แผนการร้ายของตระกูลรอง

"ฉันไม่สนว่าแกจะมีแผนสกปรกอะไรซ่อนอยู่ใต้สูทราคาแพงนั่น แต่บอกไว้ก่อนเลยว่า หุ้นสัดส่วนสามสิบเปอร์เซ็นต์ในมือฉัน วันนี้มันจะกลายเป็นกุญแจสำคัญที่จะเตะหัวแกหลุดจากเก้าอี้ประธานบริษัทได้แน่นอน!" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความกระหายอำนาจดังขึ้นก้องห้องประชุมใหญ่ของตระกูล ภาคินไม่ได้แม้แต่จะชายตามอง 'ปกรณ์' ลูกพี่ลูกน้องสายรองผู้กำลังยืนค้ำโต๊ะด้วยใบหน้าแดงก่ำจากความลำพองใจ ชายหนุ่มเพียงแค่ยกปลายนิ้วขึ้นเคาะโต๊ะกระจกใสเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าทุกครั้งที่เสียงกระทบดังขึ้น หัวใจของบรรดาบอร์ดบริหารที่นั่งล้อมรอบต่างก็กระตุกวูบด้วยความหวาดหวั่น พิมรดานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้บุหนังแท้ข้างกายสามี รอยยิ้มบางเบาที่แต่งแต้มบนริมฝีปากสีพีชช่างดูเย้ายวนและทรงพลังในเวลาเดียวกัน มือเรียวสวยกำลังหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงเล่นอย่างสบายอารมณ์ ราวกับสิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่การประชุมเพื่อชิงอำนาจครั้งใหญ่ของอาณาจักรธุรกิจพันล้าน แต่เป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่กำลังดำเนินไปตามบทบาทที่เธอรู้จุดจบหมดแล้ว "คุณปกรณ์คะ..." พิมรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่กลับทำให้ห้องประชุมทั้งห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น "คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอคะว่า หุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ที่นักลงทุนต่างชาติกลุ่มใหม่เพิ่งเทขายให้คุณเมื่อวานนี้... มันสะอาดพอที่จะเอามาใช้ค้ำคอสามีดิฉันได้จริงๆ" ปกรณ์สะดุ้งโหย่งเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะร่วนออกมากลบเกลื่อนความประหม่า "เธอเป็นใคร แค่ผู้หญิงบ้านๆ ที่เกาะชายผ้าไอ้คินกิน มีสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องธุรกิจ หุ้นในมือฉันได้มาอย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ! และฉันก็ร่วมมือกับ 'ท่านประธานธนาคารสากล' คนใหม่แล้วด้วย เตรียมตัวเก็บข้าวของออกไปจากตึกนี้ได้เลย..." ทว่าท่ามกลางความลำพองใจของปกรณ์ ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ร่างสูงโปรดของเลขาฯ ส่วนตัวก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึ้กที่วางกระแทกลงตรงหน้าปกรณ์อย่างแรง "ทะ...ทำบ้าอะไรวะ!" ปกรณ์แผดเสียงลั่น แต่เมื่อก้มลงเปิดซองเอกสารออกดู ดวงตาคู่พองโตก็เบิกกว้างจนแทบจะถล่นออกมาจากเบ้า กระดาษนับสิบแผ่นด้านในระบุรายละเอียดชัดเจนว่า เงินทุนมหาศาลที่ปกรณ์นำไปกว้านซื้อหุ้นมาจากต่างประเทศ แท้จริงแล้วเป็นเส้นทางการเงินที่ถูกตรวจสอบพบว่าพัวพันกับการฟอกเงินและการทุจริตข้ามชาติ และที่สำคัญที่สุด... เจ้าของบัญชีผู้ให้กู้ยืมเงินก้อนนั้นแก่ปกรณ์ ก็คือบริษัทลูกในเครือลับของตระกูลภาคินเอง! "แก... แกหลอกฉัน!" ปกรณ์หันขวับมามองหน้าภาคินที่ยังคงนั่งนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบราวกับพญายมราชคู่นั้นมองตรงมาที่เขาด้วยความสมเพชเวทนา "เกมยังไม่จบหรอกค่ะคุณพี่" พิมรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายผู้พยายามฮุบสมบัติ จนกระทั่งกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะจมูกของอีกฝ่าย "ในเมื่อคุณอยากได้หุ้นบริษัทแม่นัก ฉันกับสามีก็เลยใจดีจัดหา 'หนี้สิน' มูลค่าหมื่นล้านแถมไปให้คุณด้วยไงคะ รับรองว่าชาตินี้ทั้งชาติ ต่อให้เอาเลือดในกายออกมาขาย ก็ไม่มีปัญญาใช้คืนหมดหรอกค่ะ" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ปกรณ์เข่าทรุดฮวบลงกับพื้นพรมราคาแพงเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองเดินเข้าสู่หลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดรอไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ทุกอย่างถูกคำนวณไว้หมดแล้ว... ความโลภของเขาคือเครื่องมือชั้นดีที่ทำให้เขาต้องพินาศย่อยยับด้วยน้ำมือของคนที่เขาดูถูกมาตลอด พิมรดายิ้มหวานหยาดเยิ้มให้1กรุบ ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือหนาของภาคินที่นั่งอยู่เคียงข้าง ทั้งสองสบตากันด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ความอบอุ่นและอำนาจหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์แบบในวินาทีนี้ ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่าเกมการแก้แค้นนี้ได้บทสรุปที่งดงามแล้ว เสียงปรบมือดังแปะๆ ก็แวบขึ้นมาจากมุมมืดด้านหลังห้องประชุม... เงาร่างของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะกล้าเหยียบย่างเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ก้าวออกมา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของพิมรดาต้องชะงักค้างไปทันที! "...เล่นสนุกกันพอหรือยังคะ ลูกสะใภ้ตัวแสบของฉัน?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้เค้กวานิลลานะคะ