คำหวานจากท่านประธานคลั่งรัก

"ถ้าคุณยังกล้าพูดคำว่าหย่าออกมาอีกคำเดียว... ฉันจะกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลกรณ์ แล้วเขี่ยพวกมันให้กลายเป็นขอทานริมถนนภายในสามวินาทีจริงๆ ด้วยค่ะ คุณสามี" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของภาคินดังขึ้นอย่างนึกขัน ดวงตาคมกริบภายใต้แสงไฟสลัวของห้องเพนต์เฮาส์ลักजरीบนชั้นสูงสุดระฟ้าสะท้อนเงาร่างของหญิงสาวในชุดคลุมผ้าไหมสีมุก ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนนุ่มของพิมรดาอย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความทะนุถนอมราวกับเธอบอบบางเสียยิ่งกว่าแก้วเจียระไน ค่ำคืนนี้ไม่ใช่เพียงแค่ค่ำคืนแห่งชัยชนะ หลังจากที่พวกเขาร่วมกันกระชากหน้ากากของบรรดาญาติจอมปลอมและพวกหน้าเนื้อใจเสืออย่างคุณนายรสรินและไอ้กรณ์จนหมดสภาพ ล้มละลาย และกลายเป็นตัวตลกในสังคมไฮโซ แต่มันคือค่ำคืนแห่งการเริ่มต้นอย่างแท้จริง—ค่ำคืนฮันนีมูนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดมานาน พิมรดาช้อนสายตากลมโตขึ้นมองสามีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล หัวใจของเธอยังคงเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะรังสีความอบอุ่นและสายตาที่ร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงของเขา "เฮียก็... ขู่เก่งตลอด" พิมรดาแกล้งย่นจมูกใส่ ก่อนจะเบี่ยงตัวหนีอุ้งมืออุ่นจัดที่พยายามจะรวบเอวเธอเข้าไปชิด "จำได้ไหมคะว่าเมื่อก่อน ใครเคยบอกว่าพิมเป็นแค่เมียแต่งนอกสายตา เป็นผู้หญิงไร้ค่าที่เข้ามาเพื่อขัดดอกหนี้สินของตระกูล" ภาคินไม่ปล่อยให้เธอหนีพ้น วงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กตวัดรวบร่างบางเข้ามาแนบชิดอกแกร่งในคราเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนพิมรดารู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง "ตอนนั้นเฮียมันตาบอดค่ะเด็กดี" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู ถ้อยคำสารภาพผิดนั้นเจือด้วยรอยยิ้มเอ็นดูระคนคลั่งไคล้ "แต่ตอนนี้... ผู้หญิงคนนี้คือคนที่เฮียยอมยกทั้งชีวิตและทรัพย์สินทั้งหมดที่มีให้ ครึ่งหนึ่งของอาณาจักรธุรกิจพันล้าน และหัวใจดวงนี้ของภาคิน... เป็นของพิมรดาแต่เพียงผู้เดียว" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ด้านนอกกระจกใสบานยักษ์คือทัศนียภาพของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนที่ประดับประดาด้วยแสงไฟระยิบระยับราวกับดวงดาวบนพื้นดิน แต่ภายในห้องนี้ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันของคนทั้งคู่ ภาคินประคองใบหน้าหวานซึ้งนั้นขึ้นมา ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่ออย่างหลงใหล ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะทาบทับลงมาอย่างนุ่มนวล ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความโหยหา รสจูบที่ค่อยๆ ละเมียดละไมเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาความหนาบึงของค่ำคืนให้มลายหายไป ทว่าแฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมราวกับเธคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในจักรวาล เนิ่นนานกว่าที่ริมฝีปากทั้งคู่จะผละออกจากกัน พิมรดาหอบหายใจเบาๆ ใบหน้าแดงก่ำซบลงกับอกแกร่ง ฟังเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเขาเป็นดั่งบทเพลงกล่อมชั้นดี "เฮียสัญญา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยความหนักแน่น จริงจัง และมั่นคง "จากนี้ไป จะไม่มีน้ำตา ไม่มีความเสียใจ และไม่มีใครหน้าไหนกล้าแตะต้องเธอได้อีก พิมจะเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก... เฮียขอเอาเกียรติและอำนาจทั้งหมดของตระกูลเป็นเดิมพัน" พิมรดายิ้มรับหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันเอ่อคลอหน่วยตา เธอยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง พยักหน้ารับคำสัญญาที่หวานล้ำยิ่งกว่าน้ำตาลใดๆ ในโลก "พิมเชื่อใจเฮียค่ะ... เพราะเฮียคือผู้ชายคนเดียวที่อยู่เคียงข้างพิมในวันที่มืดมนที่สุด" ทว่า... ในขณะที่ค่ำคืนอันแสนหวานกำลังดำเนินไปสู่จุดสูงสุดแห่งความสุข ความเงียบงันยามดึกดื่นก็ถูกรบกวนด้วยเสียงบางอย่างที่ดังขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของภาคินที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง *ติ๊ง!* หน้าจอสมาร์ตโฟนสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด ภาคินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจที่มีคนกล้าโทรศัพท์เข้ามารบกวนในเวลาส่วนตัวเช่นนี้ มือหนาเอื้อมไปหยิบเครื่องขึ้นมาด้วยท่าทีหงุดหงิด ตั้งใจจะกดตัดสายและบล็อกเบอร์นั้นทิ้งตลอดกาล แต่ทว่า... ทันทีที่สายตาคมกริบกวาดมองชื่อและข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏเด่นหราอยู่บนหน้าจอ ร่างกายที่ผ่อนคลายเมื่อครู่ก็พลันแข็งทื่อขึ้นมาฉับพลัน ดวงตาของท่านประธานหนุ่มหรี่แคบลง รังสีความเย็นเยียบและอำนาจมืดแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับติดติดติดลบ บรรยากาศอบอุ่นโรแมนติกเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนน่ากลัว พิมรดาสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอเงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอคะเฮีย ใครโทรมาดึกดื่นป่านนี้?" ภาคินนิ่งเงียบไปชั่วขณะ เขาก้มลงมองข้อความบนหน้าจอนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยาสาวด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา รอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายปรากฏขึ้นช้าๆ "คนที่คิดว่าตายไปแล้ว... ดันส่งข่าวกลับมาว่าอยากเจอเธอน่ะสิคะที่รัก" ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่คอยสนับสนุนและเดินทางร่วมกับ "เค้กวานิลลา" มาจนถึงบทนี้นะคะ!