เมาไม่ทรงตัวแต่ปากยังดี

"บอกมานะภาคิน... ทำไมคุณถึงชอบทำหน้าเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลาที่อยู่ใกล้ฉัน เกลียดฉันขนาดนั้นเลยหรือไง ห๊ะ!" เสียงใสที่เจือความกรุ่นเมาเล็กน้อยดังสะท้อนก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของระเบียงชั้นดาดฟ้า แก้วทรงสูงบรรจุเหล้าบ๊วยสีอำพันถูกวางกระแทกกับโต๊ะไม้สักจนของเหลวข้างในกระฉลดย้อยลงมาเปื้อนปลายนิ้วเรียว ณิชารีย์ในยามปกติคือผู้จัดการอีเวนต์สาวมือทองผู้ทรงพลัง คุมหน้างานด้วยความเฉียบขาดและรอยยิ้มระดับมืออาชีพ แต่ในยามที่ฤทธิ์แอลกอฮอล์จากเหล้าบ๊วยสูตรพิเศษของร้านอิซากายะใต้ตึกทำงานเต็มที่ เธอกسลับกลายเป็นแมวป่าตัวจิ๋วที่พร้อมแยกเขี้ยวใส่ทุกคน โดยเฉพาะสถาปนิกหนุ่มผู้ยืนกอดอกตีสีหน้าเรียบเฉยอยู่ตรงหน้า ภาคินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่เขาถอดเก็บใส่กระเป๋าเสื้อนอกไปตั้งแต่สี่ทุ่ม) มองหญิงสาวที่กำลังยืนเซซ้ายเซขวาอย่างระอาแกมเอ็นดู เขารู้ดีว่าไม่ควรต่อความยาวสาวความยืดกับคนเมา แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเขาเงียบ เธอกยิ่งได้ใจ "ผมไม่ได้เกลียดคุณ ณิชารีย์... เลิกเพ้อเจ้อแล้วดื่มน้ำเปล่าซะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี แต่ในหูของคนเมา มันกลับฟังดูเหมือนการดูถูกเหยียดหยาม "โกหก!" ณิชารีย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ภาคินไม่ทันตั้งตัว ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นอย่างเอาเรื่อง ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณทำหน้าหยิ่งใส่ฉันตั้งแต่โปรเจกต์ห้างสรรพสินค้าปีก่อนแล้วนะ นายสถาปนิกปากแข็ง ปากคอเราะร้าย เห็นหน้าฉันแล้วของขึ้นหรือไง หรือว่า..." เธอเว้นจังหวะ เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบถึงกับลมหายใจสะดุด "...หรือว่าคุณเขินฉัน จนไม่รู้จะทำตัวยังไง เลยต้องทำเป็นตีมึนใส่แบบนี้กันแน่?" *ตึ้ง...* เสียงหัวใจของภาคินกระแทกเข้ากับซี่โครงอย่างแรงจนเจ็บแปลบ เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าอย่างรวดเร็วไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะความจริงที่ถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจัง ใช่... เธอพูดถูกเกือบทั้งหมด เขาน่ะนะเขิน... เขินจนแทบจะบ้าอยู่แล้วเวลาที่ต้องยืนหน้างานแล้วคอยแอบมองรอยยิ้มเหนื่อยล้าแต่สู้ไม่ถอยของเธอ เขินจนต้องแกล้งทำเป็นดุเรื่องรายละเอียดงาน เพื่อกลบเกลื่อนเสียงหัวใจที่เต้นรำคาญหูตัวเองทุกครั้งที่เธอเข้ามาใกล้ แต่คนอย่างภาคิน มีหรือจะยอมรับความพ่ายแพ้ง่ายๆ "คุณเมามากแล้ว ณิชารีย์" ภาคินขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง แต่พื้นที่บนระเบียงดาดฟ้ากลับแคบลงอย่างประหลาดเมื่อแผ่นหลังของเขาไปชนเข้ากับกำแพงปูนเปลือย "สมองส่วนหน้าของคุณคงหยุดทำงานไปแล้ว ถึงได้พูดจาเพ้อเจ้อไม่ยอมหยุดแบบนี้" "ฉันไม่ได้เพ้อเจ้อ!" ณิชารีย์ใช้สองมือยันกำแพงกักตัวเขาไว้ตรงกลาง ขวางทางหนีทีไล่ทุกทาง กลิ่นหอมหวานละมุนของลูกบ๊วยและกลิ่นกายเฉพาะตัวลอยอวลเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของเขาจนสติแทบกระเจิง "มองหน้าฉันสิภาคิน... กล้าๆ มองตาฉันแล้วพูดสิว่าที่คุณทำตัวเย็นชาใส่ฉันตลอดเนี่ย เพราะคุณไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆ" ดวงตากลมโตคู่นั้นใสซื่อและจริงจังเกินกว่าที่คนเมาควรจะเป็น ไม่มีร่องรอยของการล้อเล่น มีเพียงความดื้อรั้นที่ท้าทายให้เขาพังทลายกำแพงน้ำแข็งที่สร้างไว้ ภาคินก้มมองหญิงสาวที่สูงเพียงแค่ระดับอกของเขา แสงไฟสลัวจากตึกระฟ้าเบื้องล่างสะท้อนลงมาบนแพขนตางอนและริมฝีปากอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยจากการหอบหายใจ ความอดทนที่เขาสสะสมมาตลอดสามสิบปีพังทลายลงในเสี้ยววินาที มือหนาที่เคยนิ่งสงบ เอื้อมออกไปคว้าเอวบางของเธอไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ แรงดึงทำให้ร่างเล็กเซเข้ามาปะทะกับแผ่นอกกว้างอย่างจัง จนณิชารีย์อุทานออกมาด้วยความตกใจ "ทำ... ทำอะไรของคุณเนี่ย" เสียงที่เคยเก่งกาจเริ่มสั่นพร่า เมื่อตระหนักได้ว่าระยะห่างระหว่างพวกเขานั้นแทบจะไม่มีเหลือ "ก็คุณบอกให้ผมมองหน้าไม่ใช่หรือไง" ภาคินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและแหบพร่าจนน่ากลัว "อยากรู้ใช่ไหมว่าผมคิดอะไรอยู่... อยากรู้จริงๆ หรือว่าแค่พูดไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนเมา" ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความร้อนรุ่มและสายตาคุกคามที่ดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่อดทนมานานเกินไป ณิชารีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เคยทำให้เธอใจกล้าเริ่มถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนก เมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือร้อนผ่าวที่โอบกระชับเอวคอดของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "ฉัน... ฉันแค่ล้อเล่นน่า ปล่อยเลยนะภาคิน คุณจะทำบ้าอะไร..." "ผมไม่ได้ล้อเล่น" สถาปนิกหนุ่มตัดบท น้ำเสียงจริงจังจนน่ากลัว ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มแดงระเรื่อ "คุณเป็นคนเปิดเกมนี้เองนะ ณิชารีย์... อย่าหาว่าผมไม่เตือนก็แล้วกัน" หัวใจของณิชารีย์เต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนคุมอีเวนต์ใหญ่เสียอีก เธอยกมือขึ้นหมายจะดันแผ่นอกของเขาออก แต่เรียวแรงทั้งหมดกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อปลายนิ้วโป้งของเขาไล้เบาๆ ที่มุมปากของเธออย่างถือวิสาสะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความตึงเครียดที่ผสมผสานกับความเร่าร้อน ภาคินปรือตาลงมองเรียวปากอิ่มที่สั่นระริก เขากำลังจะก้มลงปิดกั้นเสียงต่อต้านทั้งหมดด้วยริมฝีปากของตัวเองอยู่แล้ว— *กริ๊ก... แอดดด—* เสียงปลดล็อกประตูระเบียงดาดฟ้าดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งของธนวินท์ที่ผลักประตูพรวดพราดยกแก้วเครื่องดื่มในมือขึ้นมาเตรียมจะเอ่ยปากแซว "ไอ้คิน ทางนี้หมดเบียร์ว่ะ มึงกับณิ... อุ๊บ!" ธนวินท์ชะงักกึก กลืนคำพูดลงคอแทบไม่ทัน เมื่อเห็นภาพตรงหน้า—เพื่อนสนิทมาดนิ่งผู้รักความสะอาดและระเบียบคอยจับผิดคนอื่น กำลังกักตัวผู้จัดการอีเวนต์สาวไว้กับกำแพง โดยที่ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงเซนติเมตร! ภาคินหยุดชะงักทันที เขาสบถในลำคอเบาๆ ด้วยความหัวเสียอย่างที่สุด ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนแรงที่เอวบางออกอย่างไม่เต็มใจนัก แล้วหันไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิทด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าคนได้ในรัศมีสามเมตร ธนวินท์รีบยกมือขึ้นสองข้าง ทำท่ารูดซิปปากถอยหลังกรูดออกไปอย่างรู้หน้าที่ พร้อมกับทิ้งประโยคสุดท้ายไว้ก่อนจะปิดประตูหนี "เอ่อ... โทษทีเพื่อน กูไม่เห็น... เชิญพวกมึงเคลียร์กันต่อตามสบายเลยนะเว้ย!" ปัง! ประตูระเบียงปิดสนิทลงอีกครั้ง ทิ้งให้ความเงียบงันและความอึดอัดระลอกใหม่ปกคลุมคนทั้งคู่ ภาคินหันกลับมามองหน้าณิชารีย์ที่ตอนนี้สติกระเจิงไปไกลจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว ดวงตาคมก్రిบหันกลับมาสบกับนัยน์ตากลมโตที่กำลังตื่นตระหนก ก่อนที่มุมปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ร้ายกาจและเจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต "เรายังคุยกันไม่จบนะ ณิชารีย์" ภาคินกระซิบชิดริมฝีปากเธอแผ่วเบา "พรุ่งนี้เช้า... เตรียมตัวหาคำอธิบายเรื่องวันนี้ให้ผมฟังดีๆ ก็แล้วกัน" -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและใจเต้นไปกับเคมีที่ไม่มีวันสงบของคินและณิชา เจอกันตอนหน้าครับ!