ตบหน้าแม่สามีด้วยโฉนดที่ดิน

เสียงเครื่องรูดบัตรอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้นเมื่อครู่ ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคนในห้องโถงใหญ่ ประหนึ่งเสียงฆ้อนเหล็กที่ทุบลงกลางหน้าผากของคุณนายรสรินจนชาหนบ บนหน้าจอสีฟ้าขนาดเล็กของเครื่อง EDC ปรากฏตัวอักษรสีเขียวเด่นชัด... *อนุมัติการทำรายการสำเร็จ* พิมรดากะพริบตาปริบๆ มองยอดตัวเลขเก้าหลักที่ถูกหักออกจากบัญชีดำสนิทของสามี เธอไม่ได้ตกใจที่เงินจำนวนนั้นมหาศาลขนาดไหน เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอเริ่มชินกับการที่เฮียคินของเธอใช้เงินแก้ปัญหาแบบไม่ต้องหายใจเข้าออกเป็นจังหวะปกติแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องลอบกลืนน้ำลาย คือสายตาคมกริบราวกับพญาราชสีห์ของภาคิน ที่กำลังทอดมองมารดาบังเกิดเกล้าของตัวเองด้วยความเย็นชาถึงขั้วหัวใจ "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงนะภาคิน!" คุณนายรสรินกรีดร้องเสียงหลง ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบิดเบี้ยวด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว มือที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตสั่นเทาชี้หน้าลูกชายแท้ๆ "นี่แกกล้าเอาเงินบริษัทมาจ่ายค่าปรับบ้าๆ ให้ผู้หญิงไร้ค่าคนนี้อย่างนั้นเหรอ! แกหลงมันจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วใช่ไหม!" "แม่ต่างหากที่โง่" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นราวกับอสุนีบาตฟาดกลางวันแสกๆ ภาคินก้าวเท้าเข้ามาโอบเอวบางของพิมรดาเข้าหาตัวอย่างปกป้อง สัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือหนาทำให้หัวใจที่กำลังเต้นรัวของหญิงสาวสงบลงอย่างประหลาด เขาปรายตามองมารดาด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ "แม่คิดว่าคฤหาสน์หลังนี้เป็นของแม่มาตลอดใช่ไหมครับ? คิดว่าอำนาจในตระกูลนี้อยู่ในมือแม่คนเดียวมาตลอดสิบปีหลังนี้สินะ" "ทะ... ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์! ฉันเป็นแม่แก!" รسورินเถียงเสียงสั่น แม้ในใจจะเริ่มหวั่นไหวกับรอยยิ้มมุมปากที่แสนน่ากลัวของลูกชาย "สิทธิ์เหรอครับ?" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนเหล่าแม่บ้านและบอดี้เกิร์ดต้องก้มหน้าหลบสายตา "แม่คงลืมไปแล้วกระมัง ว่าบริษัทที่แม่เอาเงินไปช้อปปิ้งกระเป๋าแบรนด์เนมทุกเดือน แท้จริงแล้วมันเป็นชื่อใคร... และคฤหาสน์หลังโตรarสถาปัตยกรรมยุโรปที่แม่ใช้เหยียดหยามคนอื่น หลังนี้... โฉนดตัวจริงมันนอนอยู่ในตู้นิรภัยส่วนตัวของผมมาสามปีแล้วครับ" สิ้นคำพูดนั้น ภาคินก็ตบมือเบาๆ สองครั้ง ทนายความประจำตระกูลในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำสนิทในมือ เขาโค้งคำนับให้ทั้งประธานหนุ่มและภรรยาอย่างนอบน้อม ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาคลี่ให้ทุกคนในห้องได้เห็นชัดๆ ตัวหนังสือสีดำบนกระดาษแผ่นนั้นคือ "โฉนดที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง" ในนามของ *นายภาคิน อัครเดโชชัย* สมบูรณ์แบบทุกประการ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกองมรดกที่คุณนายรสรินเคยใช้เบ่งอำนาจอีกต่อไป "แก... แกมันลูกอกตัญญู!" รسورินทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรมราคาแพง ความมั่นใจและศักดิ์ศรีที่เคยสะสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงในพริบตา เมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองเป็นเพียงผู้อาศัยในบ้านหลังนี้มาโดยตลอด "ผมให้เวลาแม่สามสิบนาทีในการเก็บกระเป๋า" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความปรานี ราวกับกำลังไล่คนแปลกหน้าที่ไม่ได้รับเชิญออกจากบ้าน "เสื้อผ้า เครื่องเพชร หรืออะไรก็ตามที่ซื้อด้วยเงินของผม... ห้ามหยิบออกไปแม้แต่ชิ้นเดียว แม่จะไปอยู่ที่ไหนก็เรื่องของแม่ แต่ไม่ใช่ที่นี่ และไม่ใช่เงินของผมอีกต่อไป" "ภาคิน! แกจะทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันเป็นแม่! แม่ที่อุ้มท้องแกมานะ!" รسورินคลานเข้าไปจะควชายกางเกงของลูกชาย แต่ถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนขวางเอาไว้ด้วยท่าทีแข็งกร้าว พิมรดายืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอมองหน้าสามีที่ยืนหยัดเคียงข้างเธอด้วยความมั่นคง ดวงตาคมคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความลังเลเลยแม้แต่น้อย เขายอมหักดิบกับแม่แท้ๆ ของตัวเอง เพื่อแสดงให้เธอเห็นว่า สำหรับเขาแล้ว... เธอกับศักดิ์ศรีของเธอคือสิ่งสำคัญที่สุดที่ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์เหยียบย่ำ "ไปกันเถอะพิม" ภาคินหันมามองภรรยา น้ำเสียงที่ใช้เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและอบอุ่นในเสี้ยววินาที "ที่นี่อากาศเริ่มไม่ค่อยดีแล้ว ผมพาไปกินของอร่อยๆ ดีกว่า" พิมรดายิ้มรับเบาๆ เธอพยักหน้าแล้วปล่อยให้มือหนากุมมือเธอไว้แน่น เดินผ่านร่างของคุณนายรสรินที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายด้วยความสิ้นเนื้อประดาตัวออกไปจากห้องโถงใหญ่อย่างสง่างาม โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองความพ่ายแพ้ของอดีตแม่สามีผู้เคยจองหองคนนั้นอีกเลย ทว่า... ในขณะที่ทั้งสองกำลังก้าวขึ้นรถลิมูซีนหรูที่จอดรออยู่หน้าคฤหาสน์ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของภาคินก็แผדเสียงสั่นเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขากดรับสายโดยไม่ได้ใส่ใจนัก แต่เสียงที่ลอดออกมาจากปลายสาย กลับทำให้ใบหน้าที่เคยเยือกเย็นและมั่นใจของท่านประธานหนุ่ม... เปลี่ยนสีไปในทันที! "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... หุ้นของตระกูลฝั่งคุณแม่ที่ถูกซ่อนไว้ ถูกโอนถ่ายไปยังผู้ถือหุ้นปริศนาทั้งหมดแล้วในนาทีนี้ และบุคคลปริศนากำลังเดินทางมาที่คฤหาสน์เพื่อ... ประกาศตัวเป็นเจ้าของร่วมคนใหม่ครับ!" ภาคินชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมกริบหันขวับกลับไปมองประตูคฤหาสน์ที่ปิดสนิท พร้อมกับเสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่ที่กำลังร่อนลงจอดบนลานสนามหญ้าหน้าบ้านอย่างอุกอาจ! หวังว่ารี้ดจะชื่นชอบความสะใจในตอนนี้และเตรียมใจรับมือกับปมใหม่ที่กำลังจะระเบิดในตอนหน้าด้วยกันนะคะ!