เกมธุรกิจที่เดิมพันด้วยร้อยล้าน

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังแว่วมาจากมุมมืดของห้องประมูลระดับวีไอพี มันไม่ใช่เสียงของความบันเทิง แต่มันคือเสียงของสัตว์ร้ายที่กำลังรอขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว "พิมรดา... เธอมันก็แค่กวางหลงฝูงที่เดินเข้ามาในถ้ำเสือ" เสียงของ 'กรณ์' ดังขึ้นเบาๆ ข้างหูของเธอในขณะที่เขายืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังคุณนายรสริน "ที่ดินผืนนี้มีมูลค่าร้อยล้าน แต่สำหรับคนอย่างเธอ มันคือเพดานที่เธอไม่มีวันเอื้อมถึง ถอยไปเถอะ ก่อนที่ชื่อเสียงของสามีเธอจะป่นปี้เพราะความอวดดีของเมียหน้าไม่อายแบบเธอ" พิมรดาไม่ได้หันกลับไปมอง เธอเพียงแค่นั่งตัวตรงบนเก้าอี้หนังนุ่ม สวมชุดเดรสสีไวน์แดงที่ขับผิวให้ดูโดดเด่นท่ามกลางความตึงเครียดของเหล่านักธุรกิจที่มารวมตัวกัน เธอหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ สายตาจดจ้องไปที่หน้าจอประมูลดิจิทัลตรงหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน "ถ้าร้อยล้านคือเพดานของคุณกรณ์..." พิมรดาเว้นจังหวะ พลางหันไปสบตาคุณนายรสรินที่นั่งหน้าเชิดอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "งั้นสำหรับฉัน... มันก็เป็นแค่เศษเงินทอนที่ฉันให้เด็กแถวบ้านไปซื้อขนมกินเท่านั้นแหละค่ะ" "นังเด็กนี่! แกกล้าดียังไง..." คุณนายรสรินตบโต๊ะจนแก้วไวน์สั่นสะเทือน "ประธานกลุ่มทุนระดับโลกเขายืนยันแล้วว่าที่ดินแปลงนี้เขาจะปิดดีลเอง ภาคินไม่มีทางสู้ทุนหนาของเขาทันหรอก เลิกทำเป็นอวดเบ่งเสียที!" บรรยากาศในห้องประมูลพุ่งสูงถึงขีดสุดเมื่อตัวเลขบนหน้าจอวิ่งฉิวผ่านหลักร้อยล้านไปอย่างรวดเร็ว กลุ่มทุนต่างชาติที่พากันฮึกเหิมส่งสายตาเย้ยหยันมาทางฝั่งของภาคิน ซึ่งนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นไร้ความรู้สึกมาตลอดการประมูล พิมรดาเอื้อมมือไปกุมมือหนาของภาคินไว้เบาๆ ภาคินหันมามองเธอ แววตาที่เคยดุดันและเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่ชวนให้คนมองใจสั่น เขากดจูบลงบนหลังมือเธออย่างแผ่วเบาโดยไม่แคร์สายตาใคร "พร้อมจะเห็นอะไรสนุกๆ หรือยังครับที่รัก?" เสียงทุ้มต่ำของภาคินดังก้องในโสตประสาทของพิมรดา "จัดการเลยค่ะเฮียคิน... หนูรอเห็นคนหน้าหงายไม่ไหวแล้ว" ภาคินยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายที่สุดในชีวิต เขาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเพียงเครื่องเดียว กดส่งข้อความสั้นๆ ไปยังบริษัทลูกข่ายของเครือข่ายมหาเศรษฐีที่เขาถือครองอยู่ เพียงสามวินาทีถัดมา หน้าจอการประมูลขนาดใหญ่ที่เคยแสดงตัวเลขของกลุ่มทุนต่างชาติก็เกิดอาการ 'ค้าง' ไปชั่วขณะ ทันใดนั้น ตัวเลขประมูลก้าวกระโดดขึ้นไปที่สี่ร้อยล้าน... ห้าร้อยล้าน... และแตะเพดานแปดร้อยล้านภายในพริบตาเดียว! เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วห้องประมูล นักลงทุนทั่วโลกต่างลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ ฝั่งกลุ่มทุนต่างชาติที่เคยมั่นใจนักหนาหน้าถอดสี มือไม้สั่นเทาเมื่อเห็นสัญลักษณ์การโอนเงินที่ระบุว่า 'ไม่มีวงเงินจำกัด' ปรากฏขึ้นบนกระดาน "มัน... มันเป็นไปไม่ได้! ใครเป็นคนประมูล?" คุณนายรสรินตะโกนลั่นด้วยความเสียสติ "ดิฉันเองค่ะ" พิมรดาลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เธอเดินไปที่กลางห้องประมูลราวกับนางพญาที่กำลังตรวจตราอาณาจักร "บริษัทของพวกคุณที่พยายามจะฮุบที่ดินผืนนี้เพื่อฟอกเงิน... ตอนนี้ฉันได้ซื้อหุ้นคืนจนหมดเกลี้ยงในตลาดหุ้นปิดเมื่อสามนาทีที่แล้ว ยินดีด้วยนะคะ ต่อไปนี้พวกคุณเป็นแค่ลูกจ้างที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาในออฟฟิศนี้อีก!" กรณ์ยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความรู้สึกอับอายและหวาดกลัวตีตื้นขึ้นมาจนเขาแทบหายใจไม่ออก เขาพยายามจะเดินเข้าไปหาพิมรดาเพื่อขอความเห็นใจ แต่ถูกการ์ดร่างยักษ์ของภาคินขวางไว้เสียก่อน ภาคินก้าวมายืนข้างภรรยา เขาโอบเอวเธอไว้แน่น สายตาดุดันของเขาจ้องมองไปยังคุณนายรสรินที่ตอนนี้ทรุดตัวลงกับเก้าอี้ด้วยสีหน้าสิ้นหวัง "วันเกิดของภรรยาผมปีนี้..." ภาคินประกาศก้องด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าขยับ "ผมมีของขวัญชิ้นใหญ่กว่าที่ดินผืนนี้มอบให้เธออีก... นั่นคือการกวาดล้างขยะที่คอยขวางทางชีวิตเราทิ้งให้หมดสิ้น ใครที่ยังอยากมีลมหายใจอยู่ในวงการธุรกิจนี้ ก็เชิญออกไปให้พ้นสายตาภรรยาผมเดี๋ยวนี้!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประมูล ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องรับเงินของทางสถานที่ประมูลก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง รัวเร็วราวกับเสียงปืนกล มันคือสัญญาณที่ยืนยันว่าการชำระเงินเสร็จสิ้น และสิทธิ์ในการครอบครองที่ดินทั้งหมดได้เปลี่ยนมือไปเป็นของ 'พิมรดา' โดยสมบูรณ์ ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับชัยชนะอันเหนือชั้น ประตูบานใหญ่ของห้องประมูลก็ถูกเปิดออกอย่างแรง! ชายชุดดำนับสิบคนเดินเรียงแถวเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ บุคคลที่ก้าวตามหลังมาคือชายวัยกลางคนที่ใครๆ ต่างรู้จักในฐานะ 'ผู้ตรวจสอบบัญชีระดับรัฐบาล' เขาเดินตรงเข้ามาหาภาคินและพิมรดา ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าทั้งคู่ ท่ามกลางสายตาที่แทบถลนออกมาจากเบ้าของทุกคนในห้อง "ท่านครับ... ข้อมูลการฉ้อโกงทั้งหมดของกลุ่มทุนที่พยายามฮุบที่ดินถูกส่งถึงมือทางการแล้ว" ชายคนนั้นกล่าวเสียงสั่น "และนี่คือหมายศาล... สั่งอายัดทรัพย์สินทุกอย่างของคุณนายรสรินและพรรคพวกในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดครับ!" พิมรดาเผยยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เธอหันไปมองคุณนายรสรินที่กำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งด้วยความสะใจ ก่อนจะกระซิบกับภาคินเบาๆ "เฮียคินคะ... เกมนี้ยังไม่จบง่ายๆ ใช่ไหมคะ?" ภาคินกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น พลางจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ "แน่นอนครับที่รัก... เพราะฉากจบที่แท้จริง มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นตอนที่ผมกำลังจะเซ็นชื่อโอนทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเขาเข้าบัญชีคุณ... เดี๋ยวนี้" ขอให้รี้ดเดอร์ทุกท่านสนุกไปกับบทเปิดโปงสุดสะใจในครั้งนี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้ากับความฟินที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมนะคะ!