เอกสารสิทธิ์ที่หายไป

เสียงกระดาษแผ่นบางที่ถูกฟาดลงบนโต๊ะไม้สักเก่าแก่ดัง *ปึก* จนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่สั่นสะเทือน น้ำชาอุ่นๆ กระฉอกออกมาเล็กน้อย แต่ไม่มีใครในร้านน้ำชาโบราณปลายซอยใส่ใจกับหยดน้ำชานั้นเลย สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังกระดาษแผ่นยับยู่ยี่ที่อ้างว่าเป็น "โฉนดที่ดินฉบับดั้งเดิม" ซึ่งถูกดันมาตรงหน้าเหมยหลิง "อ่านให้ชัดเจนเสียสะใภ้ตระกูลเหมย ที่ดินผืนนี้และตัวร้านน้ำชานี้ แท้จริงแล้วเป็นมรดกตกทอดที่ปู่ของพวกเธอเคยจำนองไว้กับสามีผู้ล่วงลับของฉัน!" เสียงแหลมสูงของป้าซูเจินบาดแก้วหู รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้ายับย่นนั้นปรากฏชัดเจนราวกับผู้กำชัยชนะ นางเชิดคางขึ้นสูง กวาดสายตามองไปรอบร้านด้วยความโลภที่ปิดไม่มิด ราวกับว่าตึกแถวโบราณอายุหลายสิบปีนี้กลายเป็นของตนเองเรียบร้อยแล้ว เหมยหลิงไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย หญิงสาวยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม ปลายเรียวนิ้วขาวสะอาดแตะลงบนขอบถ้วยชาอย่างใจเย็น บรรยากาศรอบตัวเธอนิ่งสงบจนน่าประหลาด ตัดกับท่าทีร้อนรนกระวนกระวายของอีกฝ่ายอย่างสิ้นเชิง เหมยหลิงปรายตาลงมองกระดาษแผ่นนั้นเพียงครู่เดียวก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "จำนองอย่างนั้นหรือครับ ป้าซูเจิน..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืดของร้าน สารวัตรจ้าวหานก้าวเท้าออกมาจากหลังม่านกั้นห้องครัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบตำรวจเรียบร้อยแต่ปลดกระดุมคอเสื้อเม็ดบนออกเล็กน้อยเพื่อให้ดูผ่อนคลาย ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองแผ่นกระดาษในมือป้าซูเจินด้วยแววตาสมเพชระคนเย้ยหยัน กลิ่นอายกดดันระดับนายตำรวจมือปราบแผ่ซ่านออกมาจนป้าซูเจินถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ทะ... ทำไมล่ะสารวัตรจ้าว นี่มันเรื่องครอบครัวเรา ตำรวจอย่างคุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินนะ!" ป้าซูเจินเสียงสั่นไปชั่วขณะ แต่ยังคงแข็งข้อด้วยการเชิดหน้าเถียง "ในฐานะสามีของเหมยหลิง และในฐานะเจ้าหน้าที่รัฐผู้ดูแลความสงบเรียบร้อย ผมมีหน้าที่ตรวจสอบเอกสารปลอมทุกฉบับที่มารบกวนความสงบสุขของภรรยาผมครับ" จ้าวหานเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างภรรยา มือหนาวางลงบนพนักเก้าอี้ที่เหมยหลิงนั่งอยู่ราวกับการประกาศความเป็นเจ้าของและพร้อมปกป้องคุ้มครองอย่างเต็มที่ อาเฉิงซึ่งยืนรอจังหวะอยู่หน้าร้านรีบก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือ ส่งยิงฟันให้ลูกพี่แล้ววางแฟ้มลงบนโต๊ะทันที "สารวัตรครับ ผมไปตรวจสอบที่กรมที่ดินมาเรียบร้อยแล้ว โฉนดฉบับจริงถูกโอนกรรมสิทธิ์ให้คุณเหมยหลิงอย่างถูกต้องตามกฎหมายเมื่อสามปีก่อน ส่วนกระดาษแผ่นที่ป้าถืออยู่นั้น... เป็นแค่เอกสารสัญญาเงินกู้ลูกผีลูกคนหมดอายุความตั้งแต่ยุคเจ็ดสิบแล้วครับ" สีหน้าของป้าซูเจินเปลี่ยนจากสีแดงก่ำกลายเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ สมองของนางหมุนวนอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางแก้ตัว มือเหี่ยวย่นสั่นเทาขณะคว้ากระดาษแผ่นนั้นกลับมา "ไม่จริง! เอกสารนี้... พวกแกสมคบกันปลอมแปลงขึ้นมาแน่ๆ! ฉันจะไปฟ้องศาล จะไปบอกทุกคนว่าพวกแกมันพวกใช้อำนาจบาทใหญ่รังแกคนแก่!" ป้าซูเจินแผดเสียงโวยวายหวังเรียกความสนใจจากชาวบ้านละแวกนั้น เหมยหลิงถอนหายใจเบาๆ นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับชุดผ้ากันเปื้อนสีสะอาดให้เข้าที่ ใบหน้างดงามราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ แต่แววตากลับคมกราบจนป้าซูเจินไม่กล้าสบตา "ป้าซูเจินครับ การกล่าวหาเจ้าหน้าที่รัฐและพยายามกรรโชกทรัพย์มีโทษจำคุกเท่าไหร่หนoครับสารวัตร?" เหมยหลิงหันไปถามสามีด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "จำคุกไม่เกินสามปีครับ และไม่มีการยอมความแน่นอน" จ้าวหานตอบทันควัน น้ำเสียงจริงจังและเฉียบขาดจนป้าซูเจินสะดุ้งเฮือก ในจังหวะที่บรรยากาศในร้านกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ก็ลอยโชيอบอวลออกมาจากห้องครัวด้านหลัง กลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวตุ๋นกับสมุนไพรจีนนานาชนิด ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศคั่วจนหอมกรุ่นเตะจมูก ท้องของใครบางคนในร้านส่งเสียงร้องโครกคราออกมาเบาๆ ทำลายความตึงเครียดลงในพริบตา เหมยหลิงหันไปมองทางห้องครัวเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาแย้มยิ้มให้ป้าซูเจินด้วยรอยยิ้มที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกหนสันหลังวาบ "ดูเหมือนว่า 'บะหมี่ตุ๋นยาจีนสูตรพิเศษ' ที่ฉันเพิ่งเคี่ยวเสร็จเมื่อสักครู่ จะส่งกลิ่นหอมเชิญชวนเกินไปเสียแล้วนะครับ... อ้อ อาเฉิง ช่วยไปปิดประตูกลอนด้านนอกให้แน่นหนาด้วย วันนี้เรามีแขกพิเศษที่ไม่ได้รับเชิญ แต่อาจจะต้องอยู่ทานอาหารเย็นร่วมกันยาวๆ จนกว่าเจ้าหน้าที่ศาลจะมาถึงนะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กาน้ำชาโบราณกับผู้กองหน้านิ่งที่บ้านท้ายซอย" มาโดยตลอดนะครับ