สัมผัสที่เจ็บปวด

"อาจารย์คะ...!" เสียงกรีดร้องของฉันขาดห้วงไปเมื่อกริชสีดำสนิทเล่มนั้นกรีดผ่านอากาศ สร้างแรงกดดันระดับที่ทำให้แก้วหูอื้ออึง อาจารย์อิงฟ้าไม่ได้หันกลับไปมอง เธอยกมือขึ้นวาดวงเวทย์สีครามกลางอากาศอย่างแม่นยำ กระแสลมหมุนวนกลายเป็นโล่พลังงานที่ปะทะกับปลายคมมีดจนเกิดประกายไฟสีม่วงแตกกระจายราวกับพลุ งานนี้ไม่ใช่การลอบสังหารธรรมดา แต่มันคือการคำนวณจังหวะเวลามาอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อทำลายสติสัมปชัญญะของเรา "ศิลา ถอยไป!" เสียงหวานเยือกเย็นเอ่ยสั่ง แต่น้ำเสียงนั้นสั่นเครือเล็กน้อยบ่งบอกว่าเธอกำลังฝืนรับภาระหนักหน่วงแค่ไหน ฉันกัดฟันกรอด ความโกรธผสมผสานกับความกลัวตีรวนอยู่ในอก ในฐานะผู้มีสัมผัสที่หกและเด็กหนุ่มผู้ฝึกฝนการอ่านไพ่ทาโรต์ ฉันรู้ดีว่าความมืดที่อยู่เบื้องหลังเงาดำนั้นไม่ใช่ไสยเวททั่วไป แต่มันคือ "คำสาปย้อนกลับ" ที่หากโดนเข้าไป วิญญาณจะถูกตรึงไว้กับความเจ็บปวดชั่วนิรันดร์ หากอาจารย์พลาดแม้แต่นินวินาทีเดียว เราทั้งคู่จะต้องจบชีวิตลงตรงนี้ มือของฉันสั่นเทาขณะล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมเพื่อหยิบสำรับไพ่ทาโรต์ออกมา ไพ่แต่ละใบในยามนี้ร้อนผ่าวราวกับถ่านไฟแดง ฉันหลับตาลงตั้งจิตให้มั่น ดึงพลังงานญาณทิพย์ทั้งหมดที่มีในร่างกายมารวมไว้ที่ปลายนิ้ว *ต้องอ่าน... ต้องมองให้ทะลุความมืดนั่น!* พรึบ! มิติรอบตัวบิดเบี้ยว ทัศนียภาพตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีเทาน่มนวล ฉันเห็นเส้นใยพลังงานสีดำนับร้อยเส้นโยงใยจากเงาดำปริศนาพุ่งตรงมายังจุดอ่อนของอาจารย์อิงฟ้า และที่สำคัญที่สุด... ฉันเห็น "จุดตาย" ของมัน "ไพ่ใบที่สิบ... The Wheel of Fortune!" ฉันสะบัดมือขว้างไพ่ทาโรต์ออกไปอย่างสุดแรงเกิด ไพ่พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูงพร้อมกับเปลวเพลิงสีฟ้าครามที่ลุกโชนตามวิถีโค้ง มันพุ่งเข้ากระแทกกับกริชสีดำอย่างแม่นยำจนเกิดแรงระเบิดสะท้อนกลับ ร่างของมือลอบสังหารกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว เปิดโอกาสให้อาจารย์อิงฟ้าพลิกตัวกลับมาซัดฝ่ามือพลังเวทย์อัดเข้ากลางอกของมันเต็มแรง ตู้ม! เงาดำนั้นสลายกลายเป็นควันสีเทาลอยหายไปในความมืด พร้อมกับความเงียบงันที่กลับคืนมา ทว่า... ชัยชนะครั้งนี้แลกมาด้วยราคาที่แสนแพง "ศิลา!" เสียงของอาจารย์อิงฟ้าดังแว่วอยู่ไกลโพ้น ร่างกายของฉันทรุดฮวบล้มลงคุกเข่ากับพื้นเย็นเฉียบ ความรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกไฟแผดเผาแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิวหนัง เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกจากมุมปากของฉัน หยดลงกระทบพื้นซีเมนต์ทีละหยด การฝืนใช้พลังญาณทิพย์ระดับสูงเกินขีดจำกัด ทำให้เส้นประสาททั่วร่างของฉันเหมือนถูกฉีกกระชาก สมองตื้อชาและพร่ามัวจนแทบมองไม่เห็นอะไรเลย ร่างกายน่วมไปหมดจนขยับนิ้วไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ความเจ็บปวดจากการสะท้อนกลับของไพ่ทาโรต์แผดเผาจนลมหายใจติดขัด "อาจารย์..." ฉันพยายามเปล่งเสียงกระซิบออกไป แต่อากาศในปอดกลับหมดลงอย่างรวดเร็ว อาจารย์อิงฟ้ารีบพุ่งเข้ามาประคองร่างของฉันไว้ อ้อมกอดของเธอนุ่มนวลและอบอุ่น แต่ในขณะเดียวกันมือเรียวบางของเธอก็สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัดขณะที่เธอกำลังถ่าย "อย่าเพิ่งพูดอะไร ศิลา ตั้งสติไว้!" เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตาสง่างามคู่นั้นฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกตั้งแต่ฉันรู้จักเธอมา มือข้างหนึ่งของเธอทาบลงที่หน้าอกของฉันเพื่อผนึกพลังคำสาปที่ยังหลงเหลืออยู่ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านลึกถึงขั้วหัวกระดูก ฉันรู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่าง ทุกๆ ลมหายใจเข้าออกเต็มไปด้วยรสชาติคาวเลือด ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาจนเปลือกตาหนักอึ้งอยากจะปิดลงเสียให้ได้ แต่ในวินาทีที่สติกำลังจะเลือนหาย เสียงแจ้งเตือนลึกลับที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวสมองของฉัน [ ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะการใช้พลังเกินขีดจำกัด... ระบบปลุกพลังธาตุที่แท้จริงกำลังเริ่มต้น ] [ ประเมินสถานะผู้ใช้: บาดเจ็บสาหัสขั้นวิกฤต ] [ เงื่อนไขผ่าน: ปลดล็อก "เนตรทิพย์แห่งบรรพกาล" ระดับ SSS สำเร็จ ] ภาพตรงหน้ามืดดับลงไปชั่วขณะ ก่อนที่ความมืดมิดนั้นจะถูกฉีกกระชากด้วยแสงสว่างสีทองเจิดจ้าที่ส่องประกายออกมาจากเบื้องลึกของจิตใต้สำนึก พร้อมกับเสียงฝีเท้าปริศนาที่ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า... ฝีเท้าของบุคคลที่ไม่ได้มาเพียงลำพัง และกำลังเดินตรงเข้ามาหาเราด้วยรอยยิ้มอันตราย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ศิลากับอาจารย์อิงฟ้ามาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!