต่อคำด้วยท่าทางพยศและท้าทายถึงเพียงนี้มาก่อน ในสายตาของเขา ณิชารีย์เปรียบเสมือนแมวป่าตัวเล็กๆ ที่กางเล็บพร้อมจะข่วนหน้าเขาได้ทุกเมื่อ รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของชายหนุ่มเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาดุดันที่ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนณิชารีย์ต้องเผลอขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่ทิฐิก็ค้ำคอทำให้เธอยังคงเชิดหน้าสู้สายตาเขาอย่างไม่ลดละ "ปากเก่งดีนี่ครับ" ภาคินก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะประชุมเข้ามาใกล้เธอทีละน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุคลิกอันเย่อหยิ่งลอยมาแตะจมูก "แต่ความปากเก่งของคุณมันไม่ได้ช่วยให้โครงสร้างตึกที่ผมออกแบบมารับน้ำหนักความไร้สาระพวกนั้นไหวหรอกนะ ถ้าอยากจะจัดงานในพื้นที่ที่ผมรับผิดชอบ คุณต้องรื้อแผนใหม่ทั้งหมด... ตามคำสั่งของผม" "ทำไมฉันต้องทำตามที่คุณสั่งด้วยล่ะคะ ในเมื่อโปรเจกต์นี้เราเซ็นสัญญาร่วมมือกันแบบพาร์ทเนอร์ ไม่ใช่ลูกน้องกับเจ้านาย!" ณิชารีย์สวนกลับทันควัน ใบหน้าเนียนใสอยู่ห่างจากอกแกร่งของเขาเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น ความใกล้ชิดกะทันหันนี้ทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ แต่เธอก็ต้องรีบดึงสติตัวเองกลับมาแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้น "เพราะถ้าไม่มีผมเซ็นอนุมัติแบบแปลนพื้นที่จัดงาน แผนอีเวนต์ 'งานวัด' ของคุณก็เป็นได้แค่เศษกระดาษไร้ค่าอยู่ในถังขยะยังไงล่ะครับ" ภาคินโน้มใบหน้าลงมาหาเธอเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจ "จำไว้... ถ้าไม่อยากให้งานนี้พังไม่เป็นท่า ก็หัดใช้สมองคิดอะไรที่มันสร้างสรรค์กว่าการเอาลูกโป่งมาแจกเด็กเสียบ้าง" คำพูดนั้นทำเอาณิชารีย์เลือดขึ้นหน้า มือเรียว2ข้างกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้าจนเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด ผู้ชายอะไรทั้งปากร้าย เย่อหยิ่ง และน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก! ก่อนที่สงครามประสานงาระหว่างสถาปนิกหนุ่มจอมซึนกับผู้จัดการอีเวนต์สาวจอมพยศจะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้องเสียก่อน "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะ... พอดีฉันเอาเอกสารงบประมาณส่วนสุดท้ายมาส่งค่ะ" เสียงหวานใสของพิมพ์ชนก ลูกพี่ลูกน้องและดีไซเนอร์ร่วมโปรเจกต์ดังขึ้น พร้อมกับที่บานประตูห้องประชุมถูกผลเปิดออกอย่างถือวิสาสะ พิมพ์ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆ เมื่อกวาดสายตาเห็นสภาพบรรยากาศในห้องที่มาคุราับกับพายุฝน แต่ทว่า... วินาทีที่พิมพ์ชนกเดินเข้ามาใกล้โต๊ะประชุม สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นท่าทางของภาคินที่โน้มตัวเข้าไปใกล้ณิชารีย์ในระยะประชิด ชนิดที่ว่าหากขยับอีกนิดเดียวริมฝีปากของทั้งคู่คงจะแตะกันเข้าจริงๆ ภาคินชะงัก เขารีบผละตัวถอยหลังกลับไปตั้งหลักอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยปรากฏร่องรอยความกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว ส่วนณิชารีย์ก็รีบกระถตัวถอยหลังหนี พร้อมกับยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก พิมพ์ชนกกระพริบตาปริบๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิดเมื่อสัมผัสได้ถึง 'เคมี' แปลกประหลาดที่ฟุ้งกระจายอยู่รอบตัวของคนทั้งคู่ "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะเข้ามาผิดจังหวะสินะคะเนี่ย" พิมพ์ลากเสียงยาวอย่างหยอกล้อ "งั้นฉันขอตัวเอาเอกสารวางไว้ตรงนี้ก่อนดีกว่า... ดูท่าทางแล้ว การประชุม 'กระชับมิตร' ของพวกคุณสองคน น่าจะยังอีกยาวไกลเลยใช่ไหมล่ะคะ" ณิชารีย์หน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายปนความหงุดหงิด เธอรีบหันไปถลึงตาใส่พิมพ์ชนกทันที แต่ยังไม่ทันที่เธอจะอ้าปากแก้ตัว เสียงทุ้มของภาคินก็ดังแทรกขึ้นมาขัดเสียก่อน "ไม่ต้องออกไปไหนทั้งนั้นครับคุณพิมพ์..." ภาคินกวาดสายตากลับมามองหน้าณิชารีย์อีกครั้ง ดวงตาคมกริบฉายแววท้าทายระคนความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกจนยากจะคาดเดา "ในเมื่อคุณณิชารีย์บอกว่าแผนงานของเธอดีนัก... งั้นเรามาเดิมพันกันหน่อยไหมล่ะครับ?" —————————————— ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้จอมยุทธ์เสื้อแพรคนนี้นะครับ