เค้กไข่โบราณและเสียงหัวเราะ

"ถ้าสารวัตรยังทำหน้าตึงใส่เค้กไข่ของฉันแบบนี้ เห็นทีผมคงต้องพิจารณาเปลี่ยนหน้าที่ 'หนูทดลอง' ไปให้อาเฉิงแทนแล้วล่ะครับ" เหมยหลิงวางจานกระเบื้องเคลือบลายครามลงบนโต๊ะไม้สักเก่าแก่ กลิ่นหอมฟุ้งของไข่ไก่สดผสมกับไออุ่นจากเตาถ่านลอยอบอวลไปทั่วร้านน้ำชาที่เงียบสงบ หญิงสาวไม่ได้พูดเล่น เธอเท้าคางมองชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบที่วันนี้ดูผ่อนคลายขึ้นกว่าทุกวัน หากแต่แววตาของเขายังคงมีความระแวดระวังตามสัญชาตญาณมือปราบ จ้าวหานชะงักมือที่กำลังจัดระเบียบเอกสารคดีสำคัญบนโต๊ะ เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะขยับยิ้มมุมปากเบาบางที่ยากจะเห็น "ผมไม่ได้ตึงใส่เค้กไข่ของคุณครับเหมยหลิง... ผมแค่กำลังคิดว่า กลิ่นหอมขนาดนี้ ถ้าอาเฉิงได้กลิ่น มันคงวิ่งหน้าตั้งมาแย่งจนไม่เหลือให้ผมแน่" "ปากหวานนักนะครับ" เหมยหลิงหัวเราะเบาๆ พลางหยิบช้อนคันเล็กตักเนื้อเค้กสีเหลืองนวลที่ฟูฟ่องดุจปุยเมฆส่งให้ถึงปากอีกฝ่าย "ลองดูหน่อยครับ สูตรนี้ฉันปรับสัดส่วนแป้งกับไข่ใหม่ ลดความหวานลงเพื่อให้เข้ากับชาอู่หลงที่คุณชอบ" จ้าวหานไม่ปฏิเสธ เขารับช้อนนั้นไปโดยสายตาไม่ละไปจากใบหน้าของหญิงสาว สัมผัสนุ่มละมุนลิ้นของเค้กไข่โบราณที่แทบจะละลายหายไปในทันที ทำเอาสารวัตรหนุ่มถึงกับนิ่งงัน เขาไม่ได้เอ่ยชมในทันที แต่แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความอบอุ่นที่เขาไม่เคยได้รับจากชีวิตในโรงพักดูเหมือนจะมารวมตัวกันอยู่ในร้านน้ำชาเล็กๆ แห่งนี้ "อร่อยครับ... เหมือนกับความทรงจำในวัยเด็กที่ไม่เคยหวนกลับมา" จ้าวหานเอ่ยเสียงพร่า บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่น ทว่าเสียงเคาะประตูไม้หน้าร้านที่ดังกระแทกกระทั้นผิดจังหวะก็ทำลายความเงียบลงทันที "เปิดร้าน! นังหลานอกตัญญู! ฉันรู้ว่าแกอยู่ในนั้น! อย่าคิดว่าจะหลบหน้าหนีหนี้สินที่บ้านแกทำไว้ได้!" เสียงแหลมสูงของป้าซูเจินดังทะลุผ่านผนังร้านเข้ามา เหมยหลิงถอนหายใจยาว แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับมาคมกริบดุจมีดโกน เธอขยับจะลุกขึ้น แต่จ้าวหานกลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องทำอะไร "เดี๋ยวผมจัดการเอง" เขาเอ่ยสั้นๆ แต่ทว่ากังวานด้วยอำนาจสั่งการ จ้าวหานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเครื่องแบบให้เรียบร้อยก่อนจะเดินตรงไปที่ประตู เขากระชากบานประตูออกอย่างแรงจนป้าซูเจินที่กำลังง้างมือจะทุบประตูถึงกับเสียหลักถอยกรูดไปด้านหลัง "สวัสดีครับ คุณป้าซูเจิน" จ้าวหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยบรรยากาศกดดันที่ทำให้ผู้มาเยือนถึงกับหน้าซีด "ถ้าจำไม่ผิด เรื่องหนี้สินที่คุณอ้างถึง ผมในฐานะเจ้าหน้าที่รัฐได้ตรวจสอบเอกสารทางกฎหมายของร้านนี้อย่างละเอียดแล้ว และดูเหมือน... คุณกำลังทำตัวเป็นมิจฉาชีพพยายามขู่กรรโชกทรัพย์เจ้าของร้านนะครับ" "กะ... แก! นี่มันเรื่องของครอบครัว! ตำรวจอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวาย!" ป้าซูเจินโวยวาย หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด "ผมมีสิทธิ์ในฐานะ 'ว่าที่สามี' ที่พร้อมจะฟ้องกลับคุณในข้อหาหมิ่นประมาทและบุกรุกครับ" จ้าวหานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันจากชายชาติทหารทำเอาป้าซูเจินไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด อาเฉิงที่วิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกลก็โผล่เข้ามา พร้อมกับตะโกนเสียงหลง "ท่านสารวัตรครับ! แย่แล้วครับ! มีคนแจ้งว่าร้านน้ำชาของคุณเหมยหลิงแอบใช้แป้งที่ไม่ได้รับอนุญาตเพื่อทำขนมขาย... พวกหน่วยตรวจสอบตลาดกำลังมาถึงที่นี่ในอีกไม่กี่นาทีครับ!" เหมยหลิงหน้าเปลี่ยนสีทันที เค้กไข่สูตรใหม่ที่เธอกำลังทดลองเป็นสูตรลับที่ใช้แป้งจากมิติพิเศษ ซึ่งไม่มีทางที่ใครจะตรวจสอบได้ว่ามาจากไหน แต่ถ้ามีคนจงใจกลั่นแกล้งโดยการเตรียม 'หลักฐานปลอม' มายัดเยียด... ป้าซูเจินฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียม "คราวนี้แกไม่รอดแน่ นังเหมยหลิง!" ทว่าจ้าวหานกลับแค่นยิ้ม เขาหันกลับมาหาเหมยหลิงแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเศษเค้กที่มุมปากให้เธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะหันไปทางอาเฉิงด้วยแววตาวาวโรจน์ "บอกให้พวกมันเข้ามาได้เลยครับอาเฉิง... แต่จำไว้ว่า ถ้าพวกมันเหยียบเข้ามาแล้วไม่เจอหลักฐานที่ว่า โทษของการรายงานเท็จต่อเจ้าพนักงานนั้นหนักหนาแค่ไหน... ให้พวกมันเตรียมตัวไปนอนในคุกได้เลย" เสียงรถยนต์หลายคันเบรกตัวโก่งที่หน้าร้าน ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผยในไม่กี่วินาทีข้างหน้าว่านี่คือการกลั่นแกล้งหรือการเตรียมการล่มสลายของร้านน้ำชากันแน่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเป็นกำลังใจให้ร้านน้ำชาแห่งนี้เสมอมานะครับ