การล่มสลายของกลุ่มทุนต่างชาติ

เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตในมือของภาคินดังขึ้นเป็นจังหวะต่อเนื่อง ราวกับเสียงนับถอยหลังสู่ความวินาศสันตะโรของใครบางคน พิมรดานั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ตัวนุ่ม สายตาของเธอจับจ้องไปที่ตัวเลขสีแดงบนหน้าจอที่กำลังไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว—มันไม่ใช่ตัวเลขในบัญชีธรรมดา แต่มันคือรายงานการฟอกเงินข้ามชาติของกลุ่มทุนที่พยายามจะฮุบโครงการอสังหาริมทรัพย์ของตระกูลภาคิน "เรียบร้อยแล้วค่ะพิม" ภาคินเอ่ยพลางยื่นแท็บเล็ตให้เธอ ใบหน้าคมเข้มของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยความสะใจ "กรมสรรพากรและหน่วยงานตรวจสอบเส้นทางการเงินได้รับข้อมูลชุดนี้เมื่อสิบนาทีที่แล้ว ตอนนี้สำนักงานของพวกมันคงกำลังถูกล้อมด้วยเจ้าหน้าที่พร้อมหมายค้น" พิมรดายกยิ้มมุมปาก ความรู้สึกเวทนาผสมสมเพชก่อตัวขึ้นในอก เธอจำได้ดีถึงวันที่กรณ์เคยยืนหัวเราะเยาะเธอหน้าบริษัทว่าเธอเป็นแค่ 'เมียแต่งไร้ค่า' ที่ไม่มีวันเข้าใจโลกของธุรกิจใหญ่โต "พวกเขาจะหนีไปทางไหนคะ?" พิมถามพลางเลื่อนดูรายชื่อบริษัทนอมินีที่ถูกสาวไส้ออกมาจนหมดเปลือก "สนามบินส่วนตัวที่พวกมันกว้านซื้อไว้ตอนนี้ถูกอายัดเรียบร้อยแล้ว" ภาคินขยับเข้าไปใกล้ ลากนิ้วเรียวยาวผ่านเส้นผมของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา "กรณ์กับคุณนายรสรินพยายามจะติดต่อทนายชุดที่ดีที่สุด แต่เชื่อไหมพิม... ทนายพวกนั้นพอเห็นชื่อผู้ถือหุ้นรายใหม่ที่เป็นชื่อของ 'คุณ' พวกเขาก็ขอถอนตัวทันที ไม่มีใครกล้าเอาชื่อเสียงมาทิ้งไว้กับคนกำลังจะจมน้ำหรอกค่ะ" บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางตึงเครียดขึ้นเมื่อเสียงโทรศัพท์ของภาคินดังขึ้น มันเป็นสายจาก 'กรณ์' ชายหนุ่มกดรับแล้วเปิดลำโพง "ภาคิน! แกทำแบบนี้ไม่ได้นะ! นี่มันการกลั่นแกล้งกันชัดๆ!" เสียงของกรณ์กรีดร้องผ่านสายด้วยความลนลาน "ฉันแค่ทำธุรกิจ! แกใช้อำนาจมืดกดดันฉันแบบนี้ ลูกค้าและผู้ถือหุ้นจะไม่ยอมอยู่เฉยแน่!" "ธุรกิจเหรอคะกรณ์?" พิมแทรกเสียงขึ้นไปทางปลายสาย ความนิ่งสงบของเธอทำเอาอีกฝ่ายชะงัก "การปลอมแปลงเอกสารและยักย้ายถ่ายเทเงินภาษีเข้าบัญชีส่วนตัว คือนิยามคำว่าธุรกิจของคุณเหรอคะ? น่าสมเพชจังเลยนะคะ" ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงของ 'คุณนายรสริน' แทรกเข้ามาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พิม... หนูพิม! ฟังแม่นะลูก ช่วยแม่หน่อย แม่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย! กรณ์มันทำของมันคนเดียว แม่แก่แล้วนะลูก อย่าปล่อยให้ชีวิตแม่ต้องพังเพราะเรื่องพวกนี้เลย!" พิมรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหันไปมองภาคินที่กำลังมองดูเธอด้วยสายตาเชิดชู "ตอนที่ฉันถูกไล่ออกจากบ้านตอนนั้น คุณนายเคยเรียกฉันว่า 'ลูก' บ้างไหมคะ? ตอนที่โยนเศษเงินให้ฉันแล้วไล่ให้ไปตายที่อื่น คุณนายลืมไปแล้วหรือเปล่า?" "พิมรดา! อย่าให้มันมากนักนะ! ฉันมีหลักฐานการโอนเงินของแกด้วย ถ้าฉันตาย ฉันจะลากแกตายไปด้วย!" เสียงของกรณ์เริ่มแผดลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง ภาคินแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา เขาจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงแผนที่แบบเรียลไทม์ "โวยวายไปก็เท่านั้นครับกรณ์ รถตู้สีดำสามคันที่จอดอยู่หน้าคฤหาสน์นั่นไม่ใช่ของผม... แต่เป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยปราบปรามการฟอกเงิน ลองมองออกไปนอกหน้าต่างดูสิครับ" เสียงกรีดร้องและเสียงโครมครามดังผ่านสายโทรศัพท์ ก่อนที่สัญญาณจะถูกตัดขาดไปโดยสิ้นเชิง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าขนลุกในห้องทำงานหรู "จบแล้วเหรอคะ?" พิมถามพลางวางแท็บเล็ตลง "แค่เริ่มต้นค่ะ" ภาคินดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่น "เพราะต่อจากนี้ ทรัพย์สินทุกอย่างที่เคยเป็นของพวกมัน จะถูกถ่ายโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของคุณในฐานะสินไหมทดแทนสำหรับการดูหมิ่นเกียรติยศที่ผ่านมา" พิมรดายังไม่ทันได้ตอบรับ เสียงเฮลิคอปเตอร์ก็ดังกระหึ่มขึ้นบนฟ้าเหนืออาคารสูง ภาคินเดินไปที่ระเบียงกระจกใส พลางผายมือให้เธอไปดู ด้านล่างนั้น รถหรูคันสีดำสนิทหลายสิบคันกำลังพุ่งเข้าล้อมคฤหาสน์ของกรณ์อย่างรวดเร็ว ในขณะที่เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งบินวนต่ำลงมา ราวกับกำลังจะส่งใครบางคนลงมาในสมรภูมินี้ ทว่าในวินาทีที่แสงไฟจากเฮลิคอปเตอร์สาดส่องลงมาที่ระเบียงของพวกเขา พิมรดากลับพบกับเงาของชายปริศนาที่ยืนอยู่บนเครื่องบินลำนั้น—ชายที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าและดวงตาที่จ้องมองมายังเธอด้วยความอาฆาตที่คุ้นเคย "ภาคิน..." พิมกระซิบเสียงสั่น "คนนั้น... เขาไม่ได้ทำงานให้พวกกรณ์" ภาคินหรี่ตาลง ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมขึ้นทันที "นั่นคือทายาทของตระกูลที่เคยถูกตระกูลเรากวาดล้างไปเมื่อยี่สิบปีก่อน... พิม รีบไปจากตรงนี้ เดี๋ยวนี้!" เสียงกระจกห้องทำงานแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงที่จุดลงบนหน้าอกของภาคิน! หวังว่าตอนนี้น่าจะถูกใจรี้ดที่ชอบความฟินแบบสะใจและตื่นเต้นนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!