วินาทีชีวิตและการปกป้อง

เสียงเหล็กเนื้อดีกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางประกายไฟที่แตกกระจายวับวาวในความมืดของโกดังร้างแห่งนี้ กลิ่นอับชื้นของฝุ่นละอองและสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะใช้มือตัดได้ "ถอยไป!" เสียงตะคอกด้วยความคลุ้มคลั่งดังขึ้นพร้อมกับเงาคมกริบของมีดสั้นในมือของกรณ์ ชายหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและเหยียบย่ำหัวใจพิมรดา บัดนี้ดวงตาของเขากลับแดงก่ำด้วยความบ้าคลั่ง สติสัมปชัญญะขาดผึ่งเมื่อแผนการทั้งหมดพังทลายลงด้วยน้ำมือของสองสามีภรรยาตระกูลภาคิน เป้าหมายของคมมีดไม่ได้พุ่งตรงไปยังพิมรดาผู้เป็นอดีตคนรักที่ยืนอยู่เบื้องหน้า แต่ปลายแหลมคมนั้นกำลังพุ่งทะยานเข้าสู่จุดตายด้วยความเร็วสูง! ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีที่สมองแทบประมวลผลไม่ทัน ท่ามกลางความตระหนกที่แล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ ร่างสูงใหญ่ของภาคินกลับขยับไวกว่าความคิด มือหนาและแผ่นหลังกว้างพุ่งเข้าโอบกอดร่างของพิมรดาไว้แน่น พร้อมกับใช้ร่างกายของตนเองเป็นโล่มนุษย์รับคมมีดแทนอย่างไร้ความลังเล *ฉึก!* เสียงเนื้อกระทบกับคมเหล็กดังสะท้อนก้องในความเงียบ ดวงตากลมโตของพิมรดาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ลมหายใจของเธอสะดุดกักค้างอยู่ในลำคอ ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนที่ไหลรินออกมาจากแผ่นหลังของสามี "เฮียคิน..." เสียงเรียกชื่อนั้นสั่นเครือจนแทบไม่เป็นภาษา หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้พรั่งพรูออกมาอย่างไร้การควบคุม เมื่อเห็นเลือดสีสดซึมผ่านเสื้อเชิ้ตเนื้อดีจนเป็นวงกว้าง ภาคินทรุดตัวลงเล็กน้อยด้วยพิษบาดแผล แต่แขนแกร่งทั้งสองข้างยังคงโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับต้องการปกป้องเธอให้พ้นจากอันตรายแม้กระทั่งลมหายใจสุดท้าย รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าบิดเบี้ยวของกรณ์ เขากำลังจะเงื้อมือซัดซ้ำเพื่อปิดบัญชีความแค้น "ตายซะเถอะ แกมันก็แค่ไอ้พวกชอบอวดรวย!" กรณ์คำรามลั่นด้วยความสะใจ ทว่า... ในวินาทีที่ความโกรธเกรี้ยวพุ่งถึงขีดสุด ดวงตาคู่สวยของพิมรดาที่เคยเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา กลับแปรเปลี่ยนเป็นประกายคมปลาบ เยียบเย็น และทรงอำนาจอย่างน่ากลัว ความอ่อนแอทั้งหมดถูกปัดเป่าทิ้งไปในเสี้ยววินาที ร่างกายที่สั่นเทาเมื่อครู่กลับนิ่งสนิท เต็มไปด้วยพลังงานสะพรึงกลัวที่แม้แต่ตัวร้ายยังต้องผวาถอยหลัง พิมรดค่อยๆ ประคองร่างของสามีนั่งพิงลังสินค้าอย่างทะนุถนอม สายตาคมกริบหันกลับมาจ้องมองกรณ์ราวกับพญาเสือสาวที่กำลังจะขย้ำเหยื่อให้แหลقคามือ "แกกล้ามากนะ..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย แต่กลับทรงพลังกดดันจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "กล้าทำร้ายสามีฉัน... แกเตรียมตัวรับผลกรรมที่สาสมหรือยัง!" กรณ์ผะหนีบถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างบางตรงหน้า "วะ... วิ่งหนีอะไร มึงมันก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง!" "ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่พวกแกเหยียบย่ำไงล่ะ!" พิมรดาไม่รอช้า เธอพุ่งเข้าใส่กรณ์ด้วยความเร็วและทักษะการต่อสู้ที่ซ่อนไว้ภายใต้ภาพลักษณ์ภรรยาผู้เรียบร้อยมาตลอด มือเรียวบางปัดป้องคมมีดในมือของชายหนุ่มได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะใช้สันมือกระแทกเข้าที่ข้อมือของเขาอย่างแรงจนอาวุธหลุดร่วงลงพื้น *เคร้ง!* ตามด้วยลูกเตะปลายคางที่หนักหน่วงและเด็ดขาด ส่งร่างของกรณ์เซถลาล้มคว่ำไม่เป็นท่า พิมรดาตามไปกระทืบซ้ำเข้าที่กลางลำตัวอย่างไร้ความปรานี ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและการชำระแค้นที่สะสมมานาน เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระคนไปทั่วโกดัง แต่ไม่มีความเห็นใจใดๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากสีชาดคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย "นี่คือค่าที่แกดูถูกฉัน..." พิมรดากระทืบเท้าซ้ำลงไปอีกครั้งจนกรณ์ร้องไม่ออก "และนี่คือค่าที่แกบังAอาจมาทำร้ายผู้ชายของฉัน!" เธอยืนค้ำหัวตัวร้ายที่นอนหอบหายใจรวยรินจมกองฝุ่นด้วยสายตาเหยียดหยามถึงขีดสุด ความสะใจแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ใครจะรังแกได้ตามอำเภอใจอีกต่อไป ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังพึงพอใจกับชัยชนะอันเด็ดขาด เสียงฝีเท้าจำนวนมากพร้อมกับเสียงไซเรนรถตำรวจและเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ก้องกังวานก็ดังสนั่นมาจากด้านนอก ท้องฟ้ายามค่ำคืนถูกย้อมด้วยแสงไฟสีแดงน้ำเงินสลับกันไปมา ประตูกลางโกดังถูกถีบพังกระเด็นด้วยกองกำลังรักษาความปลอดภัยพิเศษในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบชีวิต พร้อมกับการปรากฏตัวของคุณนายรสริน แม่สามีจอมปลอมที่หน้าซีดเผือดจนแทบเป็นลม เมื่อเห็นสภาพลูกชายสุดรักบาดเจ็บปางตาย และภาพลักษณ์นางพญาของลูกสะใภ้ที่เธอเคยเหยียดหยาม "พิม... พิมรดา หลานแม่ ช่วยฉันด้วย!" เสียงแหลมสูงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก วิ่งเข้ามาหาหวังจะเกาะชายเสื้อ แต่กลับต้องชะงักงันเมื่อปลายนิ้วเรียวของพิมรดายกขึ้นห้าม พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงไปให้ "อย่าเข้ามาใกล้ฉัน... และจำเอาไว้ว่า บัญชีของเธอกับฉัน มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!" พิมรดาหันหลังกลับไปประคองร่างของภาคินที่ยิ้มมุมปากด้วยความภูมิใจ แม้บาดแผลจะเจ็บปวดเพียงใด แต่สายตาสีเข้มที่มองภรรยาเต็มไปด้วยความคลั่งรักและบูชาเหนือสิ่งอื่นใด ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลาย เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในกระเป๋าเสื้อของพิมรดาก็สั่นเตือนขึ้นมาหน้าจอ พร้อมกับข้อความตัวเลขยอดเงินในบัญชีมหาศาลที่ถูกโอนเข้าสู่ระบบส่วนตัวอย่างไร้ขีดจำกัด พร้อมกับชื่อผู้ส่งปริศนาที่ทำให้ลมหายใจของเธอกระตุกวูบ... "ยินดีด้วยครับที่รัก... บัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลรสริน ถูกยึดและโอนเข้าชื่อคุณพิมรดาเรียบร้อยแล้วครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฟาดฟันความอยุติธรรมเคียงข้างพิมรดาและเฮียคินมาจนถึงบทนี้นะคะ!