อาณาจักรที่ไร้พ่าย

“เซ็นชื่อตรงนี้ค่ะ คุณรสริน... หรือถ้ามือมันสั่นจนถือปากกาไม่ไหว จะให้ฉันช่วยจับมือจรดปากกาลงบนใบประกาศิตยึดทรัพย์นี่ดีคะ?” เสียงหัวเราะเบาๆ ที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางห้องประชุมใหญ่โตมโหฬารของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ กระจกใสบานยักษ์สะท้อนภาพมหานครที่กำลังเรืองแสงระยิบระยับในยามบ่าย ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง คุณนายรสริน อดีตผู้ดีเก่าผู้เคยเชิดหน้าชูตาและเหยียดหยามทุกคนด้วยหางตา บัดนี้กำลังทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มอย่างประณีตซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก เมื่อเอกสารการควบรวมกิจการมูลค่าหลายแสนล้านถูกผลักมาตรงหน้า พิมรดา ในชุดสูทผ้าไหมสีงาช้างตัดเย็บพิเศษรับกับรูปร่างเพรียวระหง ยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยสายตาราบเรียบ เธอบ่inoนความรู้สึกใดๆ นอกจากความว่างเปล่าต่อหน้าความพินาศของคนที่เคยเหยียบย่ำเธอลงไปใต้ดิน รัศมีของความเป็นนางพญาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ จนแม้แต่บรรดาบอร์ดบริหารเก่าแก่ที่เคยกระซิบกระซาบนินทาก็ยังต้องก้มหน้าหลบตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง “เป็นไปไม่ได้... พะ... พิมรดา แกมันแค่เด็กบ้านนอกไม่มีหัวนอนปลายเท้า!” คุณนายรสรินกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก ปลายเล็บที่ทาแลคเกอร์ราคาแพงจิกเข้ากับพรมราคาแพงจนขาดวิ่น นางพยายามจะพยุงร่างตัวเองลุกขึ้นมา แต่ทว่าความจริงอันโหดร้ายตรงหน้ากลับตอกย้ำว่าอาณาจักรตระกูลอัคร The Kingdom ที่นางภาคภูมิใจนักหนา ได้ถูกซื้อขาดและกลืนกินจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว “เด็กบ้านนอกคนนี้แหละค่ะ ที่กำลังเซ็นอนุมัติไล่คุณออกจากตระกูล และยึดทุกอย่างที่คุณเคยใช้มันกดหัวคนอื่นคืนมาทั้งหมด” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงสง่าของภาคินที่ก้าวเข้ามาโอบเอวบางของภรรยาไว้อย่างทะนุถนอม สายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองเหยื่อที่หมดพิษสง “เฮีย... ช่วยแม่ด้วยครับคุณเฮีย! พิมมันบ้าไปแล้ว มันกำลังทำลายเรา!” กรณ์ อดีตแฟนเก่าผู้มักใหญ่ใฝ่สูงที่เคยทิ้งพิมไปหาความสบาย คลานเข้ามาเกาะขาภาคินด้วยสภาพมอมแมม ดวงตาแดงก่ำด้วยความหวาดกลัวสุดขีด หลังจากที่บริษัทของเขาถูกสั่งฟ้องล้มละลายในเวลาไล่เลี่ยกัน ภาคินก้มมองชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยกล้าอาจEนมาลูบคมภรรยาของเขา สายตาของท่านประธานหนุ่มเต็มไปด้วยความรังเกียจราวกับกำลังมองเศษฝุ่นใต้รองเท้า “อย่ามาเรียกฉันว่าเฮีย... และจำใส่กะโหลกหนาๆ ของแกไว้ด้วยนะกรณ์ ว่าผู้หญิงที่แกเคยโง่เง่าทิ้งไปเพื่อเศษเงินปลอมๆ น่ะ คือคนเดียวที่จะกุมชะตาชีวิตของตระกูลพวกแกนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป” ภาคินใช้ปลายรองเท้าหนังราคาแพงเขี่ยมือของกรณ์ให้ออกห่างจากกางเกงสูทของตนอย่างรังเกียจ ก่อนจะกระชับวงแขนโอบเอวพิมรดาแน่นขึ้นด้วยความคลั่งรัก “แล้วก็เลิกเรียกภรรยาฉันว่าพิมเฉยๆ ซะ เพราะตำแหน่งของเธอในกลุ่มธุรกิจใหม่นี้คือ ‘ประธานร่วมผู้ทรงอำนาจสูงสุด’ ที่พวกแกไม่มีวันเอื้อมถึง” สิ้นคำประกาศนั้น เสียงแฟลชจากสื่อมวลชนนับร้อยชีวิตที่ได้รับเชิญให้มาเป็นสักขีพยานก็สาดแสงวาบเข้ามาไม่ขาดสาย ภาพของการควบรวมกิจการครั้งประวัติศาสตร์ระหว่างอาณาจักรธุรกิจของภาคินและเครือข่ายทุนใหม่ที่พิมรดาถือครอง ได้ถูกเผยแพร่ออกไปทั่วทั้งทวีปเอเชียในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที กลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งที่สั่นสะเทือนไปทุกตลาดหุ้น ไม่มีกลุ่มทุนหน้าไหน ไม่ว่าจะเป็นตระกูลเก่าแก่หรือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลคนใด กล้าที่จะกระดิกกระเดื่องหรือส่งเสียงคัดค้านอีกต่อไป เพราะนี่คือการสร้างอาณาจักรที่ไร้พ่ายอย่างแท้จริง—อาณาจักรที่สร้างขึ้นด้วยความรัก ความแค้น และอำนาจเงินตราที่ไร้ขีดจำกัด ภายในห้องเพนต์เฮ้าส์ส่วนตัวบนยอดตึกที่สูงที่สุดในเมือง ค่ำคืนนี้เงียบสงบ ทว่าอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งชัยชนะ พิมรดายืนมองวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวงที่อยู่แทบเท้า แสงไฟจากตึกนับล้านดวงสะท้อนอยู่ในดวงตากลมโตที่ฉายแววเด็ดเดี่ยว “เหนื่อยไหมครับคนดีของเฮีย?” เสียงกระซิบพร่าพร้อมกับสัมผัสอุ่นที่โอบกอดมาจากด้านหลัง ภาคินฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของภรรยา สูตรพรีเมียมถูกปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแข็งแรงที่แนบชิดอยู่กับแผ่นหลังบาง “ไม่เลยค่ะ...” พิมรดายิ้มมุมปาก เอี้ยวตัวกลับมาเผชิญหน้ากับสามีตัวร้ายที่นับวันยิ่งคลั่งรักเธอจนกู่ไม่กลับ “แค่รู้สึกว่า... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นสนุกจริงๆ ต่างหากล่ะคะ” ภาคินหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ มือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนอย่างเบามือ “งั้นรางวัลของคนเก่งในวันนี้... เฮียเตรียมไว้ให้หมดแล้วนะ” เขายื่นการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากไทเทเนียมบริสุทธิ์ฝังเพชรเม็ดเล็กระยิบระยับ—บัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัดที่เชื่อมต่อกับบัญชีกลางของกลุ่มธุรกิจที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเอเชีย—มาตรงหน้าเธอ พิมรดายกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก “อันนี้คือ...” “สำหรับช้อปปิ้งล้างผลาญให้สะใจเล่นๆ สักสองสามแสนล้าน... อยากซื้อตึกไหน หรืออยากเขี่ยใครให้พ้นทางอีก สั่งเฮียได้เลยครับที่รัก” ภาคินกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่เต็มไปด้วยความเสน่หา ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วเรียวของพิมรดากำลังจะเอื้อมไปแตะสัมผัสบัตรเครดิตใบนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของภาคินก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ หน้าจอแสดงผลปรากฏชื่อของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไป... และนั่นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของท่านประธานหนุ่มแข็งค้างในทันที ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่คอยสนับสนุนและเดินทางร่วมกับ "เค้กวานิลลา" มาจนถึงบทนี้นะคะ!