คดีพลิก: แม่สามีสำนึกผิด

เสียงกระแทกเข่ากระทบพื้นหินอ่อนขัดเงาในห้องรับรองกว้างดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายความหรูหราที่เคยค้ำคอผู้ดีเก่าตระกูลดังบัดนี้มลายหายสิ้น เหลือเพียงร่างสั่นเทาของคุณนายรสรินที่ทรุดลงแทบเท้าของหญิงสาวซึ่งครั้งหนึ่งเธอเคยเหยียดหยามว่าเป็นเพียงเด็กก้นครัวไร้หัวนอนปลายเท้า “พิม... แม่ขอร้องเถอะนะลูก ช่วยครอบครัวของเราด้วย” เสียงแหบพร่าที่เคยกรีดกรายด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ใบหน้าของอดีตคุณนายผู้ทรงอิทธิพลซีดเผือด ไร้ซึ่งเครื่องสำอางราคาแพงปกปิดริ้วรอยแห่งความตื่นตระหนก ดวงตาที่เคยใช้มองคนอื่นจากที่สูงบัดนี้แดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความจนตรอก พิมรดายกถ้วยชาเซรามิกสีขาวลายครามขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น ไอร้อนสีขาวกรุ่นลอยขึ้นปะทะใบหน้านิ่งสงบ เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้นำเข้า โดยมีร่างสูงสง่าของภาคินยืนกอดอกนิ่งอยู่เบื้องหลัง รัศมีกดดันจากสามีมหาเศรษฐีแผ่ซ่านปกป้องภรรยาจนบรรยากาศในห้องเย็นเยียบราวกับติดลบ “คุณแม่เรียกฉันว่าอะไรนะคะ” พิมวางถ้วยแชลลงบนจานรองเสียงกระทบกันเบาๆ แต่กลับดังชัดเจนในความเงียบ “ถ้าฉันจำไม่ผิด เมื่อสัปดาห์ก่อน คุณแม่ยังประกาศกร้าวกลางงานสังคมไม่ใช่หรือคะว่า ผู้หญิงอย่างพิมไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเหยียบคฤหาสน์หลังนี้ แล้ววันนี้... เกิดอะไรขึ้นล่ะคะ ถึงได้มาคุกเข่าขอความเมตตาจากคนที่คุณแม่เคยไล่ให้พ้นทาง” รสรินสะอื้นฮักจนตัวโยน มือเหี่ยวย่นเอื้อมจะไปแตะชายกระโปรงของพิม แต่กลับต้องชะงักเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาดุดันทรงอำนาจของภาคินที่กวาดตามองลงมาดั่งพญายมกำลังมองมดปลวก “บริษัท... บริษัทของตระกูลเรากำลังจะล้มละลาย หุ้นทั้งหมดถูกเทขายจนหมดเกลี้ยงเพราะฝีมือของกลุ่มทุนปริศนา... และ... และกรณ์ ลูกชายตัวดีของฉัน มันเอาชื่อฉันไปค้ำประกันเงินกู้นอกระบบจนบ้านถูกยึด ตอนนี้ฉันไม่เหลือใครแล้วจริงๆ พิม... หนูเป็นคนฉลาด หนูช่วยพูดกับตาคินให้หน่อยเถอะนะ ให้เขาหยุดมือเถอะ!” คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางความอับอายทำให้รสรินหมดสภาพสิ้นเชิง หญิงสูงวัยซบหน้าลงกับพื้นพรม ร้องไห้ฟูมฟายด้วยความสิ้นหวัง คนที่เคยอยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร บัดนี้กลับต้องมาขอทานความเห็นใจจากลูกสะใภ้ที่เธอเคยเหยียบย่ำซ้ำเติม พิมมองภาพตรงนั้นด้วยแววตานิ่งสนิท ไม่มีรอยยิ้มสะใจแสดงออกมาชัดเจน แต่มีความเด็ดเดี่ยวเยือกเย็นฉายชัดอยู่ภายใน ความเจ็บช้ำจากการถูกดูถูกเหยียดหยามในอดีตไม่ได้ถูกลบเลือนไปง่ายๆ แต่มันถูกหล่อหลอมให้เธอกลายเป็นนางพญาที่แท้จริง “คุณแม่คะ” พิมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นุ่มนวลจนน่าขนลุก เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปใกล้หญิงสูงวัยที่กำลังหมอบกราบอยู่แทบเท้า “จำวันที่พิมหอบกระเป๋าออกจากบ้านหลังนี้ได้ไหมคะ วันนั้นพิมบอกคุณแม่ว่าอย่างไร... พิมบอกว่า สัจธรรมของชีวิตคือไม่มีใครอยู่บนจุดสูงสุดได้ตลอดไปหรอกค่ะ” รสรินสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองลูกสะใภ้ด้วยความหวาดกลัว “แต่พิมไม่ใช่คนใจร้ายแบบที่คุณแม่คิดหรอกนะคะ” พิมแย้มรอยยิ้มบางเบา ทว่าเฉียบคมจนคนมองต้องหนาวสะท้าน “ในเมื่อคุณแม่มาขอความช่วยเหลือด้วยตัวเองถึงขนาดนี้ พิมจะเมตตาให้ก็ได้ค่ะ... หนี้สินทั้งหมดของคุณแม่ พิมจะให้คนเคลียร์ให้จบภายในวันนี้ และบ้านหลังนั้น พิมก็จะซื้อเก็บไว้ให้คุณแม่อยู่ต่อในฐานะ ‘ผู้อาศัย’ ไม่ใช่เจ้าของบ้านอีกต่อไป” คำพูดนั้นไม่ได้เป็นการเหยียบซ้ำ แต่เป็นการตอกย้ำสถานะที่แท้จริงด้วยความสุภาพที่เฉียบขาดจนรสรินรู้สึกละอายใจจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ความใจกว้างที่เต็มไปด้วยอำนาจของพิมทำให้ศักดิ์ศรีจอมปลอมที่รสรินยึดถือมาทั้งชีวิตพังทลายลงไม่เป็นท่า หญิงสูงวัยซบหน้าลงร้องไห้โฮด้วยความสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง ภาคินที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดมาโดยตลอด ขยับกายเข้าไปใกล้ภรรยา Sพลาวโอบเอวบางไว้ด้วยสัมผัสอบอุ่น ดวงคมกริบมองแม่แท้ๆ (หรือผู้มีพระคุณในนาม) ด้วยความเฉยชาไร้เยื่อใย ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูภรรยาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เต็มไปด้วยความคลั่งรัก “เมียครับ... เธอใจดีเกินไปแล้วนะสำหรับคนแบบนี้ แต่ถ้าที่รักชอบ... ผมจะกว้านซื้อตึกทั้งแถบมาให้เธอใช้เป็นที่เดินเล่นแก้เบื่อดีไหม” พิมปรายตามองสามีตัวร้ายที่พร้อมเปย์เงินแสนล้านตามใจเธอทุกวินาที มุมปากหยักสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกค่ะเฮียคิน แค่นี้พวกเขาก็จำไปจนวันตายแล้วล่ะค่ะ” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลายลงในชัยชนะอันงดงามของทั้งคู่ เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของภาคินก็แผדเสียงกังวานทำลายความเงียบขึ้นกะทันหัน ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบเครื่องหรูขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนที่นัยน์ตาคมกริบจะหรี่แคบลงอย่างอันตราย รังสีความเย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงทันทีเมื่อเห็นชื่อของปลายสาย “ว่าไง” ภาคินกดรับสายด้วยน้ำเสียงดุดันไร้ความปรานี (ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... โครงการลับมูลค่าแสนล้านที่ยุโรปถูกเจาะระบบ... และคนที่อยู่เบื้องหลังการโจรกรรมข้อมูลครั้งนี้... คือคนใกล้ตัวที่ท่านคาดไม่ถึงที่สุดครับ!) หัวใจของพิมกระตุกวูบเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดและรังสีอำมหิตที่พุ่งทะลักออกมาจากร่างของสามี ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!