งานวิวาห์แห่งศตวรรษ

เสียงปรบมือดังกึกก้องราวกับคลื่นทะเลคลั่งในโถงบอลroomแกรนด์โอเรียนเต็ล แต่สำหรับคุณนายรสรินแล้ว เสียงเหล่านั้นกลับเป็นดั่งเสียงกรับประหารชีวิตที่กำลังดังก้องอยู่ในโสตประสาท ภาพตรงหน้าไม่ใช่ความฝัน... แต่มันคือความจริงอันโหดร้ายที่กระแทกเข้าตาจนเธอแทบยืนไม่อยู่ ณ ใจกลางพรมปูพื้นทอพิเศษนำเข้าจากฝรั่งเศส พิมรดาในชุดเจ้าสาว haute couture สั่งตัดพิเศษประดับเพชรแท้สารัตน์ระยับระยับ ก้าวเดินเคียงคู่มากับภาคิน—ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจเศรษฐกิจครึ่งค่อนประเทศ แสงไฟสปอตไลท์สาดส่องลงมา ราวกับโลกใบนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คนทั้งสองเป็นศูนย์กลางจักรวาลอย่างแท้จริง "ไม่จริง... เป็นไป1ได้ยังไง..." รสรินพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าที่เคยเชิดสูงด้วยความหยิ่งทะนงบิดเบี้ยวซีดเผือด มือที่ถือแก้วแชมเปญสั่นเทาจนเครื่องแก้วกระทบกันดังกร๊ングกร๊าง เธอเคยมองผู้หญิงคนนี้เป็นแค่เด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้า เป็น "เมียแต่งนอกสายตา" ที่เธอจิกหัวใช้และดูถูกเหยียดหยามมาตลอด แต่วันนี้... ผู้หญิงที่เธอกล่าวหาว่าเป็นยาจก กลับกลายเป็นเจ้าหญิงผู้ครองบัลลังก์เคียงข้างท่านประธานมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล ทางด้านกรณ์ที่ยืนอยู่มุมมืดของงาน เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกโพรงจ้องมองพิมรดาด้วยความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ทั้งเสียดาย ทั้งอับอาย และหวาดกลัวจนสุดขั้ว หัวใจของเขาบีบตัวแน่นเมื่อนึกถึงวันที่ตนเองเป็นฝ่ายทิ้งเธอไปอย่างไร้เยื่อใยเพื่อคว้าผู้หญิงที่ดีกว่าในสายตาเขาตอนนั้น ใครจะไปรู้ว่าเพชรเม็ดงามที่เขาโง่เขลาโยนทิ้ง แท้จริงแล้วคือเพชรแท้ร้อยกะรัตที่ทรงคุณค่าที่สุดในโลกใบนี้ "เชิญสวมแหวนแต่งงานครับท่าน" เสียงพิธีกรคนดังกล่าวด้วยความนอบน้อม ภาคินหันมามองภรรยาของตน แววตาดุดันที่เคยใช้พิฆาตศัตรูในโลกธุรกิจ บัดนี้กลับฉายประกายความอ่อนโยนและคลั่งรักจนแทบละลาย นิ้วเรียวยาวหยิบแหวนเพชรน้ำงามมูลค่ามหาศาลบรรจงสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของพิมรดาอย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นอบอุ่นและหนักแน่น ราวกับคำมั่นสัญญาว่าจะปกป้องเธอด้วยชีวิตและอำนาจทั้งหมดที่เขามี พิมรดาสบตากับสามี รอยยิ้มเย้ายวนเปี่ยมด้วยความมั่นใจปรากฏขึ้นที่มุมปาก เธอไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับความหรูหราอลังการนี้เลยแม้แต่น้อย เพราะเธอกับภาคินได้ร่วมกันผ่านพ้นคมดาบและหุบเหวแห่งการดูถูกเหยียดหยามมาด้วยกันแล้ว และในวินาทีนี้... มันคือเวลาของการเอาคืนอย่างสง่างาม สายตาคมกริบของพิมรดากวาดมองผ่านฝูงชน ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างของแม่สามีจอมปลอมและอดีตแฟนหนุ่มผู้โลภมาก รสรินพยายามจะหลบสายตานั้น แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว เมื่อภาคินโอบเอวบางของภรรยาไว้แน่น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่กระจายผ่านไมโครโฟนไร้สายดังชัดเจนไปทั่วทั้งงาน "ผมขอใช้โอกาสนี้ ขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน... และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนบางคนที่เคยปรามาสภรรยาของผมเอาไว้" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในงานก็เงียบกริบลงทันที ภาคินปรายตามองไปยังโต๊ะวีไอพีที่รสรินนั่งอยู่ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏบนมุมปากของท่านประธานหนุ่ม "ขอบคุณที่คุณแม่รสรินเคยอบรมสั่งสอนภรรยาของผมในเรื่องความอดทน ทำให้เธอแข็งแกร่งจนคู่ควรกับการเคียงข้างผมในวันนี้... และเพื่อเป็นการตอบแทน ผมได้จัดการโอนกรรมสิทธิ์หุ้นบริษัทในเครือทั้งหมดที่คุณแม่ถืออยู่ ให้กลับมาอยู่ในความดูแลของผมเรียบร้อยแล้วนะครับ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณแม่จะได้พักผ่อนอย่างแท้จริงเสียที... ไร้ภาระ และไร้อำนาจใดๆ ทั้งสิ้น" ฮือฮา! เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ไปทั่วห้องโถง รสรินหน้าถอดสี ร่างกายเซถอยหลังจนเก้าอี้ล้มคว่ำ การประกาศิตกลางงานแต่งงานระดับประเทศเช่นนี้ เท่ากับการประจานความโลภและขับไล่เธอออกจากตระกูลอย่างเป็นทางการโดยไม่มีทางหวนกลับ! พิมรดาแย้มยิ้มหวานหยดให้ "คุณแม่คะ... อย่าลืมดูแลสุขภาพด้วยนะคะ ต่อไปนี้คงไม่มีใครคอยหาเรื่องให้คุณแม่ปวดหัวอีกแล้วล่ะค่ะ" ความสะใจแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของคนทั้งคู่ เป็นชัยชนะที่หวานหอมและเด็ดขาดสมกับที่เป็นเค้าโครงชีวิตของพวกเขา ทว่า... ในจังหวะที่เสียงดนตรีบรรเลงบทเพลงแห่งความสุขกำลังจะดังขึ้นอีกครั้ง ประตูบานยักษ์ด้านหน้าห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก้าวเข้ามา พร้อมกับกลุ่มชายชุดดำนับสิบคนที่เดินเรียงแถวเข้ามาล้อมรอบพื้นที่จัดงานไว้ทั้งหมด แขกเหรื่อต่างพากันแตกตื่นตกใจ ร่างสูงสง่าของชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับภาคิน แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความดุดันอำมหิตและร่องรอยของความแค้นฝังหุ่น ก้าวเท้าเข้ามาหยุดอยู่กลางฟลอร์ ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในงาน "จัดงานแต่งงานกันสนุกสนานดีนี่... ลูกชายตัวดีของฉัน" น้ำเสียงเยียบเย็นเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "แต่แกคิดจริงๆ หรือว่า... เกมนี้มันจะจบลงแค่นี้?" ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่คอยสนับสนุนและเดินทางร่วมกับ "เค้กวานิลลา" มาจนถึงบทนี้นะคะ!