เกมวัดใจในงานเลี้ยงต้อนรับทีมงาน

“ถ้าคุณกลัวว่าจะเสียหลัก ก็แค่เกาะแขนผมไว้… ไม่ต้องทำเป็นเก่งตลอดเวลาหรอกนะคุณณิชารีย์” เสียงทุ้มต่ำของภาคินกระซิบชิดใบหู ท่ามกลางเสียงเพลงจังหวะเร้าใจในงานเลี้ยงต้อนรับทีมงานโปรเจกต์ ‘The Iconic’ ที่จัดขึ้นในรูฟท็อปบาร์หรูใจกลางเมือง ณิชาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแค่นยิ้มมุมปาก พลางขยับตัวออกห่างจากอ้อมแขนที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นแบบไม่ตั้งใจของสถาปนิกหนุ่มผู้แสนเย็นชาคนนี้ “ขอบคุณที่หวังดีนะคุณภาคิน แต่สำหรับฉัน... การเสียหลักมันดูน่าสนุกกว่าการยืนนิ่งๆ เป็นหุ่นโชว์แบบคุณเยอะ” เธอสวนกลับทันควัน สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียบเฉยที่มักจะซ่อนคลื่นอารมณ์บางอย่างเอาไว้เสมอ “เอาล่ะครับทุกคน!” เสียงของธนวินท์ดังแทรกขึ้นท่ามกลางวงล้อมของผู้ร่วมงาน “ในเมื่อโปรเจกต์เรากำลังไปได้สวย วันนี้ผมมีเกมมาให้เล่นกันหน่อย ใครที่โดนสุ่มเลือก ต้องทำภารกิจที่ในซองนี้ระบุไว้ ถ้าใครปฏิเสธ... ต้องยอมดื่มเพียวๆ สามช็อต!” พิมพ์ชนกยิ้มกริ่มพลางเขย่ากล่องสุ่มในมือ สายตาซุกซนของเธอจับจ้องมาที่คู่ปรับตัวฉกาจที่ยืนห่างกันไม่ถึงคืบ “ตื่นเต้นจังค่ะ ว่าใครจะเป็นผู้โชคดีคู่แรก” เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่มือของพิมพ์ชนกล้วงเข้าไปในกล่อง รายชื่อที่ถูกขานออกมาก็ทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงถนัดตา “คุณภาคิน... และ คุณณิชาครับ” เสียงเฮดังลั่นจากทีมงานรอบข้าง ณิชาขบกรามแน่น เธอรู้อยู่แล้วว่านี่คือแผนการของเพื่อนสนิทตัวแสบทั้งสองคน ภาคินยังคงตีหน้านิ่ง ทว่ามือหนาที่ซ่อนอยู่ข้างลำตัวกลับกำแน่นขึ้นเล็กน้อย เขาเดินก้าวออกไปตรงกลางวงล้อมอย่างมาดมั่น ท่ามกลางสายตาของทุกคน “กติกาคือ...” พิมพ์ชนกเปิดซองจดหมายแล้วหัวเราะร่า “ให้เวลาสิบห้าวินาทีในการสบตากันโดยไม่มีการละสายตา และต้องอยู่ใกล้กันในระยะที่… ลมหายใจรดกันครับ” ณิชาหน้าชาขึ้นมาทันที เธอพยายามมองหาทางหนีทีไล่ แต่สายตาของภาคินกลับล็อคตัวเธอไว้เหมือนกรงขังที่มองไม่เห็น เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอายความสะอาดที่คุ้นเคย “ทำไมครับ? กลัวหรือไง?” ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับวูบไหวอย่างห้ามไม่อยู่ “กลัว? คุณพูดคำนี้กับคนอย่างฉันเนี่ยนะ” ณิชาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอขยับเข้าไปใกล้จนปลายนิ้วเกือบสัมผัสกัน หนึ่ง... สอง... สาม... จังหวะเวลาเหมือนถูกยืดออกไปยาวนาน เสียงดนตรีรอบข้างดูเหมือนจะเลือนหายไปเหลือเพียงเสียงหัวใจของคนสองคน สถาปนิกหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นทั้งความท้าทาย ความเหนื่อยล้า และความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของผู้จัดการจอมเฮี้ยบ หก... เจ็ด... แปด... ภาคินเลื่อนสายตาลงมาที่ริมฝีปากบางที่กำลังเม้มเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเลื่อนกลับขึ้นมาสบตาเธออีกครั้ง แววตาสายซึนที่เคยดุดันกลับอ่อนแสงลงจนน่าตกใจ ความเงียบงันระหว่างทั้งคู่เริ่มสร้างแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้คนรอบข้างเริ่มนิ่งเงียบด้วยความลุ้นระทึก สิบสอง... สิบสาม... สิบสี่... เพียงแค่อีกก้าวเดียว... ภาคินโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาเกือบจะแตะกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งคู่สอดประสานกัน ณิชาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน เธอแทบจะกลั้นหายใจเมื่อมือหนาของภาคินเอื้อมมาแตะที่เอวบางของเธอแผ่วเบาเพื่อพยุงตัวไม่ให้เซ “คิน... ณิชา... พอแล้วครับ” เสียงของธนวินท์ดังขึ้นทำลายภวังค์ ณิชาถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีระเรื่อจนปิดไม่มิด เธอพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในขณะที่ภาคินเพียงแค่ปัดปอยผมที่ตกลงมาบังหน้าผากของตัวเอง แล้วหันไปรับแก้วเหล้าจากวินเพื่อแก้สถานการณ์ ทว่าในวินาทีที่ณิชากำลังจะหมุนตัวเดินออกไปจากจุดนั้นเพื่อตั้งหลัก ภาคินก็คว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วกระซิบเพียงประโยคเดียวที่ทำให้เธอยืนตัวแข็งทื่อ “อย่าเพิ่งหนี... งานยังไม่จบ และเรายังมีเรื่องที่ต้อง ‘เคลียร์’ กันต่อจากตรงนี้ครับ” ก่อนที่ณิชาจะทันได้โต้ตอบ ประตูทางเข้างานก็ถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ทุกคนต่างรู้จักกันดีในฐานะ ‘คนรักเก่า’ ของภาคินที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากต่างประเทศ บรรยากาศในงานที่เคยคึกคักพลันเย็นเยียบลงทันที สายตาของหญิงสาวผู้มาใหม่กวาดมองไปที่มือของภาคินที่ยังคงจับข้อมือของณิชาไว้ไม่ปล่อย ก่อนที่เธอจะคลี่ยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างแล้วก้าวเท้าเดินตรงมาหาพวกเขา “สวัสดีค่ะคิน... ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอคุณที่นี่” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับเคมีปากแข็งของทั้งคู่ เจอกันตอนหน้าครับ!