ความลับของระบบเศรษฐีถูกเปิดเผย

“คุณพิมรดาคะ... ช่วยเซ็นเอกสารโอนหุ้นบริษัทในเครือทั้งหมดของคุณคืนให้คุณรสรินเดี๋ยวนี้ค่ะ อย่าให้ถึงขั้นต้องใช้มาตรการทางกฎหมายที่รุนแรงกว่านี้เลย” เสียงของทนายความส่วนตัวตระกูลดังดังก้องอยู่ในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หรู ท่ามกลางสายตาเยาะเย้ยของคุณนายรสรินที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหลุยส์ตัวงาม ข้างๆ กันนั้น ‘กรณ์’ แฟนเก่าจอมโลภของพิมกำลังยืนกอดอกมองเธอด้วยแววตาสมเพช พิมรดานิ่งเงียบ เธอไม่ได้หวาดกลัวหรือสั่นไหวอย่างที่ทุกคนคาดหวัง มือเรียวบางวางแก้วชาลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบกันของเครื่องกระเบื้องเคลือบราคาแพงดังชัดเจนในความเงียบงัน “โอนหุ้นงั้นหรือคะ?” พิมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางเหลือบมองภาคินที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ เงาของเขาทาบทับลงมาให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด “ดิฉันเกรงว่า... ต่อให้เอาหุ้นทั้งหมดมารวมกัน ก็ยังไม่เท่ากับเศษเงินที่สามีดิฉันใช้จ่ายในหนึ่งวันเลยนะคะ” “นังเด็กอวดดี!” คุณนายรสรินแค่นเสียงหัวเราะ “แกคิดว่าการที่มีภาคินคอยหนุนหลังจะทำให้แกเชิดหน้าชูตาได้ตลอดไปเหรอ? เขาก็แค่ผู้ชายที่หลงเมียจนหน้ามืด พอมันรู้ความจริงว่าแกเป็นแค่กาฝากที่เกาะกินตระกูลเขา แกก็เตรียมตัวไปนอนข้างถนนได้เลย!” บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะแข็งค้าง ภาคินที่ยืนนิ่งมาตลอดจู่ๆ ก็ขยับตัว กลิ่นอายคุกคามแผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างรุนแรงจนคนในห้องต้องถอยกรูด เขาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา หน้าจอโฮโลแกรมสีน้ำเงินเข้มปรากฏขึ้นกลางอากาศ—มันคือหน้าต่าง ‘ระบบเศรษฐีพันล้าน’ ที่มีตัวเลขหลักหมื่นล้านกระโดดเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว พิมมองเห็นมันผ่านเงาสะท้อนในกระจก เธอเบิกตากว้าง ความจริงที่ค้างคาใจมานานถูกคลี่คลายในเสี้ยววินาที... ความร่ำรวยที่ไร้ขีดจำกัด การจัดการธุรกิจที่เหนือชั้นราวกับมีเวทมนตร์ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่โชคชะตา แต่มันคือระบบที่อยู่เหนือความเป็นจริง ภาคินหันมาสบตาเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนที่ใช้กับคนอื่น แต่มันกลับมีความกังวลฉายชัดอยู่ลึกๆ “พิม... ผมขอโทษที่ต้องให้คุณเห็นสิ่งนี้ ผมรู้ว่าคุณอาจจะกลัว...” เขากำลังกลัวว่าเธอจะมองเขาเป็นแค่ ‘เครื่องจักรผลิตเงิน’ หรือกลัวว่าเธอจะยอมรับตัวตนที่เหนือมนุษย์ของเขาไม่ได้ พิมรดานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปคว้าฝ่ามือหนาของสามีขึ้นมาแนบแก้ม กริยานั้นทำให้ทุกคนในห้องถึงกับชะงัก กรณ์ที่กำลังจะอ้าปากเยาะเย้ยกลับพูดไม่ออกเมื่อเห็นสายตาที่พิมส่งให้ภาคิน มันไม่ใช่สายตาของคนที่หวังในสมบัติ แต่เป็นสายตาของความรักที่ลึกซึ้งจนคนรอบข้างสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง “คุณคะ...” พิมยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่สดใสและจริงใจที่สุดเท่าที่ภาคินเคยเห็นมา “ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร หรือมีระบบอะไรอยู่ในมือ... สำหรับพิม คุณก็คือ ‘เฮียคิน’ ของพิมเสมอค่ะ คนที่คอยปกป้องพิมในวันที่พิมไม่มีอะไรเลย เงินพวกนี้มันเป็นแค่เครื่องมือ แต่ความรักของคุณ... คือสิ่งที่พิมให้ค่ามากที่สุดค่ะ” ภาคินชะงัก หัวใจที่เคยแข็งกระด้างกลับอ่อนยวบลงทันที เขาแทบจะกลั้นน้ำตาแห่งความตื้นตันไว้ไม่อยู่ พลังจากระบบในมือเขาสั่นไหวราวกับตอบสนองต่อความรู้สึกของเจ้าของ “งั้น... ผมขอจัดการ ‘ขยะ’ พวกนี้ให้จบในคืนนี้เลยนะครับ” น้ำเสียงของภาคินเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับราชสีห์ที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ เขาไม่ได้หันไปมองคุณนายรสรินหรือกรณ์แม้แต่น้อย แต่เขาสั่งการระบบด้วยเสียงเรียบเฉย “ล้างกระดานการเงินของตระกูลรสรินและบริษัทของกรณ์ทั้งหมด... เปลี่ยนสถานะสินทรัพย์ทุกอย่างให้เป็นศูนย์ ภายในสามสิบวินาที” “นี่แก... แกจะทำอะไร!” คุณนายรสรินหน้าถอดสี มือถือในมือของเธอเริ่มสั่นระริก เสียงแจ้งเตือนจากธนาคารดังรัวจนเหมือนปืนกล “ทำไม... ทำไมบัญชีของฉันถึงเข้าไม่ได้! นี่มันเกิดอะไรขึ้น!” กรณ์ล้มทั้งยืนเมื่อสมาร์ทโฟนของเขาหน้าจอดับลงและขึ้นข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาน ‘บัญชีของคุณถูกระงับถาวรเนื่องจากการตรวจสอบทุจริตย้อนหลังและหนี้สินที่เกินขีดจำกัด’ “แกมันแค่คนขี้แพ้ที่ใช้เงินฟาดหัว!” กรณ์ตะโกนด่าทอด้วยความคลุ้มคลั่ง “แกคิดว่ามีเงินแล้วจะซื้อความรักของพิมได้เหรอ!” ภาคินเดินเข้าไปประชิดตัวกรณ์เพียงก้าวเดียว แรงกดดันมหาศาลทำให้กรณ์ทรุดฮวบลงกับพื้น ภาคินก้มลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “ฉันไม่ได้ใช้เงินซื้อความรักของเธอ... แต่ฉันใช้มันเพื่อซื้อ ‘อิสระ’ ให้เธอกลับคืนมาต่างหาก ส่วนแก... เตรียมตัวใช้ชีวิตที่เหลือในฐานะคนล้มละลายที่ไม่มีใครจดจำได้เลย” ทว่า ทันใดนั้นเอง ประตูคฤหาสน์ก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของชายชุดดำนับสิบคนที่กรูกันเข้ามาล้อมรอบทุกคนเอาไว้ หัวหน้ากลุ่มก้าวออกมาพร้อมกับเอกสารในมือและแววตาที่ดูไม่น่าไว้วางใจ “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับคุณภาคิน แต่ทางระบบศูนย์กลางแจ้งว่า... ตัวตนของคุณถูกระงับการใช้งานชั่วคราว เนื่องจากมี ‘ผู้ใช้รายที่สอง’ กำลังเข้าแทรกแซงอำนาจการเงินทั้งหมดของคุณจากที่นี่!” ภาคินขมวดคิ้วแน่น เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบที่แล่นผ่านสันหลัง พิมเองก็หน้าซีดเผือดเมื่อเห็นตัวเลขมหาศาลในระบบเริ่มถูกดึงออกไปต่อหน้าต่อตาโดยใครบางคนที่เธอคาดไม่ถึง! รอยยิ้มที่มุมปากของคุณนายรสรินค่อยๆ เผยออกมาอย่างผู้ชนะ ในขณะที่พิมมองเห็นร่างหนึ่งที่เดินหลบออกมาจากเงามืดด้านหลังทนายความ... ร่างนั้นทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตอนนี้นะคะ เค้กวานิลลาจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ลุ้นจนลืมหายใจเลยค่ะ!