ของขวัญชิ้นแรกจากระบบพันล้าน

นิ้วเรียวสวยเคาะลงบนพื้นโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิทเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะของใครบางคน พิมรดากวาดสายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า บนหน้าจอเหล่านั้นเต็มไปด้วยเอกสารทางการเงิน เส้นทางการโอนเงินนอกระบบ และหลักฐานการทุจริตยักยอกทรัพย์ของตระกูลรสรินที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างหมดเปลือก รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "หลักฐานแน่นหนาขนาดนี้ ต่อให้มีทนายมือหนึ่งร้อยคนก็คงช่วยกู้ชื่อเสียงที่เน่าเฟะของตระกูลนั้นกลับมาไม่ได้หรอกค่ะ" พิมรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคนที่นั่งอยู่โซฟาฝั่งตรงข้ามต้องเงยหน้าขึ้นมอง ภาคินหรือเฮียคินผู้เลื่องลือ ปิดแฟ้มเอกสารในมือลงอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองภรรยาตัวแสบด้วยความรู้สึกหลงใหลแกแกมเอ็นดู เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปสวมกอดเธอจากด้านหลัง คางคมเกยลงบนลาดไหล่บางอย่างถือวิสาสะ "ภรรยาใครกันนะ ทั้งสวย ทั้งฉลาด แถมยังมือสะอาดเสียจนพวกมันไม่ทันตั้งตัว" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู พร้อมกับวงแขนแข็งแรงที่กระชับกอดแน่นขึ้นอีกนิด "ถ้าพวกมันรู้ว่าบริษัทสื่อยักษ์ใหญ่ที่กำลังจะเล่นงานพวกมันอยู่ในมือเธอตอนนี้... คงอกแตกตายคาที่แน่ๆ" ใช่แล้ว... เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ระบบเศรษฐีพันล้านได้ส่งมอบรางวัลชิ้นโต เป็นกรรมสิทธิ์เบ็ดเสร็จของ "มีเดีย กรุ๊ป" อาณาจักรสื่อยักษ์ใหญ่ที่มีอิทธิพลสูงสุดในประเทศ ทั้งสถานีโทรทัศน์ช่องดัง สำนักข่าวออนไลน์ และสื่อสิ่งพิมพ์ทุกแขนง ตอนนี้ทุกอย่างอยู่ในกำมือของพิมรดาเรียบร้อยแล้ว พิมรดาเหลือบสายตามองสามีหนุ่มที่ฉวยโอกาสคลอเคลียเธอไม่ห่าง เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ "อย่าเพิ่งมาอ้อนตอนนี้เลยค่ะ เฮียคิน งานใหญ่รอเราอยู่... ในเมื่อคุณนายรสรินอยากให้งานสังคมเมื่อคืนเป็นเวทีประจานฉันนัก งั้นวันนี้เรามาคืนกำไรให้สังคมด้วยความจริงชุดใหญ่กันดีกว่าค่ะ" ว่าแล้ว เธอก็กดส่งอีเมลคำสั่งเด็ดขาดไปยังบรรณาธิการบริหารของสำนักข่าวในเครือทั้งหมดทันที คำสั่งเดียวสั้นๆ แต่ทรงพลัง — *“ปล่อยข่าวหน้าหนึ่งพร้อมกันทุกแพลตฟอร์ม... ขุดให้ลึก เปิดให้หมด อย่าให้เหลือซาก”* ผ่านไปไม่ถึงสิบหนาที แรงกระแทกจากโลกออนไลน์ก็เริ่มส่งสัญญาณเตือนรัวๆ หน้าฟีดโซเชียลมีเดียทุกสำนักพิมพ์พร้อมใจกันตีแผ่เรื่องฉาวโฉ่ของตระกูลรสริน ภาพเอกสารการยักยอกเงินมูลค่าหลายสิบ миллион พร้อมคลิปเสียงสนทนาลับๆ ที่มัดตัวคุณนายรสรินแน่นหนາ ถูกปล่อยออกสู่สาธารณชนอย่างไม่ทันตั้งตัว เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของพิมรดากรีดร้องแผดเสียงดังลั่นไม่หยุดหย่อน หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าจากบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ... คุณนายรสรินโทรเข้ามาสายแล้วสายเล่าด้วยความร้อนรน พิมรดากดรับสาย เปิดสపీเกอร์โฟนให้เสียงปลายสายดังลั่นห้อง *(“พิมรดา! เธอทำบ้าอะไรลงไป! สั่งให้คนลบข่าวเดี๋ยวนี้ หรือเธออยากให้ฉันฟ้องเธอกล ข้อหาหมิ่นประมาท!”)* เสียงกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวดังทะลุโทรศัพท์ออกมาจนแทบแตกพร่า พิมรดายกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า น้ำเสียงที่เปล่งออกไปเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและเฉียบขาด "ฟ้องหรือคะ? คุณนายรสรินคะ ก่อนจะไปฟ้องใคร ช่วยหาทางเคลียร์กับตำรวจเศรษฐกิจและสรรพากรให้รอดก่อนดีไหมคะ? หลักฐานที่ฉันส่งให้สื่อเมื่อครู่ ส่งตรงถึงหน่วยงานรัฐเรียบร้อยแล้วเหมือนกันค่ะ หวังว่าห้องขังคงจะต้อนรับคนหน้าตาดีอย่างคุณนานพอนะคะ" *(“แก... นังเด็กเวร! แกกล้าดียังไง!”)* พิมรดาไม่รอให้ปลายสายได้กรีดร้องต่อ เธอเป็นฝ่ายกดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย โลกใบนี้ยุติธรรมเสมอสำหรับคนที่มีอำนาจและเงินตราในมือ และตอนนี้ เธอก็มีทั้งสองอย่างนั้นอย่างล้นเหลือ โดยมีสามีมหาเศรษฐีคอยหนุนหลังไม่ห่าง ภาคินโน้มใบลงมาจุมพิตที่ขมับบางเบาๆ แววตาดุดันฉายประกายความพึงพอใจ "สะใจพอหรือยังคะคนดี หรืออยากให้เฮียกวดขันตระกูลนั้นให้ล่มจมลงไปอีกหน่อย" "แค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกมันไม่มีที่ยืนในสังคมแล้วค่ะ..." พิมรดากล่าวตอบพลองเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของสามี รอยยิ้มหวานหยดปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย "แต่เกมยังไม่จบแค่นี้หรอกนะคะ เพราะคนที่เคยเหยียบย่ำฉัน... ยังเหลืออีกคนนี่คะ" เธอกล่าวพรางปรายตามองไปยังเอกสารอีกแฟ้มหนึ่งบนโต๊ะ... แฟ้มประวัติของ "กรณ์" อดีตแฟนเก่าจอมโลภที่กำลังจะกลายเป็นเป้าหมายรายต่อไป ทว่า ก่อนที่พิมรดาจะได้ออกคำสั่งจัดการกับเหยียบรายต่อไป เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การอนุญาต ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและเนื้อตัวมอมแมม ดวงตาสะท้อนความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับพิมรดาและภาคินที่นั่งเคียงกันอยู่หลังโต๊ะทำงาน "พิม... ช่วยฉันด้วย!" เสียงหอบสะท้านของกรณ์เอ่ยขึ้นด้วยความสิ้นหวัง "บริษัทฉันกำลังจะล้มละลาย หุ้นร่วงติดฟลอร์เพราะข่าวตระกูลรสริน... พิม เธอยังรักฉันใช่ไหม? ช่วยฉันทีสิ!" พิมรดานั่งนิ่ง ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่ริมฝีปาก เธอค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายใจ ขณะที่ภาคินข้างกายหรี่ตามองผู้ชายไร้ยางอายด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เค้กวานิลลา" มาโดยตลอดนะคะ