แผนเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานอีกครั้ง

แก้วไวน์คริสตัลในมือของพิมรดาสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงกระเพื่อมของผืนน้ำ ขณะที่เรือยอชต์ลำหรูเคลื่อนตัวแหวกกระแสน้ำเจ้าพระยาออกไปช้าๆ แสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงระฟ้าสะท้อนลงบนผิวน้ำราวกับหมู่ดาวที่ร่วงหล่นลงมาทาบทับ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอไม่ใช่ทัศนียภาพอันงดงามยามค่ำคืนนี้เลยแม้แต่น้อย ทว่ามันคือแผ่นหลังกว้างของสามี… ภาคิน เขายืนหันหลังให้เธออยู่ตรงหัวเรือ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปกำลังยืนนิ่งสนิท ไหล่หนานั้นตึงเครียดจนสังเกตเห็นได้ แม้ลมแม่นยำยามค่ำคืนจะพัดกระโชกแรงจนเส้นผมสีเข้มปลิวไหว แต่รังสีความกดดันรอบตัวเขากลับแผ่ขยายออกมาราวกับคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ หัวใจของพิมกระตุกวูบเมื่อนึกถึงสีหน้าเคร่งเครียดและรังสีอำมหิตที่พุ่งทะลักออกมาจากร่างของเขาเมื่อครู่ก่อนจะก้าวขึ้นเรือ "เฮียคินคะ..." พิมรดาเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พร้อมกับวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกตัวเตี้ย เธอค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้แผ่นหลังนั้นทีละนิด ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง ปกติแล้วสามีของเธอไม่เคยแสดงความกระวนกระวายใจเช่นนี้ให้เห็น แม้ในยاتที่ต้องเจรจาธุรกิจมูลค่าหลายหมื่นล้าน เขาก็ยังคงนิ่งสงบดั่งผืนน้ำนิ่งสนิท ทว่าตอนนี้... เขากลับกำลังกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปーン ภาคินยังคงไม่หันกลับมา ทว่าจังหวะการหายใจของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย มือหนาข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทราวกับกำลังกุมบางสิ่งไว้อย่างระมัดระวัง "พิม... จำได้ไหมว่าเราเจอกันครั้งแรกที่ไหน" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาแหบพร่ากว่าปกติเล็กน้อย มันไม่ใช่เสียงของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาในห้องประชุม แต่มันคือเสียงของชายคนหนึ่งที่กำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิต พิมชะงักไปนิด รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อความทรงจำสีจางไหลย้อนกลับมา "จำได้สคะ... วันนั้นฝนตกหนักมาก ฉันวิ่งหลบฝนเข้าไปในร้านกาแฟเล็กๆ จนชนกับเฮียเข้าเต็มแรง กาแฟหกใส่สูทราคาแพงลิบลิ่วของเฮียหมดเลย แถมตอนนั้นฉันยังมีเงินติดตัวแค่ไม่กี่บาท จะชดใช้ก็ไม่ได้..." เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างเอ็นดู "ตอนนั้นฉันคิดว่าผู้ชายคนนี้หน้าดุชะมัด คงส่งฉันเข้าคุกข้อหาทำลายทรัพย์สินแน่ๆ ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าสุดท้ายแล้ว... ผู้ชายหน้าดุคนนั้นจะกลายมาเป็นสามีที่คลั่งรักฉันซะจนไม่มีใครกล้าแตะ" ภาคินค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ในเสี้ยววินาทีที่แสงไฟจากสะพานพระราม 8 สาดส่องลงมาบนใบหน้าคมคายนั้น พิมรดาถึงกับลมหายใจสะดุด ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความดุดันและอำนาจ ตอนนี้กลับฉายแววความไหวหวั่นและความอ่อนโยนล้ำลึกอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นสายตาที่เปิดเปลือยหัวใจทั้งหมดให้เธอนอนตายรังอยู่ตรงนั้น กึก— เสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ จากลำโพงซ่อนรูปบนเรือดังขึ้น เป็นบทเพลงโปรดของเธอ เพลงที่เธอเคยฮัมให้เขาฟังในคืนวันที่พวกเขาต้องนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปด้วยกันในห้องพักคับแคบ ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจเศรษฐกิจครึ่งประเทศ ค่อยๆ ทรุดตัวลงข้างหนึ่งคุกเข่าลงบนพื้นเรือต่อหน้าเธอ พิมยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ตัวตนอันยิ่งใหญ่ของ "ท่านประธานภาคิน" ในสายตาคนทั้งประเทศกำลังหายลายหายสูญ เหลือเพียงสามีผู้แสนซื่อตรงที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น "เฮีย..." เสียงของเธอสั่นเครือ น้ำตาใสๆ รื้นขึ้นมาคลอหน่วยอย่างห้ามไม่อยู่ "พิม... ตลอดเวลาที่เราแต่งงานกัน แม้จุดเริ่มต้นของเรามันจะไม่สวยงามนัก เต็มไปด้วยข้อตกลง ความกดดัน และสายตาดดูถูกจากคนรอบข้าง..." ภาคินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มและเต็มไปด้วยความจริงจังที่หนักแน่นดั่งขุนเขา "แต่ทุกวินาทีที่มีเธออยู่ข้างๆ คือช่วงเวลาที่ชีวิตของเฮียมีความหมายที่สุด" มือหนาข้างที่ว่างหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างช้าๆ ก่อนจะเปิดฝาออก แสงประกายระยิบระยับของเพชรเม็ดโตสะท้อนเข้าตาจนพร่ามัว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้พิมหัวใจแทบหยุดเต้น... บนตัวเรือนแหวนทองคำขาวบริสุทธิ์ สลักชื่อย่อของพวกเขาไว้อย่างประณีตบรรจง *'P & P'* ที่โอบกอดกันไว้ชั่วนิรันดร์ "เฮียเคยสัญญาว่าจะให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ แต่วันนี้... เฮียไม่ได้อยากเอาเงินมาฟาดหัวใครเพื่อปกป้องเธออีกแล้ว" ภาคินแย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่อบอุ่นและหล่อเหลาจนใจเจ็บ "เฮียแค่อยากเริ่มต้นใหม่อย่างถูกต้อง... แต่งงานกับเฮียอีกครั้งนะคนดี ให้เฮียได้เป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกไปตลอดชีวิต" น้ำตาดวงโตหยดลงบนหลังมือของพิม เธอพยักหน้ารัวๆ จนแทบจะพูดไม่ออก ความอัดอั้น ตื้นตัน และความสุขที่เอ่อล้นทะลักทลายออกมาจนจุกอก ความยากลำบากที่พวกเขาเคยเผชิญร่วมกัน ภาพของพวกตัวร้ายที่เคยเหยียดหยามเธอ ต่างพากันเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงอ้อมกอดอุ่นๆ และแววตารอคอยคำตอบของสามีตรงหน้า "ค่ะ..." พิมสะอื้นเบาๆ ก่อนจะยิ้มกว้างทั้งน้ำตา "ฉันยอมแต่งงานกับเฮียค่ะ... ต่อให้ต้องแต่งอีกสักกี่ครั้ง ฉันก็เลือกเฮียคนนี้เสมอ" รอยยิ้มกว้างที่สุดในชีวิตของประธานหนุ่มผู้เย็นชาปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาบรรจงสวมแหวนเพชรลงบนนิ้วนางข้าง左ของเธออย่างทะนุถนอม ราวกับเธคือสิ่งล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียวในจักรวาลนี้ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดแนบแน่น ท่ามกลางสายลมเย็นเยียบของแม่น้ำเจ้าพระยาที่โอบล้อมพวกเขาไว้ ทว่า... ในจังหวะที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะประทับเข้าหากันเพื่อผนึกคำสัญญา ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของภาคินก็แผดเสียงกรีดร้องทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนยับเยิน! ภาคินขมวดคิ้วมุ่นอย่างหงุดหงิด เขายื่นมือไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง คิดว่าคงเป็นเรื่องงานไร้สาระของพวกบอร์ดบริหารที่ไหนสักแห่ง แต่เพียงแค่กวาดสายตาผ่านหน้าจอแวบเดียว รังสีอำมหิตระดับร้อยดีกรีก็พุ่งทะลักออกจากร่างของเขายิ่งกว่าเดิมจนพิมสัมผัสได้ "เฮียคินคะ... เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?" พิมถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นกรามของสามีขบเข้าหากันจนแน่นจนขึ้นสันนูน ภาคินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเหี้ยมเกรียมและรอยยิ้มเยือกเย็นที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา "ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะที่รัก..." ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งราวกับยมทูต ก่อนจะกดรับสายและเปิดสปีกเกอร์โฟนให้ได้ยินกันทั่วทั้งลำเรือ "ก็แค่... แม่เลี้ยงจอมปลอมกับแฟนเก่าสารเลวของเธอ บุกเข้ามาพังคฤหาสน์ของเรา แถมยังกล้าประกาศกรวดขันผ่านสื่อสดว่า..." *("แกมันก็แค่ผู้หญิงขายตัวที่เกาะไอ้ภาคินกิน! ถ้าพวกแกไม่ยอมโอนหุ้นทั้งหมดมาให้ฉัน วันนี้ตระกูลพวกแกฉิบหายแน่!")* เสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดของคุณนายรสรินผ่านลำโพงดังลั่นทะลุความเงียบยามค่ำคืน พิมชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันที ภาคินแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน นิ้วเรียวยาวกดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองหน้าภรรยาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่แฝงความคลั่งรักแบบสุดขั้ว "หึ... ดูท่าทางพวกสุนัขจนตรอกพวกนั้น จะยังไม่รู้ซึ้งสินะคะว่า... บัตรเครดิตดำไม่จำกัดวงเงินของเฮียที่เธอกำลังถืออยู่น่ะ..." ภาคินยื่นหน้าเข้ามาใกล้กระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่เต็มไปด้วยอำนาจมืด "...ซื้อบริษัทของพวกมันทิ้งทั้งบริษัทได้ภายในสามนาที!" โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความคลั่งรักของเฮียคินและน้องพิมมาจนถึงตอนนี้ค่ะ!)