จุดจบของคนทรยศ

"ปล่อยนะ! พวกแกไม่มีสิทธิ์จับฉัน ฉันเป็นใครรู้ไหม!" เสียงตะโกนแผดลั่นของกรณ์ดังระงมไปทั่วโถงโรงแรมหรูที่ถูกปิดตายด้วยคำสั่งพิเศษ แสงแฟลชจากกล้องที่แอบบันทึกภาพไว้ประหนึ่งนรกบนดินของคนทรยศพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเขาไม่หยุดหย่อน ชายหนุ่มที่เคยแต่งตัวภูมิฐานบัดนี้สภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก เสื้อสูทราคาแพงยับยู่ยี่ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยใช้ล่อลวงผู้หญิงกลับเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด ภาคินยืนกอดอกนิ่งเงียบอยู่บนบันไดวน สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองร่างที่กำลังถูกตำรวจควบคุมตัวลงไปเบื้องล่าง ข้างกายของเขามีพิมรดาที่ยืนตัวตรง สง่างามราวกับราชินีผู้ครองบัลลังก์ เธอไม่ได้แสดงความสะใจออกมาเป็นคำพูด แต่แววตาที่มองไปยังกรณ์นั้นว่างเปล่าและเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง "คุณกรณ์คะ..." พิมรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนกรณ์ต้องหยุดชะงักและเงยหน้าขึ้นมอง "วันที่คุณเลือกจะเดินจากฉันไปเพราะเงิน... คุณคงไม่เคยคิดใช่ไหมคะว่าจะมีวันนี้ วันที่ชื่อของคุณจะกลายเป็นเพียงอดีตที่น่ารังเกียจในหน้าหนังสือพิมพ์" "พิม! ช่วยฉันด้วย! เราเคยคบกันนะ! บอกเฮียคินสิว่านี่มันเรื่องเข้าใจผิด!" กรณ์พยายามดิ้นรนสุดชีวิต สายตาเว้าวอนที่เคยใช้หลอกล่อพิมรดาบัดนี้กลับดูน่าสมเพชจนเธออยากจะเบือนหน้าหนี "คำว่าเคยคบ... มันมีค่าแค่เศษเงินในสายตาคุณตอนนั้นไงคะ" ภาคินก้าวลงจากบันไดทีละขั้น ทุกจังหวะฝีเท้าของเขาเปรียบเสมือนเสียงเคาะโลงศพของศัตรู เขาหยุดลงตรงหน้ากรณ์ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนคนฟังต้องขนลุกชัน "แกไม่ได้ทรยศแค่หัวใจของผู้หญิงคนนี้ แต่แกกำลังทรยศต่อกฎหมายและอำนาจที่แกไม่มีวันเอื้อมถึง... การฉ้อโกงบริษัทในเครือของฉัน โทษจำคุกที่แกกำลังจะได้รับ มันยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ" "ไอ้คิน! มึงมันก็แค่โชคดีที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง!" กรณ์ตวาดใส่ด้วยความแค้นที่สุมอก "โชคดีเหรอ?" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุพิเศษออกมาควงเล่นในมือ "ฉันไม่ได้แค่โชคดี แต่ฉันคือคนที่สร้างกฎกติกาขึ้นมาเอง และวันนี้... ฉันก็แค่ใช้เงินและอำนาจที่มี กำจัดขยะที่ขวางทางเดินของภรรยาฉันออกไปให้พ้นหูพ้นตา" ขณะที่ตำรวจกำลังจะคุมตัวกรณ์ออกไปจากโถง หญิงสูงวัยในชุดหรูหราที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ก็ถึงกับทรุดลงกับพื้นเมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า—คุณนายรสรินที่พยายามจะมาช่วยลูกบุญธรรมของเธอด้วยแผนการสกปรก แต่กลับต้องมาพบว่าทุกอย่างพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี "ไม่จริง... มันต้องไม่ใช่แบบนี้!" คุณนายรสรินโพล่งออกมา ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น "ภาคิน! แกทำแบบนี้กับแม่ได้ยังไง! แกจะทำลายอนาคตของกรณ์เพราะผู้หญิงชั้นต่ำคนเดียวเนี่ยนะ!" พิมรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเดินเข้าไปใกล้หญิงสูงวัยผู้ที่คอยกดขี่เธอมาตลอด "คุณแม่คะ... สิ่งที่คุณแม่เรียกมันว่าอนาคต มันก็แค่ความว่างเปล่าที่สร้างขึ้นบนคำโกหกค่ะ และตอนนี้ความจริงมันก็เปิดเผยออกมาหมดแล้ว... ทั้งบัญชีลับที่โอนเข้ากระเป๋าส่วนตัว และการทุจริตที่คุณแม่ร่วมมือกับกรณ์ หวังว่าห้องขังจะเย็นสบายพอที่จะทำให้คุณแม่ได้ทบทวนความผิดที่ผ่านมานะคะ" "แก... แกมันนางมารร้าย!" คุณนายรสรินชี้หน้าพิมรดา ตัวสั่นเทาด้วยความอาฆาต ภาคินคว้ามือภรรยามาแนบกับอกก่อนจะจูบเบาๆ ที่หลังมืออย่างถือสิทธิ์ "คนอย่างเธอ ไม่คู่ควรแม้แต่จะเอ่ยชื่อภรรยาผมด้วยซ้ำ ตรวจสอบบัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเขาทันที อายัดทุกอย่าง อย่าให้เหลือแม้แต่ค่ารถเมล์กลับบ้าน" คำสั่งเด็ดขาดของท่านประธานหนุ่มทำให้เหล่าลูกน้องพยักหน้าตอบรับอย่างพร้อมเพรียง ท่ามกลางความสิ้นหวังของคุณนายรสรินและกรณ์ที่ถูกลากออกไปจนลับตา ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมโรงแรมหรูอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนสองคน พิมรดาซบหน้าลงกับไหล่กว้างของสามี ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นที่ภาคินมอบให้ "จบแล้วนะคะเฮีย" พิมรดากระซิบเสียงแผ่ว "ยังไม่ใช่ตอนนี้พิม..." ภาคินก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อยจนพิมรดาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ "เพราะสิ่งที่ฉันยังไม่ได้จัดการ คือเรื่องของ 'คนในเงา' ที่เป็นคนบงการให้พวกมันทำทั้งหมดนี้ตั้งแต่ต้น" พิมรดาผละออกจากอกเขาด้วยความตกใจ "เฮียหมายความว่าไงคะ? หรือว่า..." ภาคินไม่ตอบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดภาพบางอย่างบนหน้าจอให้พิมรดาดู เป็นภาพถ่ายของรถยนต์คันสีดำที่คุ้นตาจอดนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าโรงแรม และภายในรถคันนั้น—ร่างของใครบางคนที่นั่งอยู่เบาะหลังทำเอาพิมรดาถึงกับหน้าถอดสี เพราะบุคคลนั้นคือคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่เธอแต่งงานเข้าตระกูลนี้... "เขาเพิ่งส่งข้อความมาหาฉันเมื่อครู่นี้เอง..." ภาคินมองออกไปนอกกระจกหน้าต่างบานใหญ่ "ว่าของขวัญที่ฉันส่งไปให้กรณ์น่ะ... มันยังไม่สาสมกับสิ่งที่เขาต้องเสียไปในคืนแต่งงานของเธอ" ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่คอยเป็นกำลังใจให้เค้กวานิลลามาโดยตลอดนะคะ!